Tamara de Lempicka

Η Tamara de Lempicka είναι μια καλλιτέχνις που έγινε πραγματική σταρ. 

Self Portrait
in the Green Bugatti (1925)

Γεννήθηκε το 1898 στη Βαρσοβία. Το πατρικό της όνομα ήταν Maria Górska και η εύπορη οικογένειά της μπόρεσε να της προσφέρει μια πολύ καλή εκπαίδευση. Σε ένα ταξίδι της στην Ιταλία, σε ηλικία 13 ετών, γνώρισε τους Ιταλούς καλλιτέχνες. Το επώνυμο Lempicka είναι το όνομα του συζύγου της, τον οποίο γνώρισε σε ηλικία 14 ετών, στην Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου ζούσε μετά τον χωρισμό των γονιών της. Τον παντρεύτηκε το 1916. Κατά την επανάσταση του 1917 ο σύζυγός της συνελήφθη και, μετά την απελευθέρωσή του, η οικογένεια έφυγε για το Παρίσι. Εκεί η Tamara μπόρεσε να καλλιεργήσει το ταλέντο της.

Η ζωγραφική της είναι καθαρή, ακριβής και κομψή. Αν και κατατάσσεται στην Art Deco, διατηρεί ένα προσωπικό, και πολύ ξεχωριστό, στυλ. Υπήρξε η αγαπημένη ζωγράφος της αριστοκρατίας. Δούκες και δούκισσες πλήρωναν πολύ μεγάλα ποσά στην Tamara για να ζωγραφίσει το πορτραίτο τους.

Portrait
of the Marquis d' Afflito (1926)

Portrait of the Duchess
of La Salle (1925)

Τη δεκαετία του ’20 πιο πολυσυζητημένη και από τα έργα της ήταν η ερωτική της ζωή. Την επόμενη δεκαετία, η de Lempicka, έχοντας χάσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στο κραχ, συνέχισε να ζωγραφίζει και να ζει έντονα. Εν τω μεταξύ χώρισε με τον άντρα της και το 1934 παντρεύτηκε τον βαρώνο Raoul Kuffner von Diószeg. 

The Pink Shirt (1927)

Το 1939 έχει πια εγκαταλείψει την μποέμικη ζωή της και αρχίζει να παίρνει στα σοβαρά τον ρόλο της βαρόνης. Ενώ ο πόλεμος πλησιάζει απειλητικά, εκείνη εγκαθίσταται στην Αμερική, όπου γνωρίζεται με τους μεγάλους σταρ του Hollywood.

La-Musicienne (1929)

Όμως, σιγά-σιγά, και καθώς η de Lempicka αλλάζει το καλλιτεχνικό της στυλ, χάνει τη δημοφιλία της, οι κριτικοί και το κοινό απορρίπτουν τη δουλειά της, ώσπου, από το 1962 και μετά, η Tamara αποσύρεται από την ενεργό καλλιτεχνική δράση. Ο κόσμος που εκείνη ζωγράφιζε έχει πια χαθεί. 

The Sleeper (1932)

Girl with Gloves (1930)

At the Opera (1941)

Mια δεκαετία αργότερα κι ενώ η Tamara έχει χάσει τον σύζυγό της και ζει με την κόρη της, το κοινό θα την ανακαλύψει εκ νέου και θα την αποθεώσει. Πέθανε το 1980, έχοντας εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες, ζωγράφους που προσπάθησαν να την μιμηθούν και ηθοποιούς που προσπάθησαν να μεταφέρουν στη σκηνή την αστείρευτη ενέργειά της.

Πηγές για τις εικόνες:

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/portrait-in-the-green-bugatti-1925

https://gr.pinterest.com/kia2828/tamara-de-lempicka/

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/portrait-of-the-duchess-of-la-salle-1925

https://biblioklept.org/2016/05/16/the-pink-shirt-tamara-de-lempicka/

http://www.wikigallery.org/wiki/painting_289840/Tamara-de-Lempicka/La-Musicienne

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/the-sleeper-1932

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/girl-with-gloves-1929

https://gr.pinterest.com/pin/212513676144920346/

28η Οκτωβρίου 1940

Ένα τραγούδι για την Ελλάδα μας την ημέρα της μεγάλης επετείου, την ημέρα της δόξας και της μνήμης.

Στίχοι, μουσική και τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας

Πηγή:

https://www.youtube.com/watch?v=zfIIjZK47_4

Niccolò Paganini

Στις 27 Οκτωβρίου 1782 γεννήθηκε στη Γένοβα ο μεγαλύτερος βιολονίστας όλων των εποχών και διάσημος συνθέτης Niccolò Paganini.

Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του, η εκκεντρικότητα στην εξωτερική του εμφάνιση και στη συμπεριφορά του και η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία και τεχνική του στο βιολί τον έκαναν, όσο ζούσε, μυθικό πρόσωπο. Οι άνθρωποι διηγούνταν τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες (θανάτου και μαγείας) για να εξηγήσουν τα υπερφυσικά ακούσματα που έβγαιναν από το βιολί του και την υπνωτιστική επίδραση που ασκούσε στο κοινό του. Ο «διαβολεμένος» μουσικός, ο «μάγος», πέθανε στη Νίκαια στις 27 Μαΐου 1840 δίχως να βρει εύκολη ανάπαυση και μετά τον θάνατό του.

Τα καπρίτσια Νο 1 και Νο 2 εκτελεί ο Salvatore Accardo.

Και μια εκτέλεση του καπρίτσιου Νο 24 με ηλεκτρικό βιολί από τη Vanessa Mae.

Πηγές:

https://it.wikipedia.org/wiki/Niccol%C3%B2_Paganini

https://www.youtube.com/watch?v=eblB2-y23Dc

https://www.youtube.com/watch?v=Dxfh-dlTH3M

Μητέρες και παιδιά στη ζωγραφική

Εδώ είμαι πάλι μετά από πολύ- πολύ καιρό. Ζωγραφική κι αυτήν τη φορά. Μητέρες και παιδιά το θέμα μου, αγαπημένο θέμα πολλών ζωγράφων, πάντα με μια αύρα τρυφερότητας. Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς; Η επιλογή –το εξομολογούμαι- είναι απολύτως υποκειμενική και αυθαίρετη.

Αρχίζω με τον Μητρικό θαυμασμό του προραφαηλίτη William-Adolphe Bouguereau, που ζωγραφίστηκε το 1869 (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Ο Claude Monnet ζωγράφισε σε πολλές εκδοχές τη γυναίκα του Camille και τον γιο του Jean. Ο πίνακας που βλέπετε έχει επίσης τον τίτλο Γυναίκα με ομπρέλα και φιλοτεχνήθηκε το 1875 (λάδι σε καμβά, National Gallery of Art, Washington).

Και ο Pierre Auguste Renoir έχει ζωγραφίσει κάμποσες μητέρες με τα παιδιά τους.

Τo 1874, την εποχή που έμενε κοντά στο σπίτι του Monet, στο Argenteuil, η κυρία Monet ποζάριζε συχνά γι’ αυτόν. Την ζωγράφισε, λοιπόν, μαζί με τον μικρό Jean σε μια στιγμή χαλαρότητας μέσα στον κήπο του Monet (λάδι σε καμβά, National Gallery of Art, Washington, DC, USA).

Μια άλλη μητέρα με τον γιο της, σε μια χαμογελαστή στιγμή, ζωγράφισε ο Renoir το 1881 (λάδι σε καμβά, Barnes Foundation, Lincoln University, Merion, PA, USA).

Κι ο Vincent Van Gogh, to 1885, ζωγραφίζει, με σκούρα δυσοίωνα χρώματα, μια χωρική με το παιδί στην αγκαλιά της (λάδι σε καμβά πάνω σε χαρτόνι, Ιδιωτική συλλογή).

Ο Paul Gauguin σε πολλούς πίνακές του ζωγραφίζει μητέρες και παιδιά. Εδώ το έργο του 1901 με τίτλο Ταϊτινή γυναίκα και δυο παιδιά (λάδι σε καμβά, Art Institut of Chicago, Chicago, IL, USA).

Ο Paul Cézanne ζωγραφίζει τη σύντροφό του, την Ορτάνς, θηλυκή και αξιαγάπητη, να θηλάζει τον γιο τους. Την παντρεύτηκε μετά από συμβίωση 16 χρόνων, για να την χωρίσει 9 χρόνια μετά (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

O Sir Lawrence Alma-Tadema, εκπρόσωπος του βικτωριανού κλασικισμού, ονόμασε Επίγειο παράδεισο τον πίνακα που ζωγράφισε το 1891 (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Αγαπημένο θέμα της αμερικανής Mary Cassatt η μητρότητα και η παιδική ηλικία. Εδώ ο πίνακάς της με τίτλο Νεαρή μητέρα που ράβει και παιδί, ζωγραφισμένος το 1900 (λάδι σε καμβά, The Metropolitan Museum of Art, New York).

Ο πριμιτιβιστής Diego Rivera ζωγραφίζει, το 1904, το έργο Delfina and Dimas (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Το έργο Μητέρα και παιδί του αυστριακού Gustav Klimt, του μεγάλου ζωγράφου της Art Nouveau, είναι λεπτομέρεια από τον πίνακα Οι τρεις ηλικίες της γυναίκας και έχει ζωγραφιστεί το 1905 (λάδι σε καμβά, Galleria Nazionale d'Arte Moderna, Rome).

Ο Pablo Picasso επίσης, πιθανότατα το 1905, στη ροζ περίοδό του, ζωγραφίζει τη Μητρότητα.

Ο Amedeo Modigliani ζωγραφίζει, το 1919, μια Τσιγγάνα με ένα παιδί (λάδι σε καμβά, The National Gallery of Art, Washington, DC, USA).

Από τα πολλά έργα με όμοιο θέμα του κολομβιανού Fernando Botero διαλέγω έναν πίνακα που ζωγραφίστηκε το 1990 (υδατογραφία και μολύβι σε χαρτί πάνω σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Για το τέλος μια σταρ: η πολωνέζα Tamara de Lempicka, που ζωγραφίζει τη Μητρότητα το 1928 (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Πηγές για τις εικόνες:

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:William-Adolphe_Bouguereau_(1825-1905)_-_Maternal_Admiration_(1869).jpg

https://en.wikipedia.org/wiki/Woman_with_a_Parasol_-_Madame_Monet_and_Her_Son

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pierre-Auguste_Renoir_-_Madame_Monet_and_her_Son.jpg

https://www.wikiart.org/en/pierre-auguste-renoir/mother-and-child-1881

http://www.vangoghgallery.com/catalog/Painting/424/Peasant-Woman-with-Child-on-Her-Lap.html

https://www.wikiart.org/en/paul-gauguin/tahitian-woman-and-two-children-1901

https://www.wikiart.org/en/paul-cezanne/hortense-breast-feeding-paul-1872

https://gr.pinterest.com/pin/233483561910118067/

http://www.metmuseum.org/toah/works-of-art/29.100.48/

http://www.diego-rivera-foundation.org/Delfina-and-Dimas.html

http://www.klimtgallery.org/Mother-and-Child.html

http://www.pablopicasso.org/maternity.jsp

https://gr.pinterest.com/pin/481251910163021647/

https://gr.pinterest.com/pin/178807047674998735/

Ταξίδι στην πρωτεύουσα των Βίκινγκς

Για τις ανάγκες της Διεθνούς Φιλοσοφικής Ολυμπιάδας (IPO) βρέθηκα, μεταξύ 16 και 20 Μαΐου, στο Όσλο.

Ήταν ένα ταξίδι που δεν το είχα επιθυμήσει, που δεν θα το είχα ποτέ επιλέξει, όμως δεν θέλησα να αντιδράσω στις περιστάσεις. Ταξίδεψα ξέροντας πως οι υποχρεώσεις της διοργάνωσης δεν θα μου επέτρεπαν πολλές περιπλανήσεις στην πόλη. Καταλάβαινα, επομένως, πως η εμπειρία μου από την πόλη και από τον λαό θα έμενε λειψή. Αυτό, λοιπόν, που θα σας μεταφέρω σήμερα είναι μόνο μια εντύπωση, μια μικρή γεύση, που σίγουρα χρειάζεται επιβεβαίωση από τη δική σας εμπειρία. Γιατί -θέλω να το πω τώρα- το προτείνω αυτό το ταξίδι σε όποιον θα ήθελε να δει κάτι διαφορετικό σε σχέση με τις κεντροευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι οποίες αποτελούν συνήθεις τουριστικούς προορισμούς.

Για μένα, την Ελληνίδα, συνηθισμένη στη θορυβώδη εξωτερική ζωή, ήταν έκπληξη η ήσυχη, σχεδόν έρημη από ανθρώπους και αυτοκίνητα, πόλη. Ελάχιστες παρέες σουλατσάριζαν στους δρόμους ή κάθονταν στα πανάκριβα εστιατόρια και μπαρ, μολονότι η μέρα αποσύρεται οριστικά μετά τις 23:00 και επιστρέφει γύρω στις 4:00. Ακούγεται μαγική αυτή η παράταση της ημέρας, αλλά μόνο αν είσαι εκεί καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο και κουραστικό είναι κάτι τέτοιο. Κι αν σκεφτούμε και τη χειμωνιάτικη αντιστροφή ...

Οι άνθρωποι της πόλης είναι χαμογελαστοί, ευγενικοί, όμορφοι, με τα ανοιχτά χρώματα της βόρειας καταγωγής τους. Ξεχύθηκαν όλοι στη στολισμένη πρωτεύουσα στις 17 Μαΐου, την ημέρα της εθνικής τους γιορτής. Με τις παραδοσιακές τους ενδυμασίες οι περισσότεροι, με τα πιο καλά τους ρούχα οι υπόλοιποι, τη σημαία της χώρας τους στο χέρι, με βραχιόλια και κορδελάκια στα εθνικά τους χρώματα, γιόρτασαν την ημέρα. Χιλιάδες παιδιά από τα σχολεία ανέβηκαν στον μικρό λόφο που οδηγεί στο ανάκτορο, για να ζητωκραγαύσουν και να ανεμίσουν τις σημαίες τους μπροστά στη βασιλική οικογένεια. Περπάτησαν μετά στην πόλη, τρώγοντας στα υπαίθρια μαγαζιά, καταναλώνοντας το πανάκριβο (και απαγορευμένο για τους κάτω από τα 18 χρόνια) αλκοόλ, διασκεδάζοντας. 

Η πόλη ξαναβρήκε τους νωχελικούς της ρυθμούς την επόμενη ημέρα, ενώ εγώ δεν έχασα την ευκαιρία να δω το πάρκο με τα εξαιρετικά γλυπτά του Vigeland, το εθνικό μουσείο με τα έργα του Munch, το μεσαιωνικό κάστρο της πόλης και να πάρω μια μυρωδιά από το μουσείο των Vikings και το μουσείο Fram.

Η Νορβηγία είναι μια χώρα που καλό θα ήταν να την επισκεφτεί κανείς τον χειμώνα, ώστε να μπορέσει να δει τις πραγματικές συνθήκες της καθημερινής ζωής και, βέβαια, ο επισκέπτης δεν θα καταλάβει πολλά πράγματα από τη χώρα ταξιδεύοντας μόνο στην πρωτεύουσα.

Υπάρχει όμως κάτι που γίνεται αμέσως αντιληπτό. Είναι η σύνεση με την οποία αυτοί οι άνθρωποι, που πριν από το 2000 ήσαν φτωχοί, ασχολούμενοι σχεδόν αποκλειστικά με την υλοτομία και την αλιεία, αξιοποιούν σήμερα το άφθονο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που αποτελούν τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές. Καμιά χλιδή, καμιά εκζήτηση δεν μπόρεσα να διακρίνω στην όμορφη πόλη και στους συμπαθητικούς ανθρώπους της. Στην πόλη που είναι μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες και η δεύτερη πιο ακριβή στον κόσμο, οι άνθρωποι έχουν μάθει τι θα πει μόχθος.