Γιατί λατρεύουμε τον Richard Castle;

 

Ο Richard “Rick” Castle είναι ο ήρωας της σειράς Castle του ABC, τον οποίο υποδύεται ο Nathan Fillion. Είναι όμορφος, έξυπνος και πάμπλουτος. Η μητέρα του, η Martha Rogers, είναι ηθοποιός, όχι ιδιαιτέρως επιτυχημένη, όμως πάντοτε λαμπερή και φιλόδοξη. Η κόρη του, η Alexis, αντίθετα με τον μπαμπά της, είναι η πιο λογική και φρόνιμη έφηβη που μπορούμε να φανταστούμε.

Ο Castle, συγγραφέας πολλών επιτυχημένων αστυνομικών βιβλίων, αποφασίζει να μελετήσει από κοντά τον τρόπο με τον οποίο ερευνούν το έγκλημα οι detectives του Αστυνομικού Τμήματος της Νέας Υόρκης. Χάρη στις διασυνδέσεις του με τον Δήμαρχο, γίνεται δεκτός εκεί ως σύμβουλος και αρχίζει να συνεργάζεται με την πανέμορφη, δυναμική και ταλαντούχα detective ανθρωποκτονιών Katherine “Kate” Beckett, την οποία υποδύεται η ηθοποιός Stana Katic. Μαζί τους δουλεύουν οι detectives Javier “Javi” Esposito και Kevin Ryan.

Η ομάδα είναι αχτύπητη. Η επιμονή και η ακεραιότητα της Beckett σε συνδυασμό με τη φαντασία και την οξυδέρκεια του Castle φέρνουν στο φως προθέσεις, κίνητρα και πράξεις. Με μέθοδο αλλά και με πολύ χιούμορ, με σοβαρότητα αλλά και με μπόλικη ανεμελιά, οι υποθέσεις λύνονται και οι ένοχοι συλλαμβάνονται. Οι Νεοϋορκέζοι μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Όσο για τους δυο συνεργάτες, παρότι προσπαθούν να το κρύψουν (κυρίως από τους εαυτούς τους), εντέλει παραδέχονται ότι, παρά τις διαφορές τους, είναι βαθιά και ειλικρινά ερωτευμένοι.

Την αγαπάμε την Beckett, αλλά τον Castle τον λατρεύουμε.

Όλοι φοβόμαστε την ελευθερία μας. Ό,τι δεν συμμορφώνεται με τις κοινωνικές συμβάσεις πέφτει θύμα του μηχανισμού που ο Sigmund Freaud ονόμασε απώθηση. Ο Herbert Marcuse προχώρησε ακόμα περισσότερο, θεωρώντας ότι η τάση να καταπιέζουμε την έφεσή μας γίνεται μεγαλύτερη από όσο χρειάζεται αν θέλουμε να προστατέψουμε τη σταθερότητα του πολιτισμού μας. Ο Marcuse μιλάει για πλεονασματική απώθηση. Η συμπεριφορά μας κανονικοποιείται. Αρχίζουμε όλοι να μοιάζουμε επικίνδυνα. Μεθοδικοί, συνεπείς, πειθήνιοι και προβλέψιμοι. Οι κανόνες πάνω απ’ όλα. Και η πιο σημαντική αρετή μας γίνεται η υποταγή. Για να εισπράξουμε την επιδοκιμασία –αμφίβολης αξίας μεν, επιθυμητή δε.

Και τότε, ανάμεσά μας ξεπετάγεται μια άλλη πάστα ανθρώπου: ελεύθερου, που περιφρονεί τις δεσμεύσεις, μισεί τα όρια, καταπατάει τους κανόνες και γελοιοποιεί τις συμβάσεις. Είναι γεμάτος από τη χαρά της ζωής. Είναι ευχάριστος, αστείος, χαριτωμένος, παιχνιδιάρης. Του αρέσει ο εαυτός του, λατρεύει να περνάει καλά, λατρεύει να κάνει τους άλλους να περνάνε καλά. Η λογική δεν τον περιορίζει, το ένστικτο τον καθοδηγεί, η φαντασία του καλπάζει. Το πιθανό –αλλά και το απίθανο- θεωρείται απ’ αυτόν δυνατό. Ο κόσμος του είναι πολύχρωμος και χαμογελαστός. Η σκέψη του είναι ανατρεπτική. Η συμπεριφορά του είναι υπονομευτική.

Έτσι είναι κι ο λατρεμένος μας Richard Castle.

Είμαστε έτοιμοι να τον κατηγορήσουμε για ανωριμότητα, να του φορτώσουμε το σύνδρομο του peter pan (του αγοριού που αρνείται να μεγαλώσει). Μπορεί ακόμα να μας περάσει η ιδέα να τον στείλουμε σε ψυχολόγο. Δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, ξεχνάει να είναι σοβαρός, φλερτάρει αδιάκοπα, περνάει καλά ακόμα και όταν βρίσκεται μπροστά από ένα πτώμα, ξεφουρνίζει τις πιο απίθανες ιδέες αναζητώντας τους ενόχους, παίζει με φωτόσπαθα, τρώει τεράστιες ποσότητες παγωτού κι ένα σωρό άλλα. Ε, μα, δεν πρέπει να διορθωθεί; Να κοπεί και να ραφτεί στα μέτρα της κοινωνίας μας; Να γίνει σαν κι εμάς;   

Κι όμως. Αυτός ο … ανώριμος γίνεται η σκιά της Beckett και ασπίδα προστασίας της. Αφοσιώνεται στους φίλους και στους συνεργάτες του. Συμπαραστέκεται στη μητέρα και στην κόρη του. Κι όλα τα κάνει με τρόπο ανάλαφρο, με ευγένεια και με χαμόγελο, αλλά και με κάποιον επιτηδευμένο φανφαρονισμό που ξεπλένει κάθε υποχρέωση των άλλων απέναντί του. Μοιάζει σαν όλα να περιστρέφονται γύρω από αυτόν, κι όμως, ανεπαίσθητα, είναι αυτός που μπαίνει σε τροχιά γύρω από τους άλλους. Αυτός ο ακαταμάχητα γοητευτικός αιώνιος έφηβος!

 

Πηγή για την εικόνα:

http://www.sneakpeek.ca/2013/04/castle-squab-and-quail-april-29-2013.html

O Gustav Klimt και οι γυναίκες

Τέλη του 19^ου και αρχές του 20^ού αιώνα. Είναι η εποχή της Belle Époque. Τίποτα δεν προετοιμάζει τους ανθρώπους για τη φρίκη που θα ακολουθήσει. Η Βιέννη ζει μια δίχως προηγούμενο άνθιση. Ο Sigmund Freud, ο Otto Wagner, ο Gustav Maller, ο Arnold Schoenberg, ο Gustav Klimt είναι μερικοί από τους επώνυμους κατοίκους της. Τα γλέντια και οι απολαύσεις είναι στην ημερήσια διάταξη. Ο ερωτισμός είναι διάχυτος. Ο Freud αναλαμβάνει να τον ερμηνεύσει, ο Klimt αναλαμβάνει να τον ζωγραφίσει.

                        Νερόφιδα II (Φίλες). 1904-1907. 

   Χρυσός και τέμπερα σε περγαμηνή. Ιδιωτική συλλογή

Απόσχιση (Sezession) λέγεται το καλλιτεχνικό κίνημα της Βιέννης που είχε πρωτεργάτη τον Klimt. Όσοι καλλιτέχνες συμμετέχουν απορρίπτουν τον ακαδημαϊσμό και επιδιώκουν να απελευθερωθούν από τους φραγμούς που δημιουργεί στην τέχνη τους ο κοινωνικός και πολιτικός περίγυρος. Ο Klimt, πρώτος και καλύτερος, δεν διστάζει να προκαλέσει με τα έργα του. Κάθε έργο του είναι και ένα σκάνδαλο, κυρίως εξαιτίας του ερωτισμού που αποπνέει, αλλά και της αιρετικής του θέσης για το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης και της αμφισβήτησής του για την αξία και την αποτελεσματικότητα της επιστήμης. Μένουν τα θρησκευτικά ταμπού, αλλά και σ’ αυτά ο Klimt τολμάει να επιτεθεί όταν ζωγραφίζει την ηρωίδα Ιουδήθ ως μια βαμπ που βρίσκεται περίπου σε κατάσταση οργασμού.

Ιουδήθ I. 1901. Ελαιογραφία σε μουσαμά. 

Βιέννη, Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης

Τα έργα του Klimt είναι ένας τολμηρός ύμνος στον γυναικείο ερωτισμό, σ’ αυτόν που είναι το ίδιο κοντά στη ζωή και στον θάνατο. Το σύμπαν του είναι σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο και οι ηρωίδες του είναι γεμάτες αισθησιασμό και δύναμη. Γυναίκες της αριστοκρατίες ή πόρνες, νέες ή μεγάλης ηλικίας, γυναίκες με τις οποίες έσμιξε ερωτικά ή όχι, γυναίκες που κινούνται ή στέκονται, όρθιες, καθιστές ή ξαπλωμένες, έτοιμες να φιλήσουν ή να φιληθούν, πάντα όμως διαθέσιμες, μοιραίες, σε ερωτική προσμονή ή σε ερωτική έκσταση. Μια τέχνη ηδονοβλεπτική. Ηδονοβλεπτική και η δική μας ματιά απέναντι σ’ αυτό το έργο.

                     Η Emilie Flöge, 
            σύντροφος του Klimt. 1902. 

              Ελαιογραφία σε μουσαμά. 
Ιστορικό Μουσείο της Πόλης της Βιέννης

Οι φιλάρεσκες κυρίες της υψηλής βιεννέζικης κοινωνίας πληρώνουν όσο-όσο για ένα πορτραίτο τους ζωγραφισμένο από τον Gustav Klimt. Είναι αυτός που ξέρει πώς να αναδεικνύει τον αισθησιασμό τους διατηρώντας, από την άλλη, τα προσχήματα της αυστηρής «βικτωριανής» ηθικής που κυριαρχεί στην πόλη. Τα σώματα των γυναικών που ποζάρουν μπροστά του ολόγυμνες ντύνονται με βαριά, φανταχτερά ρούχα και περιβάλλονται από ένα σωρό «άσχετες» διακοσμητικές λεπτομέρειες. Τεράστια καπέλα, εντυπωσιακά γούνινα μανσόν, ανατολίτικα μοτίβα, γεωμετρικά σχέδια, σπείρες, καμπυλότητες και πολύχρωμα στυλιζαρισμένα άνθη, όλα επιστρατεύονται, επιφανειακά για να κρύψουν, στην πραγματικότητα για να τονίσουν τον θηλυκό ερωτισμό και τη γυναικεία κυριαρχία.

Η Art Nouveau βρίσκει στο πρόσωπο του Klimt τον ιδεώδη εκπρόσωπό της στη ζωγραφική και ο αστικός καθωσπρεπισμός βρίσκει τον πιο επικίνδυνο πολέμιό του.

                                    Η παρθένος. 1913. 

             Ελαιογραφία σε μουσαμά. Πράγα, Εθνική Πινακοθήκη

Όταν, το 1918,  ο Gustav Klimt πεθαίνει, ο πρώτος μεγάλος πόλεμος έχει πια σαρώσει αυτή τη ζωική μέθη που έδινε τον τόνο στην προπολεμική Βιέννη. Τα έργα του μένουν για να θυμίζουν πόσο πολύτιμες αλλά και πόσο εφήμερες είναι οι στιγμές της ηδονής και της ευδαιμονίας.  

                    Προσωπογραφία της Adele Bloch-Bauer I. 1907. 

   Ελαιογραφία, χρυσός σε μουσαμά. Βιέννη, Αυστριακή Πινακοθήκη

Πηγές για τις εικόνες:

https://gr.pinterest.com/pin/159033430561884919/

https://en.wikipedia.org/wiki/Judith_and_the_Head_of_Holofernes

https://gr.pinterest.com/pin/567101778054414609/

http://www.gustav-klimt.com/The-Virgin.jsp

https://en.wikipedia.org/wiki/Portrait_of_Adele_Bloch-Bauer_I