Για τη Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα

Πώς να πεις ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που με τη διδασκαλία του μπήκε στην καρδιά σου, στον νου σου, μπήκε στο DNA σου και άλλαξε τις πληροφορίες που σου κληροδότησαν οι γονείς σου;

Και τι να σκεφτείς, όταν φτάνει η ώρα της απώλειας;

Να σκεφτείς τι;

Για ποια απώλεια να μιλήσεις;

Γι’ αυτό που είναι ολοζώντανο μέσα σου;

Γι’ αυτό που ολοζώντανο πέρασε στους δικούς σου ανθρώπους. στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου, στους μαθητές σου;

Γι’ αυτό που είδες ολοζώντανο στα πρόσωπα όσων συγκεντρώθηκαν στο Α΄ Νεκροταφείο για να αποχαιρετίσουν τη σεβαστή ύλη;

Δεν είναι η απώλεια ενός συγγενούς, που την καθορίζει ένα αρχετυπικό συναίσθημα, κοινό σε όλους τους ανθρώπους.

Είναι η απώλεια, η κοινωνός στιγμή, που όλοι εμείς, γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ μας, αναβαπτιστήκαμε στο πνεύμα του ανώτερου ανθρώπου.

Μνήμες, μνήμες, μνήμες.

Λέξεις, φράσεις, βλέμματα.

Στιγμές, στιγμές, στιγμές.

Ήχοι, ρυθμοί, όρια.

Σιωπές.

Η κρούστα σπάει.

Αυτογνωσία,

Και μετά, ελεύθεροι και πλούσιοι, πορευτήκαμε στη ζωή με τη βίβλο της απόλυτης προσφοράς παραμάσχαλα και φτιάξαμε ή ξαναφτιάξαμε τη ζωή μας.

Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα.

Θα είσαι όμορφη, γαλήνια, ευτυχισμένη στον γαλάζιο ουρανό.

Κανείς από όλους εμάς που σε γνωρίσαμε δεν αμφιβάλλει γι’ αυτό.

Ευγνώμων

Βλάσσης Τρεχλής

Η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα γεννήθηκε στην Αθήνα. Πηγαίνει στη σχολή της Πράτσικα σε ηλικία 8 χρονών. Συγχρόνως αρχίζει μαθήματα πιάνου. Από πολύ νωρίς αποφασίζει ότι θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα της δασκάλας χορού και όχι της χορεύτριας. Το 1949 παίρνει το πτυχίο της από τη σχολή και ενώ έχει ήδη πάρει το πτυχίο στο πιάνο από το Εθνικό Ωδείο. Συμμετέχει στις παραστάσεις της σχολής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρακολουθεί σεμινάρια στο εξωτερικό: Σουηδία, Δανία, Αγγλία, Βέλγιο και Αυστρία. Διδάσκει στη σχολή της Πράτσικα (το 1972 ανοίγουν μαζί σχολή Ορχηστικής για την εκπαίδευση των παιδιών), καθώς και σε άλλες σχολές και σχολεία. Συγκεκριμένα, διδάσκει στα Ανάβρυτα, στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, στη σχολή Μωραΐτη,στη Μαράσλειο, στη σχολή Νηπιοβρεφοκομίας των Τ.Ε.Ι., στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής και Προσχολικής Εκπαίδευσης Αθηνών και Πατρών. Επίσης διδάσκει στο Ωδείο «Φίλιππος Νάκας» και σε ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές χορού. Από το 1965 ως το 2006 χορογραφεί στο Θέατρο Τέχνης, αρχίζοντας με τους «Πέρσες», πολλές παραστάσεις κι παράλληλα διδάσκει στη σχολή σχεδόν 30 χρόνια. Ακόμα χορογράφησε το «Μεγάλο μας τσίρκο» με τον θίασο Τζένης Καρέζη-Κώστα Καζάκου. Συμμετείχε σε πολλές επιτροπές του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, δίδαξε σε σεμινάρια, έκανε ομιλίες στο αντικείμενό της και έγραψε πολλά βιβλία (με κασέτες) σε σχέση με τη Ρυθμική και τη Μουσικοκινητική Αγωγή -και όχι μόνο.

Στις 6 Οκτωβρίου 2015 η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε στις 8 Οκτωβρίου, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, με πολιτική κηδεία.

Πηγές:

http://www.onlytheater.gr/buzz/announce/item/to-theatro-texnis-apoxaireta-ti-maria-kynhgou

http://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/4314-kinigou-maria

Μια pavlova για την Anna

Μια τούρτα με μαρέγκα, κρέμα και φρέσκα φρούτα. Γλυκιά, φινετσάτη, τραγανή εξωτερικά, υγρή και μαλακή εσωτερικά. Η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία ερίζουν για την καταγωγή της, με το θέμα να έχει αποκτήσει εθνικές διαστάσεις. Πάντως, το 1928 το νεοζηλανδέζικο αρτοποιείο Rose Rutherford δημιουργεί το πρώτο γλύκισμα με βάση τη μαρέγκα, ενώ το 1929 δημοσιεύεται για πρώτη φορά η συνταγή του.

Και το όνομα του γλυκίσματος: pavlova (υποκοριστικό pav), όπως το όνομα της σπουδαίας Ρωσίδας μπαλαρίνας του 20^ού αιώνα Anna Pavlova, η οποία το 1926 είχε ερμηνεύσει στο Perth της Αυστραλίας την Odette στο μπαλέτο Swan Lake (Λίμνη των κύκνων) του Ρώσου συνθέτη Piotr Illyich Tchaikovsky. Από την ερμηνεία της φημολογείται ότι ο chef Hernert Sachse του ξενοδοχείου Esplanade εμπνεύστηκε αυτό το αέρινο επιδόρπιο. Η λευκή μαρέγκα με τις πτυχώσεις θύμιζε πολύ το τουτού του κύκνου και η ελαφράδα του γλυκού παρέπεμπε στις ανάλαφρες πιρουέτες της μπαλαρίνας που είχε για παρανόμι της το όνομα «κύκνος».

Σήμερα γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα του χορού και στο βίντεο που ακολουθεί η Anna Pavlova χορεύει τη σκηνή του θανάτου της Odette από τo μπαλέτο Swan Lake.

Πηγή για τις εικόνες:

http://www.yiannislucacos.gr/term/1250/pavlova

http://entertainment.in.gr/html/ent/534/ent.147534.asp

Ο χορός των Ευζώνων

Είναι η μακροβιότερη παράσταση χορού στην Αθήνα. Πραγματοποιείται σε δημόσιο χώρο, έχει ελεύθερη είσοδο και επαναλαμβάνεται ανά ώρα, όλη την ημέρα, κάθε μέρα. Ευσταλείς οι χορευτές (οι Εύζωνες της Προεδρικής Φρουράς), εντυπωσιακά τα κοστούμια (η παραδοσιακή στολή του τσολιά με την πολύπτυχη φουστανέλα), μεταμοντέρνα τα ηχητικά εφέ (το τραχύ σύρσιμο των τσαρουχιών, το κροτάλισμα των όπλων). Όταν τα στίφη των τουριστών με τις φωτογραφικές μηχανές και τα περιστέρια εξαφανίζονται με το πρώτο σκοτάδι, η αλλαγή φρουράς στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη καθηλώνει τον περιστασιακό θεατή. Στο ολιγόλεπτο ορχηστρικό δρώμενο, σελίδες της ελληνικής Ιστορίας κωδικοποιούνται σε μια κίνηση των δακτύλων του ποδιού, σε μια κάμψη του καρπού. Θεατρικότητα, μεγαλοπρέπεια, παράδοση. Ποιος επινόησε αυτή τη δωρική χορογραφία και πότε; Ουδεμία μνεία στην ιστορία και στο συμβολικό περιεχόμενο των ευζωνικών βημάτων δεν γίνεται στην ιστοσελίδα της Προεδρίας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ψήγματα ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Σύμφωνα με κάποιο από αυτά, το τίναγμα του τσαρουχιού μπροστά αναπαριστά παλαιά πολεμική κίνηση, όταν οι μάχες γίνονταν σώμα με σώμα και οι μύτες των τσαρουχιών έκρυβαν αιχμηρά μαχαίρια. Κατά τα λοιπά, κάπου μεταξύ φολκλόρ και στρατιωτικής τελετουργίας παράπεσε, φαίνεται, η καταγωγή και η σημασία αυτού του συμβολικού χορού κι ας είναι διεθνώς αναγνωρίσιμος και ταυτισμένος με την εικόνα της νέας Ελλάδας.

Αναδημοσιευμένο κείμενο της Λαμπρινής Κουζέλη από το Βήμα της Κυριακής.

Πηγή:

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=587703&wordsinarticle=%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82%3b%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82

Στη χώρα των Ζαχαρωτών με τη νεράιδα Ζαχαρένια

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1892, στο θέατρο Μαριίνσκι στη ρωσική Αγία Πετρούπολη, δόθηκε μια ξεχωριστή, διπλή, παράσταση: το μπαλέτο Nutcracker (Καρυοθραύστης) και η όπερα Iolanda (Γιολάντα), έργα και τα δυο του συνθέτη Pyotr Ilych Tchaikovsky, σε χορογραφία του Marius Petipa και του Lev Ivanov. Αν και η πρωτότυπη παραγωγή δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αργότερα, περισσότερο τη δεκαετία του ’60, ο Καρυοθραύστης  έγινε πολύ ένα πολύ δημοφιλές έργο που παίζεται κυρίως τα Χριστούγεννα και κυρίως στην Αμερική.

Πρόκειται στην πραγματικότητα για το παραμύθι του E. T. A. Hoffmann, Ο Καρυοθραύστης και ο Βασιλιάς των Ποντικών (The Nutcracker and the Mouse King), που διασκευάστηκε από τον Alexandre Dumas.

Είναι παραμονή Χριστουγέννων στο σπίτι του Dr. Stahlbaum. Xριστουγεννιάτικα στολίδια, στεφάνια, κάλτσες, γκι και στο κέντρο ένα μαγευτικό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα παιδιά της οικογένειας, ο Fritz και η Clara ανυπομονούν για τα δώρα τους. Ο Drosselmeyer, ο νονός της Clara, καταφθάνει μεταμφιεσμένος για να τους δώσει τα δώρα τους. Το ωραιότερο δώρο ανάμεσά τους είναι ένας στρατιώτης που κινείται, ο  Καρυοθραύστης, και προορίζεται για τη μικρή Clara. Μετά τη γιορτή, την ώρα που το ρολόι σημαίνει μεσάνυχτα, κι ενώ ετοιμάζεται να κοιμίσει τον όμορφο στρατιώτη, το κοριτσάκι αποκοιμιέται και ξαφνικά βρίσκεται σ’ έναν παραμυθένιο κόσμο.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο μεγαλώνει, οι κούκλες ζωντανεύουν και μια ορδή ποντικών εισβάλλει στο δωμάτιο, που όμως νικιούνται από τον μαγεμένο στρατιώτη, ο οποίος μεταμορφώνεται σε έναν όμορφο πρίγκηπα. Η Clara και ο μαγεμένος πρίγκηπας ξεκινούν τότε ένα ταξίδι, που τους φέρνει στη Βασίλισσα του Χιονιού και στη χώρα των Ζαχαρωτών με τη νεράιδα Ζαχαρένια (Sugar Plum Fairy). Μετά από αυτό το θαυμάσιο ταξίδι, όταν η Clara ξυπνάει το πρωί των Χριστουγέννων, βρίσκει πλάι της μόνο το στρατιωτάκι που της είχε χαρίσει ο νονός της.

Σε τέσσερις μέρες έχουμε Χριστούγεννα και, ποιος ξέρει, ποιο μαγικό ταξίδι θα κάνουμε κι εμείς! Ποιον μαγικό χορό θα χορέψουμε! Εδώ το pas de deux από τον Καρυοθραύστη με τον Rudolf Nureyef.

Πηγές:

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Nutcracker

http://danceviewtimes.com/2004/autumn/12/nycbnuts.htm

https://uk.pinterest.com/explore/nutcracker-ballet-costumes/

https://www.youtube.com/watch?v=CWVU-eZx6ZE

Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

29 Μαΐου 1913 –ακριβώς εκατό χρόνια πριν. Παρίσι. Théâtre des Champs Élysées.

Είναι η πρεμιέρα του έργου του Igor Stravinsky, Rite of Spring (Ιεροτελεστία της Άνοιξης) με τα ρωσικά μπαλέτα του Sergei Diaghilev σε χορογραφία του Vaslav Nijinski (πρωτοχορεύτρια η Maria Piltz) και με κοστούμια του Nicolas Roerich. Στο πόντιουμ ο Pierre Monteux.

Το θέμα του έργου; Η φύση που σιγά-σιγά ξυπνάει και οι αρχέγονες ιεροτελεστίες που συνοδεύουν αυτό το ξύπνημα. Όλα γιορτάζουν την ιερή δύναμη της μητέρας γης κι ανάμεσά τους ένα κορίτσι, η Εκλεκτή, ντυμένη στα λευκά, χορεύει εκστατικά ως τη στιγμή που ο σοφός γέροντας  θα προφέρει τις μαγικές λέξεις κι εκείνη θα πέσει νεκρή, καθαγιάζοντας με τη θυσία της τη φύση και προετοιμάζοντας την αναγέννησή της. Η πολύτιμη άνοιξη έρχεται γεμάτη δύναμη και σφρίγος μέσα σε αλαλαγμούς από το έξαλλο πλήθος.

Πρωτόγονα ένστικτα, ερωτισμός, ζωική δύναμη και εξωτική μαγεία είναι τα υλικά αυτού του πρωτοποριακού έργου.  Παραδοσιακά φολκλορικά στοιχεία ενσωματώθηκαν στη μουσική, στον χορό και στα κοστούμια. Η παραδοσιακή μελωδική γραμμή υποχώρησε προς όφελος του ρυθμού. Η επιτήδευση έδωσε τη θέση της στον δυναμισμό μιας βάρβαρης πνοής. Οι στάσεις του σώματος, οι κινήσεις και τα σχήματα της χορογραφίας σε τίποτα δεν θύμιζαν ό,τι είχε παρασταθεί ως τότε. Το σώμα χάνει την ελαφράδα του και παραμένει αλύγιστο, καρφωμένο στο έδαφος με φρενήρη ποδοπατήματα.

Όλη η καλή κοινωνία του Παρισιού συνωστίζεται ανυποψίαστη στο θέατρο. Φανταχτερές τουαλέτες και μαύρα κομψά κοστούμια, ακριβά κοσμήματα και χτενίσματα της μόδας. Η παράσταση αρχίζει. Ένας καταιγισμός από πρωτόγονους ρυθμούς ακούγεται. Ηχοχρώματα καινούρια. Δομές άγνωστες. Χορογραφία διαβολική. Μια απίστευτη ενέργεια κατακλύζει την αίθουσα. Πνιχτά χάχανα και σούσουρο στο πλήθος ήδη από την εισαγωγή.  «Σιωπή, κότες της αριστοκρατίας», κραυγάζει ο συνθέτης Florent Schmitt. Αρχίζουν τα γιουχαΐσματα. Μια τεράστια αναταραχή που δεν επιτρέπει στους συντελεστές να ακούνε ούτε καν τη μουσική. Κάποια μικροαντικείμενα  εκτοξεύονται  προς  την κατεύθυνση της ορχήστρας που συνεχίζει να παίζει απτόητη. Ο Nijinski ουρλιάζει στους χορευτές να χορεύουν με ρυθμό. Ο Diaghilev αναβοσβήνει τα φώτα για να σταματήσει τη φασαρία. Ο Stravinsky εξοργισμένος εγκαταλείπει το θέατρο. Ο Ravel, στη γωνιά του, κρατάει ακατάπαυστα σημειώσεις, εντυπωσιασμένος με ό,τι βλέπει και ακούει.

Μετά από εννέα παραστάσεις, το έργο κατέβηκε, αφού πρώτα κατάφερε να χωρίσει τον παρισινό τύπο στα δυο. Όμως ο Stravinsky επέμεινε. Δέχθηκε, εξάλλου, και την υποστήριξη του Claude Debussy και του Maurice Ravel, που αναγνώρισαν την ιδιοφυΐα του. Έναν χρόνο αργότερα, στις 5 Απριλίου, επανέρχεται  στο Παρίσι, στο Cazino de Paris αυτήν τη φορά, με την ορχηστρική μορφή του έργου και αποθεώνεται, ενδεχομένως από το ίδιο κοινό που την προηγούμενη φορά τον είχε αποκηρύξει.

Σήμερα η Ιεροτελεστία της Άνοιξης θεωρείται έργο-σταθμός και είναι  συνώνυμη με την ουσία και την ιδέα του Μοντερνισμού. H αυθεντική χορογραφία αποκαταστάθηκε το 1987 από τη Millicent Hodson.

Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης από την Pina Bausch:

Πηγές:

http://www.lan-paris.com/en/miscellaneous/projet-secret/?ref=home

http://frenchculture.org/visual-and-performing-arts/news/rite-spring-centennial

http://www.thefamouspeople.com/profiles/igor-stravinsky-325.php

https://www.youtube.com/watch?v=s7pV2cX0qxs