Όταν η Jane Austen συνάντησε τον Αριστοτέλη

Πάντοτε με προβλημάτιζε η συμπεριφορά του κυρίου Darcy, του πρωταγωνιστή της Jane Austen στο έργο της Pride and Prejudice (Περηφάνια και Προκατάληψη). Αποτελούσε αίνιγμα για μένα η έπαρσή του και η περιφρόνησή του για τους άλλους. Γι’ αυτό και δικαιολογούσα δίχως επιφυλάξεις την οργισμένη αντίδραση και την απόρριψή του εκ μέρους της δεσποινίδος Elizabeth Bennet.

Όταν όμως διάβασα τα αριστοτελικά Ηθικά Νικομάχεια κυριολεκτικά μου άνοιξαν τα μάτια. Ο μεγαλόψυχος, λέει ο Αριστοτέλης, γνωρίζει ότι στον δημόσιο βίο το ανώτερο είναι η αρετή, και αυτήν την έχει ήδη. Όμως, είναι τέτοιες οι πράξεις του που εγείρουν την απαίτηση προς την κοινότητα να του αναγνωρίσει την προσφορά του, όσο κι αν, για τον ίδιο, αυτή η αναγνώριση δεν αποτελεί, σε τελευταία ανάλυση, κάτι πολύτιμο. Γι’ αυτό, συχνά, φαίνεται περιφρονητικός απέναντι στους άλλους. Δείχνει και σπάνια ειλικρίνεια.

Αναρωτιέμαι μήπως η δεσποινίς Bennet χρειαζόταν να έχει διαβάσει Αριστοτέλη για να μπορέσει να διακρίνει και να εκτιμήσει την ηθική ποιότητα του εξαίρετου κύριου Darcy πριν τα συμβεβηκότα αποδείξουν έμπρακτα την αξία του.

Πηγή για την εικόνα:

https://www.thetimes.co.uk/article/do-opposites-attract-only-in-the-movies-cgq7tk2b5

Το μυθιστορηματικό παράδοξο

Ένας αναγνώστης του Lord of the Rings νιώθει φόβο για το σκοτεινό μυστήριο της γης της Mordor. Ένας άλλος αγωνιά για την τύχη του μικρού Oliver Twist που τριγυρνά μόνος στους εχθρικούς δρόμους του Λονδίνου. Ένας τρίτος χαίρεται που όλα διευθετούνται και η νεαρή Emma βρίσκει τελικά την ευτυχία στον γάμο με τον κύριο Knightley. Ο Oscar Wilde μας πληροφορεί ότι ο θάνατος του μπαλζακικού Lucien de Rubempré προκάλεσε σ’ αυτόν μια θλίψη που ποτέ στη ζωή του δεν κατάφερε να ξεπεράσει. Όταν ο Sir Arthur Conan Doyle, μπουχτισμένος από την επιτυχία του ήρωά του, έλαβε την απόφαση να τον σκοτώσει, το κοινό αντέδρασε με τέτοια ένταση ώστε ο  Doyle αναγκάστηκε να αναθεωρήσει. Και αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο, ακόμα σήμερα, εκατόν πενήντα χρόνια μετά, θα βρει αγανακτισμένες αναγνώστριες που ποτέ δεν συγχώρησαν τη  Louisa May Alcott η οποία πήρε την –ομολογουμένως απαράδεκτη- απόφαση να παντρέψει την Jo με τον ασήμαντο καθηγητή Bhaer και τον Laurie με τη ματαιόδοξη μικρή αδελφή της Amy.

Αυτά τα αισθήματα που νιώθουμε για τους μυθιστορηματικούς ήρωες και τα μυθιστορηματικά συμβάντα παραβιάζουν μια βασική προϋποθετική αρχή. Ότι για να συμπάσχουμε με κάποιο πρόσωπο πρέπει να θεωρούμε αυτό το πρόσωπο υπαρκτό, πράγμα που δεν συμβαίνει με τους ήρωες της λογοτεχνίας. Κι όμως … μας κάνουν να συγκινούμαστε, να θυμώνουμε, να χαμογελάμε.

Ο Colin Radford, σε ένα άρθρο του 1975 που ξεκίνησε τη συζήτηση γι’ αυτό που ονομάστηκε «μυθιστορηματικό παράδοξο» (paradox of fiction), χαρακτήρισε τη συναισθηματική μας ανταπόκριση στους μυθιστορηματικούς χαρακτήρες παράλογη, ασυνάρτητη και ασυνεπή. Και δεν δέχεται ως δικαιολογία το ότι, διαβάζοντας ένα λογοτεχνικό έργο, μας συναρπάζει σε σημείο ώστε να ξεχνάμε ότι είναι φανταστικό. Αν το ξεχνούσαμε, λέει ο Radford, τότε, όπως θα κάναμε και στην πραγματική μας ζωή, θα σπεύδαμε να βοηθήσουμε τον ήρωα που ταλαιπωρείται ή κινδυνεύει, πράγμα που όμως καθόλου δεν συμβαίνει.

O Kendall Walton,  επίσης, θεωρεί τέτοια συναισθήματα ακατανόητα, αδύνατα και ψεύτικα, καθώς έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι όλα όσα διαβάζουμε δεν είναι αληθινά. Το μόνο που, σύμφωνα με τον Walton, μπορεί να δικαιολογήσει αυτήν τη συναισθηματική μας ανταπόκριση, είναι το γεγονός ότι εμείς οι αναγνώστες συμμετέχουμε θεληματικά σε ένα παιχνίδι προσποίησης, μέσω του οποίου εισερχόμαστε και βυθιζόμαστε στον μυθιστορηματικό κόσμο. Ο φόβος, η χαρά ή η λύπη μας, αν και μοιάζουν με τέτοια, δεν είναι πραγματικά συναισθήματα σαν αυτά που θα μας προκαλούσαν οι περιπέτειες πραγματικών προσώπων^. ο Walton τα ονομάζει οιονεί συναισθήματα (quasi-emotions).

Ο Peter Lamarque, στο δοκίμιό του «How Can We Fear and Pity Fictions»,  διαφωνεί με τις προηγούμενες θέσεις και διατυπώνει μια πολύ τολμηρή θεωρία. Δεν είμαστε εμείς που βυθιζόμαστε στον κόσμο των μυθιστορηματικών ηρώων, ώστε να συμπάσχουμε με αυτούς^. είναι οι μυθιστορηματικοί ήρωες που εισέρχονται στον δικό μας κόσμο ως διανοητικές παραστάσεις και, αληθινές ως τέτοιες, επιτρέπουν στα συναισθήματά μας που συνδέονται με αυτές να είναι αληθινά. Και ο R. T. Allen, ακόμη πιο τολμηρά, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα λύνεται αν πάψουμε να συνδέουμε τη λογοτεχνία με την παρουσίαση γεγονότων. Άπαξ και αντιληφθούμε ότι η αλήθεια δεν περιορίζεται στην πραγματικότητα των γεγονότων, το πρόβλημα εξαφανίζεται, γράφει. Ο Gregory Currie,  τέλος, προτείνει μια άλλη εξήγηση. Τα αισθήματά μας για τους μυθιστορηματικούς ήρωες είναι αυθεντικά, μόνο που δεν έχουν ως αποδέκτες τους μυθιστορηματικούς ήρωες. Καθώς η λογοτεχνία προκαλεί συνειρμούς με αληθινούς ανθρώπους, σε αυτούς –ισχυρίζεται- κατευθύνονται στ’ αλήθεια τα συναισθήματά μας.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: η ανάρτηση είναι αντιγραφή από τον σελιδοδείκτη με τίτλο «Λογοτεχνία και Φιλοσοφία» που αναρτήθηκε στην Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα (http://selidodeiktes.greek-language.gr/lemmas/1766).

Πηγή για την εικόνα:

https://gr.pinterest.com/pin/129197083033806874/

Ήρωες από χαρτί

Έχουν οντολογική πραγματικότητα τα μυθιστορηματικά όντα (τα μυθιστορηματικά γεγονότα, οι μυθιστορηματικοί τόποι κ.λπ.) και ποια οντολογική βαρύτητα έχει κάθε αναφορά μας σε αυτά; Μπορούμε να φανταστούμε περίπου ό,τι μας αρέσει, αλλά υπάρχει και η στιγμή που τίποτα δεν μπορεί να επικυρώσει το πράγμα εκτός από τον ίδιο τον εαυτό του. Η φαντασία αποδεικνύεται χωρίς αξία^. απαιτείται το βλέμμα μας να πέσει πάνω στη ζωηρή ομορφιά της Elizabeth Bennet και στο σκαμμένο πρόσωπο του Jean Valjean, το αυτί μας να ακούσει τον φουρφουρένιο ήχο του φορέματός της και το χέρι μας να σταθεί επί τον τύπον των ήλων στο σώμα του ήρωα. Συμφωνούν, όμως όλοι με τα παραπάνω; Αυτός ο προβληματισμός μας εισάγει σε ένα ιδιαίτερο φιλοσοφικό πεδίο που ασχολείται με τα μη υπαρκτά όντα (ανάμεσα σ’  αυτά και τα λογοτεχνικά), τα οποία, από το όνομα του Αυστριακού φιλοσόφου Alexius Meinong που τα «επινόησε», ονομάζονται και meinongian objects.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, διερωτώμενοι εάν δικαιούμαστε σε ένα άλογο με το όνομα Πήγασος (δηλαδή, σε μια ατομική μη συγκεκριμένη χωρο-χρονικά οντότητα) να αποδίδουμε την ιδιότητα –κοινώς αποδεκτή, άλλωστε- να έχει φτερά. Αν ναι, τότε ο Πήγασος υπάρχει. Και, συνεπώς, αν η Elizabeth Bennet έχει τις ιδιότητες που αναφέραμε προηγουμένως, τότε και αυτή υπάρχει. Αφετηρία μας είναι η θέση ότι δεν μπορούμε να αποδώσουμε ιδιότητες σε κάτι ανύπαρκτο^. αν ωστόσο μπορούμε, τότε  προϋποτίθεται ότι το ον υπάρχει.

Όμως, η ύπαρξη της Elizabeth Bennet είναι ύπαρξη υπό προϋποθέσεις. Η δυνατότητά μας να δημιουργούμε προτάσεις αληθείς ή ψευδείς σχετικά με τη δεσποινίδα Bennet εξαρτάται από το συγκείμενο στο οποίο οι προτάσεις αυτές τοποθετούνται. Μιλώντας για την Elizabeth, μιλάμε πάντοτε όχι για ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας (σε αυτήν την Elizabeth νόμιμα θα αποδίδαμε το κατηγόρημα «είναι προκατειλημμένη», εάν και εφόσον είχε αυτό το χαρακτηριστικό), αλλά για την ηρωίδα της Austin. Η αλήθεια των προτάσεών μας –και, κατά συνέπεια, η πραγματικότητα της ύπαρξής της- είναι συνυφασμένη με τη χρήση ενός τροποποιητή (modifier), ενός σημασιακού περιοριστή. Η Elizabeth είναι μια προκατειλημμένη νεαρή στο εσωτερικό συγκείμενο του μυθιστορήματος Pride and Prejudice (Περηφάνια και προκατάληψη) (μάλιστα, στις ποικίλες εναλλακτικές αναγνώσεις του, με συνέπεια η Elizabeth να υπάρχει πραγματικά σε ένα από τα πιθανά αναγνωστικά σύμπαντα), και κάθε φορά που συζητούμε γι’ αυτήν λανθάνει αυτή η προϋπόθεση. Αντιθέτως, η φράση: «η Elizabeth είναι ηρωίδα της Austen» συνυφαίνεται με το εξωτερικό συγκείμενο (το εκτός του μυθιστορήματος σύμπαν), εφόσον λέει κάτι που αληθεύει στον πραγματικό κόσμο και αποδίδει έτσι στην Elizabeth ένα χαρακτηριστικό εντελώς απροϋπόθετα.

Με απλά λόγια, για την Jane Austin ή για τον Victor Hugo ο προβληματισμός αναφορικά με την ύπαρξη της Elizabeth Bennet ή του Jean Valjean αντίστοιχα είναι εντελώς α-νόητος. Η ύπαρξη της Elizabeth Bennet και του Jean Valjean είναι το δίχως άλλο αναμφισβήτητη σύμφωνα με- ή στον κόσμο των δύο συγγραφέων. Ένα νεαρό κορίτσι, μεσοαστικής καταγωγής, έξυπνο, χαριτωμένο, καλλιεργημένο, με τέσσερις ακόμα αδελφές, μια ανόητη μητέρα και έναν σαρκαστικό πατέρα και ένας άνθρωπος ρημαγμένος από τα βάσανα είναι κάτι που υπάρχει, τροφοδοτημένο εξάλλου από τις μυθιστορηματικές ενδείξεις.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: η ανάρτηση είναι αντιγραφή από τον σελιδοδείκτη με τίτλο «Λογοτεχνία και Φιλοσοφία» που αναρτήθηκε στην Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα (http://selidodeiktes.greek-language.gr/lemmas/1766).

Πηγές για τις εικόνες:

http://www.imdb.com/title/tt0230534/

http://www.imdb.com/title/tt0112130/

Τα Χριστούγεννα της Emma Woodhouse (Μέρος Β΄)

Και να που η μέρα φτάνει. 24 Δεκεμβρίου, με παγωνιά και πιθανότητα το βράδυ να χιονίσει. Αν επρόκειτο για άλλο σπίτι και για άλλη συντροφιά, η έξοδος θα είχε ματαιωθεί. Όχι όμως τώρα. Ακόμη και ο κύριος Woodhouse, που απεχθάνεται όσο κανένας άλλος να απομακρύνεται από την οικία του, δηλώνει ότι το κρύο δεν θα τον εμποδίσει να γιορτάσει την παραμονή των Χριστουγέννων στο σπίτι των Weston.

Οι άμαξες ετοιμάζονται και όλοι, ντυμένοι με τις καλές τους φορεσιές, άλλος με περισσότερο και άλλος με λιγότερο κέφι, άλλος γκρινιάζοντας κι άλλος όχι, επιβιβάζονται. Λείπει μόνον η Harriet, γιατί ένα κρυολόγημα την κρατάει στο κρεβάτι.

Η βραδιά στο Randalls κυλάει θαυμάσια. Δυνατή φωτιά, άφθονα κεριά, όμορφα στολισμένο σπίτι, πλούσια εδέσματα, γέλια, ευχάριστες συζητήσεις για απόντες φίλους, κυρίως για τον γιο από πρώτο γάμο του κυρίου Weston, τον κύριο Frank Churchill, ο οποίος σύντομα αναμένεται στο Highbury. Μια μόνο μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια: ο κύριος Elton είναι μάλλον υπερβολικά αβρός προς την Emma, η οποία, αφενός, θα τον ήθελε κάπως πιο μελαγχολικό λόγω της ασθένειας και της απουσίας της Harriet, αφετέρου, δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό της τον εξωφρενικό ισχυρισμό του κυρίου Georges Knightley ότι ο εφημέριος είναι ερωτευμένος με την ίδια αντί με τη μικρή της φίλη.

Όμως, καθώς έχει φτάσει η ώρα του τσαγιού και ο κύριος Woodhouse δεν βλέπει την ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του, φαίνεται ότι επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις των πιο απαισιόδοξων σχετικά με τον καιρό. Το χιόνι είναι στρωμένο και ο άνεμος, που όλο δυναμώνει, θυμίζει ανεμοστρόβιλο.

Οι άμαξες ετοιμάζονται στο λεπτό. Αυτήν τη φορά η Emma θα ταξιδέψει με τη συντροφιά του κυρίου Elton, αφού ο γαμπρός της προτιμά να συνοδεύσει τη γυναίκα του και τον πεθερό του και ο κύριος Knightley προπορεύεται με το άλογό του.

Το κάπως παραπάνω κρασί που έχει πιει και η ελαφριά ζάλη που αυτό του έχει προκαλέσει κάνει τον κύριο  Elton πολύ τολμηρό. Ούτε λίγο ούτε πολύ εκφράζει τον έρωτά του προς την Emma και της ζητάει να γίνει γυναίκα του, αφήνοντάς την αποσβολωμένη, καθώς, εκτός των άλλων, υποστηρίζει με θέρμη πως ουδέποτε είχε φανταστεί τη Harriet, τόσο κατώτερή του σε επίπεδο, ως σύζυγό του, αλλά και πως όλες του οι φιλοφρονήσεις είχαν ως αποδέκτη την Emma, εκτιμώντας μάλιστα πως λάμβανε εκ μέρους της ιδιαίτερη ενθάρρυνση.

Αυτό το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων η νεαρή Emma Woodhouse νιώθει να κλονίζεται κάπως η αυτοπεποίθησή της για την εξυπνάδα κα τη διορατικότητά της.

Πόσα λάθη θα κάνει ακόμη για να γίνει μια ολοκληρωμένη και μυαλωμένη γυναίκα θα μας το πει η Jane Austen στη συνέχεια του μυθιστορήματός της.

Πηγές για τις εικόνες:

http://ladyofanorien.blogspot.gr/2014/10/movie-review-emma-1996-with-kate.html

https://sophieisgod.dreamwidth.org/103633.html

Τα Χριστούγεννα της Emma Woodhouse (Μέρος Α΄)

Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα στο Hartfield, στην οικία του κυρίου Woodhouse, όπου αυτός και η κόρη του Emma αναμένουν με ανυπομονησία τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας: την Isabella, τον σύζυγό της κύριο John Knightley και τα πέντε παιδιά τους. Η μεγαλύτερη κόρη του κυρίου Woodhouse ζει με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Όμως, παρότι μόλις 16 μίλια μακριά από την πατρική οικία, η οικογένεια Knightley αυτήν τη χρονιά έλειψε από το Hartfield πολύ περισσότερο, καθώς το φθινόπωρο επέλεξε για χάρη των παιδιών της τα θαλάσσια μπάνια.

Δέκα ημέρες θα μείνουν στο Hartfield και οι ετοιμασίες είναι πυρετώδεις. Την πρώτη κιόλας ημέρα που φτάνει η Isabella, μαζί με την οικογένεια γευματίζει και ο κύριος Georges Knightley, αδελφός του γαμπρού τους και στενός φίλος της Emma, του οποίου όμως οι συνετές συμβουλές δεν είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες από την κάπως ανεξάρτητη και ξεροκέφαλη Emma.

Η Emma και ο κύριος Knightley

Λίγες ημέρες νωρίτερα οι δυο φίλοι διαφώνησαν με αφορμή το μέλλον του νεαρού εφημέριου του Highbury κυρίου Elton. Η Emma τον φαντάζεται σύντομα αποκατεστημένο με την όμορφη αλλά «απροσδιορίστου» καταγωγής νεαρή προστατευομένη της, τη δεσποινίδα Harriet Smith. Πρόσφατη γνωριμία της Emma, η Harriet είναι όμορφη και γλυκιά, δεν διακρίνεται όμως για την ευφυΐα της. Η Emma πάλι φροντίζει να της καλλιεργεί τη ματαιοδοξία, ενώ επιπλέον της υποδεικνύει να αρνηθεί την πρόταση γάμου που της κάνει ένας νεαρός αγρότης, όχι πλούσιος αλλά έντιμος και μυαλωμένος, ο κύριος Robert Martin. O κύριος Knightley, από την πλευρά του, επικροτεί τον γάμο της Harriet με τον Robert, εκτιμώντας ως αδύνατη τη σύνδεσή της με τον εφημέριο, επειδή αυτός έχει κατά τη γνώμη του απολύτως κατανοήσει τη σημασία ενός ικανοποιητικού εισοδήματος που θα του απέφερε μια έξυπνη επιλογή συζύγου. Αυτό το πρώτο βράδυ των χριστουγεννιάτικων διακοπών με τη χαλαρή οικογενειακή ατμόσφαιρα στέκεται ιδανικό για τη συμφιλίωση της Emma και του κυρίου Knightley.

Η Emma και η Harriet

Οι επόμενες ημέρες είναι πολύ φορτωμένες για την οικογένεια Woodhouse. Αποφεύγοντας να ξεβολεύουν τον γηραιό κύριο Woodhouse, οι νεότεροι βρίσκουν ευκαιρία να διασκεδάζουν: βόλτες στο Highbury για επισκέψεις σε φίλους, βραδινά δείπνα και ευχάριστες συζητήσεις ανάμεσα στον πατέρα και στις κόρες του.

Η Emma και ο κύριος Elton

Όμως, αυτό που όλοι περιμένουν είναι το δείπνο στο Randalls, στην κατοικία των Weston. Η δεσποινίς Taylor, η γκουβερνάντα των δυο κοριτσιών και αγαπημένη φίλη της Emma,  έχοντας πρόσφατα γίνει κυρία Weston, εννοεί να παραθέσει δείπνο για όλη την παρέα.

Και από αυτό αρχίζουν τα απρόοπτα.

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες είναι από την τηλεταινία Emma σε σκηνοθεσία Diarmuid Lawrence, με την Kate Beckinsale στον ομώνυμο ρόλο, τον Mark Strong στον ρόλο του κυρίου Knightley, τη Samantha Morton ως Harriet Smith και τον Dominic Rowan ως κύριο Elton.

Πηγές για τις εικόνες:

https://janeaustensworld.wordpress.com/tag/emma-woodhouse/

https://petticoatjunction.wordpress.com/2010/01/25/emma-1996-the-one-with-kate-beckinsale/

http://missgeorgianadarcy.blogspot.gr/2011/08/review-emma-1996-starring-kate.html

Jane Austen

«Δηλώνω ότι ποτέ στη ζωή μου δεν άνοιξα βιβλίο που να μην είχε να πει κάτι για την αστάθεια της γυναίκας. Τραγούδια, γνωμικά, όλα μιλάνε για τη γυναικεία επιπολαιότητα. Ίσως αντιλέξετε, όμως, ότι όλ’ αυτά γράφτηκαν από άντρες», λέει ο Πλοίαρχος Harvill στην Anne Elliot στο Persuasion (Πειθώ), στο 11^ο κεφάλαιο του β΄ μέρους, της Jane Austen.

«Ίσως το κάνω πράγματι ...», του απαντάει η Anne, «Ναι, αν δεν σας πειράζει, όχι παραπομπές σε παραδείγματα βιβλίων. Οι άνδρες είχαν άφθονες ευκαιρίες να εκθέσουν τη δική τους άποψη, ενώ εμείς δεν είχαμε καμία. Είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση πολύ περισσότερο από μας^. η πέννα βρισκόταν στα δικά τους χέρια. Δεν δέχομαι ότι τα βιβλία μπορούν ν’ αποδείξουν κάτι».

          Η Anne Elliot και ο Πλοίαρχος Wentworth

Υπάρχει σ’ αυτές τις φράσεις το καυστικό χιούμορ της Jane Austen; Της συγγραφέως που άλλαξε τη γνώμη μας για τη συμβολή των γυναικών στη λογοτεχνία; Κι όμως, τα βιβλία μπορούν να αποδείξουν κάτι: τα βιβλία της Jane Austen τουλάχιστον.

Οι νεαρές γυναίκες, οι ηρωίδες της Jane Austen, δεν είναι καθόλου τα ανόητα, επιπόλαια πλάσματα στα οποία μας είχε συνηθίσει μέχρι τότε η λογοτεχνία. Ακόμα κι όταν κάνουν σφάλματα, έχουν την ωριμότητα και την εξυπνάδα να τα διορθώνουν. 

           Jane και Elizabeth Bennet

Όλες αυτές οι δεσποινίδες της μεσαίας αριστοκρατίας, οι οποίες αναζητούν με προσήλωση τον σύζυγο που θα τους προσφέρει κοινωνική εξασφάλιση, αλλά, ταυτόχρονα, πιστεύουν πως ένας γάμος δίχως έρωτα δεν είναι ανεκτός, είναι χαρακτήρες λεπταίσθητοι αλλά και δυναμικοί. 

       Οι δεσποινίδες Dashwood

Με έντονη αίσθηση του καθήκοντος, αναζητούν σε έναν σύζυγο όχι απλώς το μέσον μιας κοινωνικής καταξίωσης, αλλά κάτι πιο τίμιο και, εντέλει, πιο διαχρονικό: το πρόσωπο στο οποίο θα εμπιστευθούν την ακεραιότητα και τη γαλήνη της προσωπικής τους ζωής. Φαίνεται πολύ γυναικείο, αλλά, στην πραγματικότητα, είναι πολύ ανθρώπινο.

Η Fanny Price και ο Edmund Bertram

Η Elizabeth Bennet, η Jane Bennet, η Elinor Dashwood, η Marianne Dashwood, η Emma Woodhause, 

Η Emma Woodhouse και ο Mr. Knightly

η Anne Elliot, η Fanny Price, η Catherine Morland: αυτά είναι τα κορίτσια της Jane Austen. 

                        Η Catherine Morland

Και τα αγόρια της; Ο Mr. Darsy, ο Edward Ferrars, ο συνταγματάρχης Brandon, ο κ. Knightly, ο πλοίαρχος Wentworth, ο Edmund Bertram, ο Henry Tilney.

Ευγένεια, τρυφερότητα, ευαισθησία, ρεαλισμός, χιούμορ, σαρκασμός, καυστική κριτική, είναι τα χαρακτηριστικά στη γραφή της Austen, αυτά που την κάνουν να διαβάζεται και να ξαναδιαβάζεται σήμερα, 195 χρόνια μετά τον θάνατό της, και να κρατάει μια αξιοσημείωτη θέση στην αγγλική λογοτεχνία.

                Ο Mr. Darcy

Κάθε φορά που διαβάζω τα βιβλία της Jane Austen ή ξαναβλέπω τις ταινίες που βασίστηκαν στα βιβλία της, έχω στο στόμα τη γεύση από κουλουράκια βουτύρου, ακούω το φουρφούρισμα από μεταξωτά ρούχα, τον θλιμμένο ήχο από το πιάνο της Marianne Dashwood, το κελαρυστό γέλιο της Emma, βλέπω μπροστά μου το χρώμα από τις λεβάντες που μάζευαν οι δύο μεγάλες δεσποινίδες Bennet. 
Είναι ο κόσμος της Jane Austen!

Πηγές για τις εικόνες:

https://blog.bookstellyouwhy.com/celebrating-jane-austen-a-lifetime-in-six-novel

http://ladydisdainnotes.blogspot.gr/2012/11/persuasion-1995.html

http://janeaustenfilmclub.blogspot.gr/2012/06/sense-and-sensibility-1995-vs-2008.html

https://gr.pinterest.com/ShellockHolmes/jane-austen-emma/

https://gr.pinterest.com/alemorac/northanger-abbey/

https://gr.pinterest.com/pin/137078382378160270/