Χριστουγεννιάτικα δώρα (Μέρος Α΄)

 

Τα Χριστούγεννα έφτασαν. Τα δώρα είναι στην ημερήσια διάταξη. Άλλωστε, πώς θα αποδείξουμε στους άλλους ότι τους αγαπάμε; Κι από εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Τι δώρο θα τους κάνουμε; Πώς θα βρούμε το ιδανικό δώρο για τον καθένα; Σε μια εποχή που όλοι τα έχουν όλα, η επιλογή γίνεται ακόμα δυσκολότερη.

Άδικα μπερδεύεστε, θα έλεγαν οι οικονομολόγοι, αν είχαμε τη φαεινή ιδέα να τους ρωτήσουμε. Υπάρχει τρόπος να κάνετε το δώρο σας, και μάλιστα να κάνετε το καλύτερο και το πιο ταιριαστό δώρο στον καθένα. Είναι απλό. Δεν θα του κάνετε δώρο! Αντί για δώρο, δώστε του χρήματα! Αν έχετε επιφυλάξεις θεωρώντας ότι μια τέτοια πρακτική είναι ψυχρή και απρόσωπη, σκεφτείτε –λένε οι οικονομολόγοι- ότι σε κάθε δώρο υπάρχει μια, έστω και συγκαλυμμένη, χρηματική πλευρά. Και μετά σκεφτείτε τα πλεονεκτήματα που έχει το να δώσετε χρήματα αντί δώρου. Πρώτα-πρώτα, ποιος άλλος ξέρει καλύτερα τι χρειάζεται από τον ίδιο τον αποδέκτη του δώρου; Κι έπειτα, ακόμα κι αν ξέρετε τις ανάγκες των φίλων σας, είναι βέβαιο ότι το γούστο σας συμπίπτει; Οπότε, αγοράζοντας δώρα, υπάρχει ο κίνδυνος αυτά να καταλήξουν στα σκουπίδια.

Το περιγράφει πολύ ωραία ο René Goscinny στο 15^ο τόμο της σειράς Astérix που έχει τίτλο La Zizanie (στα ελληνικά μεταφράστηκε ως Η διχόνοια και εκδόθηκε από τη Μαμουθκόμιξ). Ο Γαλάτης αρχηγός έχει γενέθλια και οι συγχωριανοί του τον γεμίζουν με δώρα: ξίφη, κρασί, ταριχευμένα ψάρια και μενίρ, όλα προϊόντα και «έργα τέχνης» τοπικά. Μόνο που αυτά τα δώρα είναι ίδια με εκείνα που του έχουν χαρίσει όλες τις προηγούμενες χρονιές. Το σπίτι ξεχειλίζει από ένα σωρό τέτοια άχρηστα πράγματα, γι’ αυτό η γυναίκα του αρχηγού, πιο πρακτική και ελάχιστα συναισθηματική, τα θάβει όλα στην αυλή.

Το επεισόδιο είναι απολύτως κωμικό, όμως ο Goscinny δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αξιοποιεί μια συνθήκη σε όλους γνωστή. Όσοι ανάμεσά μας παντρεύτηκαν πριν από 20 τουλάχιστον χρόνια, όταν οι δωροεπιταγές δεν ήσαν της μόδας, ίσως μπορούν τώρα πια να ομολογήσουν χωρίς ενοχές πόσο ταλαιπωρήθηκαν για να αλλάξουν τις 10 καφετιέρες ή τα 20 βάζα που τους χάρισαν οι συγγενείς τους. Επίσης, μπορούν πια να αποκαλύψουν πόσο ανησύχησαν μήπως κι οι ίδιοι, βάσει των νόμων της κληρονομικότητας, αποδειχθούν το ίδιο «πρωτότυποι» με εκείνους σε ανάλογες περιπτώσεις.

Κι εδώ επανάκαμπτουν, δικαιωμένοι, οι οικονομολόγοι: αν θέλετε να δώσετε χαρά στους φίλους σας, δεν έχετε παρά να τους προσφέρετε χρηματικά δώρα. Ένας από αυτούς, ο Joel Waldfogel, το πήγε ακόμα πιο πέρα. Στο βιβλίο του Scroogenomics. Why you Shouldn’t Buy Presents for Holidays (Η οικονομία του Scrooge. Γιατί δεν πρέπει να αγοράζετε δώρα στις γιορτές), που εκδόθηκε το 2009, υποστηρίζει αυτό που εκείνος ονομάζει «αναποτελεσματικότητα» των δώρων (ποτέ δεν θα μείνουμε ικανοποιημένοι με κάποιο δώρο που μας έκαναν) και ισχυρίζεται ότι η αγορά ενός δώρου στην ουσία προκαλεί καταστροφή του κεφαλαίου που δαπανήθηκε (η αξία του δώρου, όσο ακριβό κι αν είναι, αποτιμάται κατά 20% λιγότερο, ανά δολάριο, από την αξία των αντικειμένων που αγοράζουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας). Και καταλήγει, αναφερόμενος στην αμερικανική χριστουγεννιάτικη αγορά, ότι με τα δώρα συντελείται ένα «όργιο καταστροφής κεφαλαίου».

Έχει άραγε δίκιο ο Waldfogel; Τι λένε άλλοι οικονομολόγοι; Κι εμείς; Τι λέμε εμείς; 

Επομένως, έπεται συνέχεια.

 

Πηγές για τις εικόνες:

https://mamouthcomix.gr/product/%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BE-06/

https://pixabay.com/el/illustrations/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-lady-%CE%B4%CF%8E%CF%81%CE%B1-%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B1-5715022/

Διπλά: Superman

Ο Jor-El ήταν ένας πολύ στοργικός πατέρας και συγχρόνως ήταν ο ηγέτης του πλανήτη Krypton. Ο Jor-El για να τον σώσει τον γιο του, τον Kal-El, τον φόρτωσε, βρέφος ακόμα, σε μια διαστημική κάψουλα, λίγο πριν ο πλανήτης εκραγεί και καταστραφεί ολοκληρωτικά. Η κάψουλα προσγειώθηκε στην Αμερική –πού αλλού;- κοντά σε μια πόλη που λεγόταν Smallville. Εκεί ζούσε ένα ζευγάρι αγροτών, ο Jonathan και η Martha Kent, που βρήκαν το μωρό και το υιοθέτησαν. Το όνομα που του έδωσαν ήταν Clark. Clark Kent.

Το αγόρι μεγάλωσε, μετακόμισε στη Metropolis και άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην τοπική εφημερίδα Daily Planet. Εκεί γνώρισε και ερωτεύτηκε παράφορα τη συνάδελφό του, την όμορφη και φιλόδοξη Lois Lane.

Ο Clark Kent ζει σαν ένας συνηθισμένος άνθρωπος, και μάλιστα σαν κάτι περισσότερο από αυτό: ζει σαν ένας συνεσταλμένος, αδέξιος, δειλός νεαρός, με hipster γυαλάκια, ρούχα που πλέουν πάνω του και φωνή δυο οκτάβες πάνω από το κανονικό, έτσι ώστε όλοι να βλέπουν σ’  αυτόν έναν μικροκαμωμένο και μάλλον βαρύ άνθρωπο, με χαμηλωμένο το κεφάλι και τους ώμους γερτούς.

Όμως, ο Clark Kent διαθέτει μερικές πολύ ιδιαίτερες ικανότητες που παίρνει την απόφαση να τις χρησιμοποιήσει για να σώσει τον κόσμο από το κακό. Έτσι, ο Clark Kent δίνει τη θέση του σε έναν ψηλό, γεροδεμένο, μυώδη και ριψοκίνδυνο άντρα με βαθιά, υποβλητική φωνή. Μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση: στην εξωτερική εμφάνιση και στον χαρακτήρα. Μάλιστα, διαλέγει και μια εκκεντρική φορεσιά, το σήμα κατατεθέν της εμφάνισής του: μπλε ολόσωμη φόρμα, κόκκινο σορτς, κίτρινη ζώνη και κόκκινη κάπα και μπότες. Στο στήθος του είναι σχεδιασμένο ένα κόκκινο S σε κίτρινο φόντο.  

Ο Superman έχει πια γεννηθεί, και είναι ένας δίκαιος αλλά αμείλικτος τιμωρός.

Έχοντας την τιμή να είναι ο πρώτος υπερ-ήρωας στην ιστορία του είδους και η ιστορία του να είναι η αρχετυπική ιστορία του υπερ-ηρωικού γένους, ο Superman έχει επίσης την τιμή να έχει alter ego, συνδεδεμένος ως προς αυτό με μια μακρά παράδοση τέτοιων διπλών. Ο Superman χωρίς τον διοπτροφόρο «κανένα» Clark Kent θα ήταν πραγματικά αυτός ένας «κανένας».

Κι εμείς, οι ταπεινοί και ατζαμήδες, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να παρηγορηθούμε ότι είναι δυνατόν να ανακαλύψουμε μέσα μας έναν κρυμμένο ήρωα, έστω κι αν χρειάζεται να τον παρουσιάσουμε στο κοινό ντυμένο με τόσο fancy –και το δίχως άλλο κακόγουστο- ένδυμα.

Πηγή για τις εικόνες:

https://www.reddit.com/r/MovieDetails/comments/6khyt8/in_superman_when_christopher_reeve_portrays_clark/

https://el.wikipedia.org/wiki/Superman#/media/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%A5%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82_%CE%91%CF%84%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%82.jpg

Από την Agatha Christie στον Batman

Η εξαιρετική ιδέα της Agatha Christie, για την οποία σας μίλησα στην προηγούμενη ανάρτηση, βρήκε συνεχιστές. Το 1992 ο συγγραφέας Paul Dini και ο εικονογράφος Bruce Timm παρουσίασαν στη σειρά κινούμενων σχεδίων Batman έναν γυναικείο χαρακτήρα με το όνομα Harley Quinn (το πραγματικό της όνομα είναι Harleen Frances Quinzel) και την εμφάνιση σαλτιμπάγκου. Την επόμενη χρονιά η νέα ηρωίδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο περιοδικό DC Comics, σε μια ιστορία με κεντρικό ήρωα και πάλι τον Batman, και από τότε οι εμφανίσεις της απέκτησαν μια κανονικότητα.

Η Harley Quinn, ψυχίατρος στο άσυλο Arkham της Gotham City κουράρει έναν ασθενή, που είναι το δίχως άλλο ο super-κακός της υπόθεσης και ακούει στο όνομα Joker, του οποίου γίνεται στενή συνεργάτιδα και ερωμένη. Μάλιστα, μαζί με άλλες δύο γυναικείες φιγούρες, την Catwoman και την Poison Ivy, δημιουργούν ένα εγκληματικό τρίο γνωστό με το όνομα Gotham City Sirens (Σειρήνες της Gotham City).

Η Harley είναι ξανθιά, γαλανομάτα και φοράει μαύρη μάσκα ντόμινο, λευκό make-up και, για να δικαιολογήσει το όνομά της, φοράει επίσης το μαυροκόκκινο κοστούμι του Αρλεκίνου. Έχει ανοσία στις τοξικές ουσίες και στο δηλητήριο του Joker και οι πληγές της επουλώνονται ταχύτατα. Η δύναμη και η ευελιξία της τελειοποιούνται με κάθε νέα της εγκληματική επιχείρηση.

Γι’ ακόμα μια φορά, λοιπόν, το καρναβαλικό γκροτέσκο συνδέεται με το εφιαλτικό και το έξαλλα κωμικό που όμως τελικά καταντάει αποτρόπαιο (όπως καθαρά επιβεβαιώνεται από την ερωτική σύνδεση της  Harley Quinn με τον Joker).

Πηγή για την εικόνα:

https://en.wikipedia.org/wiki/Harley_Quinn#/media/File:Harley_Quinn_(model_sheet).jpg

Χριστουγεννιάτικα φυτά: φιλί κάτω από το Γκι

Το φιλί κάτω από το Γκι φέρνει ευτυχία στους ερωτευμένους. Και όχι μόνο σ’ αυτούς. Ιξό το λέμε οι Έλληνες.

Νεραϊδόφυτο, δεμένο με πάμπολλες δοξασίες, φέρνει γονιμότητα και καλοτυχία. Αντίθετα, στη σκανδιναβική παράδοση, ένα βέλος φτιαγμένο από Γκι σκότωσε τον γιο του Odin, τον Baldr, θεό της αγάπης, της ειρήνης και της συγχώρεσης.

O Panoramix, ο σεβάσμιος δρυΐδης του μικρού γαλατικού χωριού που αντιστέκεται στους Ρωμαίους, σκαρφαλώνει στα δέντρα και το μαζεύει με το μαγικό του δρεπάνι για να ετοιμάσει το φίλτρο που χαρίζει υπεράνθρωπη δύναμη σε όποιον το πιει.

Κρεμασμένο σε τούφες πάνω σε έλατα, λεύκες και μηλιές, δρυς και καστανιές, γίνεται γιρλάντες και στολίζει πόρτες, σαλόνια, αφίσες και χριστουγεννιάτικες ευχετήριες κάρτες.

Πηγές για τις εικόνες:

http://www.berthomeau.com/2015/12/au-gui-l-an-neuf-sous-le-gui-dans-la-foret-les-ennemis-devaient-deposer-leurs-armes-et-observer-une-treve.html

https://gr.pinterest.com/pin/366691594638552719/

https://gr.pinterest.com/pin/366691594638380969/

https://gr.pinterest.com/pin/366691594638552826/

https://gr.pinterest.com/pin/366691594644430984/

https://gr.pinterest.com/pin/366691594638380943/

Υπεράνθρωποι

Μεταξύ των ετών 1883-85 ο Γερμανός φιλόσοφος Friedrich Nietzsche γράφει το έργο του Also sprach Zarathustra (Τάδε έφη Ζαρατούστρα), στο οποίο προαναγγέλλεται η έλευση του υπερανθρώπου (Übermensch).

Σε προηγούμενα έργα του, ο φιλόσοφος είχε υποστηρίξει την ανατροπή κάθε ιεραρχίας που έως τότε κυβερνούσε την ηθική, την πολιτική και την αισθητική, προκειμένου έτσι να μπει φρένο στην παρακμή του ανθρώπινου είδους. Πρόκειται για έναν αντι-θεμελιωτισμό, ο οποίος θα αποτελέσει τη βάση της μεταμοντέρνας σκέψης, κυρίως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και του οποίου το περιεχόμενο είναι στενά συνδεδεμένο με δύο από τις βασικές φιλοσοφικές θέσεις του Nietzsche.

Η πρώτη είναι η αντίληψη για τον θάνατο του Θεού. Είναι λιγότερο μια θρησκευτική θέση και περισσότερο η αντίθεση στην πλατωνική θέση της ύπαρξης ενός ιδεώδους με ανώτερη αρμοδιότητα, το οποίο εγγυάται την πραγματικότητα του υλικού κόσμου. Ο Nietzsche ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει ούτε αφετηρία ούτε τέρμα. Πως δεν υπάρχουν μορφές, δεν υπάρχει νοούμενο (με την καντιανή έννοια), δεν υπάρχει Ιστορία. Άρα, δεν υπάρχει τίποτα με το οποίο εμείς οι άνθρωποι χρειάζεται να αναμετρηθούμε. Κανένας σκοπός, κανένα θεμέλιο, κανένα πλαίσιο δεν εμποδίζει τους ανθρώπους να ζήσουν. Να ζήσουν με δύναμη, με ένταση.

Η δεύτερη είναι η θεωρία της βούλησης για δύναμη. Είναι ταυτόχρονα μια δημιουργική αρχή αλλά και μια κατάληξη, εφόσον αποτελεί κίνητρο για δράση που έχει ως τελικό αποτέλεσμα την ίδια τη βούληση για δύναμη, οριζόμενη ως βίωμα κυριαρχίας και συνδεόμενη έτσι με την ελευθερία. Σε κάθε κοινωνία, υποστηρίζει ο Nietzsche, υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: οι κύριοι και οι δούλοι, βάσει των οποίων διαμορφώνεται και η αντίστοιχη ηθική. Κύριοι είναι όσοι διακατέχονται από τη βούληση για δύναμη και η ηθική τους περιλαμβάνει την επιθετικότητα, την παρατολμία, την ανάγκη για υπερίσχυση έναντι των άλλων, ενώ η ηθική των δούλων χαρακτηρίζεται από μνησικακία έναντι των κυρίων, που δεν εκδηλώνεται όμως λόγω της μετριοπάθειας, του φόβου και της ταπεινότητας οι οποίες ως αξίες τους χαρακτηρίζουν.  

Αν και σαφώς υπέρ της ηθικής των κυρίων, ο Nietzsche παραδέχεται ότι «πέρα από το καλό και το κακό, υπάρχει ένας άνθρωπος, που δικαιώνει τον άνθρωπο ως λυτρωτική μορφή, που εμπνέει πίστη στον άνθρωπο», κι αυτός είναι ο υπεράνθρωπος, στον οποίο η βούληση για δύναμη αποτελεί θεμελιώδες οντολογικό χαρακτηριστικό. Ο υπεράνθρωπος είναι ο λυτρωτής του ανθρώπου από την ηθική της δουλείας.

Πολλοί μίλησαν για την επίδραση που άσκησε η σκέψη του Nietzsche, και ιδιαίτερα η αντίληψη για τον υπεράνθρωπο, στη μεταγενέστερη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην ψυχανάλυση, σε ό,τι θεωρούμε υψηλή λογοτεχνία. Λίγοι πρόσεξαν ότι ο υπεράνθρωπος είχε γεννηθεί πριν από τον Nietzsche και επιβίωσε μετά από αυτόν στα feuilleton, στα μυθιστορήματα με άλλα λόγια των επιφυλλίδων, στην αστυνομική και κατασκοπευτική λογοτεχνία, στα comics. Από τον πρίγκηπα Rodolphe στο έργο Les mystères de Paris (Τα μυστήρια των Παρισίων) του Eugène Sue και τον κόμητα Monte-Cristo του Alexandre Dumas (πατέρα) ως τον Arsène Lupin και αργότερα τον James Bond, τον Superman, τον Batman κ.ά., υπάρχει πάντοτε ένας ήρωας με εξαιρετικές ικανότητες που παρεμβαίνει για να αποκαταστήσει την κοινωνική δικαιοσύνη με πράξεις ιδιωτικής δικαιοσύνης. Χωρίς να είναι προφήτης της κοινωνικής πάλης, καταστρέφει τους κακούς και ανταμείβει τους καλούς, παρηγορώντας τους αναγνώστες με την προβολή της εικόνας μιας μυθικής δικαιοσύνης.

Πηγές:

Έκο Ου. (1989). Ο υπεράνθρωπος των μαζών. Μτφ.: Έφη Καλλιφατίδη. Αθήνα: Γνώση.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%81%CE%AF%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87_%CE%9D%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5#/media/File:Nietzsche1.jpg

https://en.wikipedia.org/wiki/Friedrich_Nietzsche#.C3.9Cbermensch

https://thrownintotheworld.wordpress.com/2014/03/13/from-the-death-of-god-to-nietzsches-ubermensch/

http://www.comicvine.com/forums/battles-7/superman-vs-guardians-of-the-universe-1532563/

Της νιότης χρώματα: ο Μικρός Ήρως

Σας το είπα: μεγάλωσα με τη Μανίνα και την Κατερίνα. Ο Μικρός Ήρως δεν ήταν του καιρού μου. Ο ατρόμητος έφηβος Γιώργος Θαλάσσης, η Κατερίνα, αθεράπευτα ερωτευμένη στα κρυφά με τον μικρό ήρωα, και ο αιωνίως πεινασμένος Σπίθας, γεννήθηκαν το 1952 από τον Στυλιανό Ανεμουδουρά, που έγραφε τα κείμενα, και τον Βύρωνα Απτόσογλου, που έκανε τα σκίτσα.

Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι ήσαν οι εχθροί που τα τρία Ελληνόπουλα πολεμούσαν με αυταπάρνηση και θάρρος.

Το περιοδικό αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους, που μάθαιναν μέσα από αυτό να αγαπούν την πατρίδα και να ξεπερνούν τα τραύματα του πολέμου και του εμφυλίου. Επανεκδόθηκε πολλές φορές, διασκευάστηκε για το θέατρο, τραγουδήθηκε με νοσταλγική διάθεση από τον Λουκιανό Κηλαηδόνη:

Όσο για μένα, αν και δεν τον διάβασα στην ώρα του, τον διάβασα πολλές φορές όταν μεγάλωσα. Κι ακόμα και τότε, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στη συγκίνηση, στην τρυφερότητα και στην περηφάνια που με γέμιζε.

Πηγή για την εικόνα:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82_%CE%98%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%83%CE%B7%CF%82

Της νιότης χρώματα: περιοδικά για κορίτσια

Είμαι παιδί που μεγάλωσε με τη Μανίνα και την Κατερίνα. Ξέρετε, τα εικονογραφημένα περιοδικά της δεκαετίας του ‘70 που απευθύνονταν αποκλειστικά σε κορίτσια, τα οποία επιτέλους πήραν τη revanche από τα αγόρια που είχαν ανέκαθεν τα δικά τους αγορίστικα περιοδικά.

Κόστιζε 3 δραχμές η Μανίνα και θυμάμαι ακόμη το μεγάλο σχήμα της και τα χαριτωμένα πρώτα της εξώφυλλα: ξανθά γαλαζομάτικα κοριτσάκια με φακιδούλες που φορούσαν λουλουδάτα φορέματα,  καυτά σορτσάκια, μοντέρνα καπέλα και κομψά φουλάρια. Λίγο αργότερα η εβδομαδιαία Κατερίνα πήρε τη σκυτάλη. Ρομαντικές αισθηματικές ιστορίες, συνεντεύξεις αγαπημένων ηθοποιών, αφίσες, μόδα, κι ένα  σωρό άλλα ενδιαφέροντα για τα μοντέρνα κορίτσια της εποχής.

Μαζευόμασταν τα κορίτσια στο διάλειμμα, κάτω από τα γεμάτα περιέργεια βλέμματα των αγοριών, και συζητούσαμε για τις αγαπημένες μας ηρωίδες, σχολιάζαμε, προβλέπαμε τις θα συμβεί με τους έρωτές τους, με τις φιλίες τους. Πηγαίναμε μαζί τους εκδρομές, κάναμε πατινάζ, χορεύαμε τους χορούς της μόδας, ερωτευόμασταν. Φορούσαμε κι εμείς στα κρυφά τα ρούχα της μαμάς μας, βάζαμε ψηλοτάκουνα, δοκιμάζαμε να βαφτούμε. Μπαίναμε στον κόσμο των χάρτινων εκείνων κοριτσιών, ανύποπτες πόσο αλλιώτικος ήταν από τον πραγματικό κόσμο, αυτόν στον οποίο εμείς θα ζούσαμε.

Αργότερα κυκλοφόρησαν κι άλλα κοριτσίστικα περιοδικά. Κανένα όμως δεν κατάφερε να βγάλει από την καρδιά μας τη Μανίνα και την Κατερίνα. 

Κάποια τεύχη τους τα κράτησα χρόνια πολλά. Κι έπειτα, μια μέρα, σπουδασμένη, παντρεμένη και μητέρα πια, αποφάσισα η ανόητη ότι μεγάλωσα, και τα πέταξα. Κι όμως, σήμερα θα ήθελα να τα ξανακρατήσω στα χέρια μου και να ξαναγευτώ –αν θα ήταν δυνατόν- τη μαγεία τους, που μάλλον δεν έχει σχέση με τα ίδια και το κάπως χαζοχαρούμενο περιεχόμενό τους, αλλά με τα χρόνια της νιότης, της τρυφερότητας και της αθώας ματιάς για τον κόσμο.

Πηγές για τις εικόνες:

http://blekmagazine.blogspot.gr/2010_07_01_archive.html

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%B1_(%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C)

Η παρέα των τριών: Idéfix-Rantanplan-Milou

Ο μικρούλης, χαριτωμένος Idéfix ήταν η έμμονη ιδέα (idée fixe) του Γάλλου καρτουνίστα René Goscinny και η αδυναμία του εύσωμου Γαλάτη Obélix, ο οποίος τον κουβαλάει μαζί του σε όλες τις απίστευτες περιπέτειές του παρά τις αντιρρήσεις του Astérix. Έξυπνος, θαρραλέος και ευαίσθητος, ο Idéfix είναι πιστός σύντροφος των δύο ηρώων και μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις, τους σώζει και τη ζωή. Κυνηγάει κι αυτός τους Ρωμαίους, προστατεύει τα δέντρα, αλλά δυσκολεύεται να μεταφέρει μενίρ παρά την εκπαίδευση που δέχεται από τον Obélix.

Ο Βέλγος Morris και ο Γάλλος René Goscinny έχουν τον δικό τους σκύλο-ήρωα: τον διάσημο Rantanplan. Διάσημος; Βεβαίως. Για την ηλιθιότητά του. Είναι ο πιο ηλίθιος σκύλος του κόσμου ή «ο σκύλος που είναι πιο ηλίθιος και από τη σκιά του». Ίσως γι’ αυτό είναι η αδυναμία του Averell Dalton! Δεν ξέρει να κολυμπάει, δεν μπορεί να βρει τον στόχο του όταν πηδάει στην αγκαλιά κάποιου, είναι αδύνατον να προσανατολιστεί. Η όσφρησή του τον προδίδει, η διαίσθησή του επίσης. Μπερδεύει τους Daltons με ευυπόληπτους πολίτες, τον Lucky Luke με διάσημους desperados του West, τα κάρβουνα με τις τρούφες. Λαίμαργος και γκαφατζής, «λάθος της φύσης» σύμφωνα με τη Jolly Jumper, το άλογο του Lucky Luke (την Ντόλυ όπως μεταφράζεται το όνομά της στα ελληνικά), κατορθώνει όμως να κερδίσει τη συμπάθεια του αφεντικού της, αλλά και τη δική μας αγάπη.

Ο Milou είναι ο αχώριστος φίλος και συνεργάτης του νεαρού δαιμόνιου δημοσιογράφου με το σηκωμένο τσουλούφι, του Tintin και γεννήθηκε από την πένα του Βέλγου Hergé. Τον ακολουθεί παντού, μοιράζεται τους κινδύνους και τη δόξα του, συχνά τον βάζει σε μπελάδες κι άλλες φορές τον βγάζει από τη δύσκολη θέση. Σκέφτεται, σχεδόν μιλάει, και συμβουλεύει το παράτολμο αφεντικό του. Καλοφαγάς, που όμως δεν διστάζει να θυσιάσει την απόλαυσή του για χάρη του Tintin. Mε μεγάλη αγάπη για το απαγορευμένο ουίσκι, κυρίως της μάρκας Loch Lomond, χωρίς όμως να περιφρονεί το ρούμι και τη σαμπάνια.

Πηγές για τις εικόνες:

https://gr.pinterest.com/pin/411305378442669707/

https://comicvine.gamespot.com/rantanplan/4005-30133/issues-cover/

http://www.blogblowfish.com/2016/02/26/herge-snowy-and-milou/

Το θαύμα του Dickens

Πριν από 169 χρόνια, στις 19 Δεκεμβρίου, στη βικτωριανή Αγγλία, η οποία τότε, αφενός, ζούσε στον αστερισμό της Βιομηχανικής Επανάστασης και, αφετέρου, άρχιζε να στολίζει χριστουγεννιάτικα δέντρα (συνήθεια που την εισήγαγε ο σύζυγος της βασίλισσας, ο γερμανικής καταγωγής Αλβέρτος), εγκαταλείποντας τον πατροπαράδοτο εορτασμό των Χριστουγέννων, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Chapman & Hall το βιβλίο του Charles Dickens με τίτλο A Christmas Carol (Χριστουγεννιάτικα κάλαντα).

Πρωταγωνιστής ήταν ο τσιγγούνης και άσπλαχνος Ebenezer Scrooge, ο οποίος αδιαφορούσε για όλους τους ανθρώπους, τον ενδιέφερε μόνον το χρήμα και μισούσε τα Χριστούγεννα επειδή το μόνο που του προσέφεραν ήταν ένας ακόμα χρόνος στην πλάτη του.  Καμιά τρυφερότητα, καμιά ευαισθησία δεν είχαν θέση στη ζωή του.

Ο Jim Carrey ως Scrooge στην ταινία του Robert Zemeckis (2009)

Όταν αρχίζει η ιστορία είναι παραμονή Χριστουγέννων και ο Scrooge έχει κάμποσες κακές πράξεις να ενοχλούν τη συνείδησή του. Τότε ξαφνικά, ενώ βρίσκεται ολομόναχος στο σπίτι του, εμφανίζεται μπροστά του το φάντασμα του πεθαμένου συνεργάτη του, του Jacob Marley, που στη ζωή του ήταν εξίσου δύστροπος και άπληστος με τον Scrooge, για να τον προειδοποιήσει για τα μαρτύρια που τον περιμένουν αν δεν αλλάξει ζωή όσο ακόμα είναι καιρός. Τα τρία φαντάσματα που τον επισκέπτονται στη συνέχεια, το φάντασμα των περασμένων, των παροντικών και των μελλοντικών Χριστουγέννων, του δείχνουν ολοζώντανα πόσο άθλια ήταν και θα είναι η ζωή του αν εξακολουθήσει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο μίζερο και άκαρδο τρόπο. Και τότε γίνεται το θαύμα! Ο Scrooge αλλάζει και μαθαίνει να γιορτάζει τα Χριστούγεννα κάνοντας τους γύρω του ευτυχισμένους.

Με αυτό του το έργο ο Dickens μας κληροδότησε τον διασημότερο τσιγγούνη της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ταυτόχρονα ανανέωσε τις χριστουγεννιάτικες παραδόσεις της πατρίδας του, αλλά βρήκε και την ευκαιρία να θίξει για μια ακόμα φορά το πρόβλημα της φτώχειας στη βιομηχανική Αγγλία του καιρού του.

Ο Disney εμπνεύστηκε τον τσιγγούνη ήρωά του Scrooge McDuck 

                               από το έργο του Dickens

Κυρίως όμως, ο Dickens μας διαβεβαιώνει πως η μαγεία είναι κομμάτι της ζωής μας και το θαύμα είναι δυνατόν.

         Σκίτσο του Dickens (1842)

Πηγές για τις εικόνες:

http://blog.edx.org/a-christmas-carol-in-history

http://www.theandrewblog.net/2014/12/17/a-christmas-carol-2009-the-andrew-review/

http://www.picgifs.com/disney-gifs/scrooge-mcduck/?s=added&i=100

https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Dickens