Το "αθώο μάτι"

Το 1981 ο Αμερικανός ζωγράφος Mark Tansey κάνει ένα απολύτως σαρκαστικό σχόλιο πάνω στις θεωρίες για τη σχέση κουλτούρας και αντίληψης, ζωγραφίζοντας τον πίνακα με τίτλο The Innocent Eye Test (Το τεστ του αθώου ματιού).

Μια ομάδα σοβαρών επιστημόνων έχουν φέρει σε αίθουσα μουσείου μια αγελάδα και καταγράφουν με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις της την ώρα που της παρουσιάζουν ένα έργο ζωγραφικής. Πρόκειται για τον πίνακα του Paulus Potter The Young Bull (Ο νεαρός ταύρος), που φιλοτεχνήθηκε το 1947. Το ζήτημα είναι πώς θα αντιδράσει το «αθώο μάτι» της αγελάδας. Θα επικρατήσει το ένστικτο της αναπαραγωγής στη θέα του ρωμαλέου ταύρου; Ή θα επικρατήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης,  οπότε η αγελάδα θα στραφεί προς τον πίνακα του Claude Monet, που απεικονίζει μια θημωνιά και διακρίνεται κρεμασμένος ακριβώς δίπλα;

Η σκηνή αποδίδεται με χρώματα σέπιας, που την κάνουν να μοιάζει με παλιά φωτογραφία, ενώ συγχρόνως αυτή η γκρίζα μονοχρωμία σχετίζεται με την παράδοση της ακαδημαϊκής ζωγραφικής αλλά και αποτελεί ιδίωμα του ίδιου του Tansey που εργαζόταν ως εικονογράφος στους New York Times.

Είναι το «αθώο μάτι» τυφλό; Χρειάζεται να εκπαιδευτεί κανείς στον κόσμο των εικόνων, όπως εκπαιδεύεται στον κόσμο των εννοιών και στον κόσμο των αντικειμένων, ώστε να εξοικειωθεί αντιληπτικά με αυτούς τους κόσμους; Εν τέλει, πόση από την αθωότητά του πρέπει να χάσει το «αθώο μάτι» για να καταφέρει να διακρίνει στη ζωγραφική κάτι πέρα από μια συγκινησιακή αμεσότητα λαμπρών χρωμάτων; Και παρόμοια, για να υπερβεί την εντύπωση που δημιουργούν οι ρυθμοί και οι εντάσεις της μουσικής, οι επιβλητικοί όγκοι στη γλυπτική;

Πηγές:

Μαρτινίδης, Π. (2011), Κριτική και Ευαισθησία. Η εξέλιξη του κριτικού στοχασμού για την τέχνη. Αθήνα: Νεφέλη.

http://www.metmuseum.org/collection/the-collection-online/search/484972?=&imgno=0&tabname=label

Café Zimmermann

Το νούμερο 14 της οδού Saint-Catherine, της πιο κομψής οδού της Λειψίας, επέλεξε ο Gottfried Zimmermenn για να ιδρύσει το καφενείο που είχε το όνομά του: café Zimmermann ή Zimmermannsche Kaffeehaus. Το μπαρόκ κτήριο, που στέγαζε το καφενείο, είχε κατασκευαστεί από τον Doering γύρω στο 1715 και περιλάμβανε δύο μεγάλες αίθουσες.

Από το 1720, κάθε εβδομάδα, ο φιλόμουσος ιδιοκτήτης φιλοξενούσε στο μαγαζί του χωρίς να απαιτεί πληρωμή ένα μουσικό σύνολο, ένα Collegium Musicum, το οποίο αποτελούσαν κυρίως φοιτητές και το οποίο είχε δημιουργήσει ο καλός του φίλος Georg Philipp Telemann. Οι πελάτες του καταστήματος απολάμβαναν τα κοντσέρτα δίχως να πληρώνουν είσοδο, ενώ ο ευφυής Zimmermann κέρδιζε χρήματα από την αυξημένη πώληση καφέ.

Όταν το 1723 ο Johann Sebastian Bach μετακόμισε στη Λειψία, το café Zimmermann ήταν ήδη το πιο διάσημο της πόλης, σημείο συνάντησης ανθρώπων της μεσαίας τάξης αλλά και gentlemen.  Το 1729 και για τα δέκα επόμενα χρόνια ο Bach ανέλαβε τη διεύθυνση του Collegium Musicum και στον ζεστό αρωτισμένο χώρο του café παρουσίασε κάμποσες από τις έξοχες κοσμικές του καντάτες, ανάμεσά τους και τη λεγόμενη Coffee Cantata, αλλά και αρκετά ορχηστρικά έργα.

Τα κοντσέρτα έπαψαν το 1741, με τον θάνατο του Zimmermann, ενώ το κτήριο κατέρρευσε από τον βομβαρδισμό της Λειψίας το 1943.

Πηγές για τις εικόνες:

https://en.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9_Zimmermann

https://en.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach#/media/File:Johann_Sebastian_Bach.jpg

Για τη Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα

Πώς να πεις ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που με τη διδασκαλία του μπήκε στην καρδιά σου, στον νου σου, μπήκε στο DNA σου και άλλαξε τις πληροφορίες που σου κληροδότησαν οι γονείς σου;

Και τι να σκεφτείς, όταν φτάνει η ώρα της απώλειας;

Να σκεφτείς τι;

Για ποια απώλεια να μιλήσεις;

Γι’ αυτό που είναι ολοζώντανο μέσα σου;

Γι’ αυτό που ολοζώντανο πέρασε στους δικούς σου ανθρώπους. στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου, στους μαθητές σου;

Γι’ αυτό που είδες ολοζώντανο στα πρόσωπα όσων συγκεντρώθηκαν στο Α΄ Νεκροταφείο για να αποχαιρετίσουν τη σεβαστή ύλη;

Δεν είναι η απώλεια ενός συγγενούς, που την καθορίζει ένα αρχετυπικό συναίσθημα, κοινό σε όλους τους ανθρώπους.

Είναι η απώλεια, η κοινωνός στιγμή, που όλοι εμείς, γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ μας, αναβαπτιστήκαμε στο πνεύμα του ανώτερου ανθρώπου.

Μνήμες, μνήμες, μνήμες.

Λέξεις, φράσεις, βλέμματα.

Στιγμές, στιγμές, στιγμές.

Ήχοι, ρυθμοί, όρια.

Σιωπές.

Η κρούστα σπάει.

Αυτογνωσία,

Και μετά, ελεύθεροι και πλούσιοι, πορευτήκαμε στη ζωή με τη βίβλο της απόλυτης προσφοράς παραμάσχαλα και φτιάξαμε ή ξαναφτιάξαμε τη ζωή μας.

Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα.

Θα είσαι όμορφη, γαλήνια, ευτυχισμένη στον γαλάζιο ουρανό.

Κανείς από όλους εμάς που σε γνωρίσαμε δεν αμφιβάλλει γι’ αυτό.

Ευγνώμων

Βλάσσης Τρεχλής

Η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα γεννήθηκε στην Αθήνα. Πηγαίνει στη σχολή της Πράτσικα σε ηλικία 8 χρονών. Συγχρόνως αρχίζει μαθήματα πιάνου. Από πολύ νωρίς αποφασίζει ότι θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα της δασκάλας χορού και όχι της χορεύτριας. Το 1949 παίρνει το πτυχίο της από τη σχολή και ενώ έχει ήδη πάρει το πτυχίο στο πιάνο από το Εθνικό Ωδείο. Συμμετέχει στις παραστάσεις της σχολής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρακολουθεί σεμινάρια στο εξωτερικό: Σουηδία, Δανία, Αγγλία, Βέλγιο και Αυστρία. Διδάσκει στη σχολή της Πράτσικα (το 1972 ανοίγουν μαζί σχολή Ορχηστικής για την εκπαίδευση των παιδιών), καθώς και σε άλλες σχολές και σχολεία. Συγκεκριμένα, διδάσκει στα Ανάβρυτα, στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, στη σχολή Μωραΐτη,στη Μαράσλειο, στη σχολή Νηπιοβρεφοκομίας των Τ.Ε.Ι., στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής και Προσχολικής Εκπαίδευσης Αθηνών και Πατρών. Επίσης διδάσκει στο Ωδείο «Φίλιππος Νάκας» και σε ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές χορού. Από το 1965 ως το 2006 χορογραφεί στο Θέατρο Τέχνης, αρχίζοντας με τους «Πέρσες», πολλές παραστάσεις κι παράλληλα διδάσκει στη σχολή σχεδόν 30 χρόνια. Ακόμα χορογράφησε το «Μεγάλο μας τσίρκο» με τον θίασο Τζένης Καρέζη-Κώστα Καζάκου. Συμμετείχε σε πολλές επιτροπές του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, δίδαξε σε σεμινάρια, έκανε ομιλίες στο αντικείμενό της και έγραψε πολλά βιβλία (με κασέτες) σε σχέση με τη Ρυθμική και τη Μουσικοκινητική Αγωγή -και όχι μόνο.

Στις 6 Οκτωβρίου 2015 η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε στις 8 Οκτωβρίου, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, με πολιτική κηδεία.

Πηγές:

http://www.onlytheater.gr/buzz/announce/item/to-theatro-texnis-apoxaireta-ti-maria-kynhgou

http://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/4314-kinigou-maria

Hostes ante portas: Μογγόλοι

Ο Φρειδερίκος Β΄ του Χοχενστάουφεν, ο επονομαζόμενος αργότερα Stupor Mundi (=θαύμα του κόσμου), ο εγγονός του περίφημου Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσσα, αυτός ο φωτισμένος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μεγάλωσε στη Σικελία. Εκείνη την εποχή ο δυτικός κόσμος δέχτηκε ένα τεράστιο πλήγμα: ορδές άγριων έφιππων πολεμιστών εισέβαλαν από την Ασία στην Ευρώπη.

Οι Μογγόλοι προέρχονταν στην πραγματικότητα από διάφορες φυλές, την οποίες ένωσε και ισχυροποίησε ένας σπουδαίος στρατιωτικός ηγέτης, ο Τεμουτζίν. Ο Τεμουτζίν, μετά από πολλούς αγώνες, διεκδίκησε τον νόμιμο θρόνο του και ανακηρύχθηκε χαν. Μέχρι το 1206 είχε υποτάξει τις ισχυρότερες γειτονικές φυλές και στο εξής όλοι τον ονόμαζαν Τζένγκις Χαν, που θα πει Καθολικός Κυβερνήτης.

Η σκληρότητα και η βαρβαρότητά του μπορούσαν να συναγωνιστούν μόνο τις έξοχες πολιτικές και στρατιωτικές του ικανότητες. Η πρώτη χώρα εναντίον της οποίας στράφηκε ήταν η Κίνα. Η αυτοκρατορία του Τσιν Σι Χουάνγκ Τι  δεν κατάφερε να τον αναχαιτίσει. Ο Τζένγκις Χαν σάρωσε την κινεζική ενδοχώρα και το 1215 έφτασε μπροστά από το Πεκίνο, το οποίο κατέλαβε και λεηλάτησε άγρια.

Ακολούθησε η Περσία και μετά η Ινδία και το σημερινό Αφγανιστάν. Απ’ όπου περνούσε έσπερνε τον τρόμο και την καταστροφή. Το 1226 η Κίνα εξεγείρεται, προκαλώντας έτσι τον Τζένγκις Χαν να εισβάλει και να προχωρήσει σε πραγματική γενοκτονία. Την επόμενη, όμως, χρονιά ο μεγάλος και αιματοβαμμένος ηγέτης των Μογγόλων πεθαίνει. Η αυτοκρατορία του, όμως, είχε γίνει η μεγαλύτερη εκείνης της εποχής και η ορμή των πολεμιστών του απερίγραπτη, όπως και η πολεμική τους δεινότητα.

 Ο θάνατος του Τζένγκις Χαν δεν ανέκοψε την κατακτητική ορμή των σκληροτράχηλων Μογγόλων. Ο γιος και διάδοχός του Ογκοντάι έβαλε τώρα στο μάτι και την Ευρώπη. Το 1236, περίπου 150000 πολεμιστές επέδραμαν δυτικά. Κατέλαβαν την Πολωνία και την Ουγγαρία και το 1241 έφτασαν μπροστά από την πόλη Μπρεσλάου, στα σύνορα της Γερμανίας.

Όλοι οι Ευρωπαίοι φάνταζαν ανίσχυροι μπροστά στην κατακτητική μανία του αιμοβόρου στρατηλάτη. Και τότε, κάτι σαν θαύμα: ο Ογκοντάι πεθαίνει αιφνίδια και η Ευρώπη σώζεται, για τρίτη φορά.

Πηγές για τις εικόνες:

https://fr.wikipedia.org/wiki/Fr%C3%A9d%C3%A9ric_II_(empereur_des_Romains)

https://en.wikipedia.org/wiki/Genghis_Khan

http://www.imdb.com/title/tt0049092/

http://www.imdb.com/title/tt0059219/

http://www.imdb.com/title/tt0416044/

Οκτώβριος

1^η Οκτωβρίου σήμερα και καλωσορίζουμε τον νέο μήνα με έναν ακόμη πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη.

Ο Οχτώβρης  του είναι κι αυτός ένας νεαρός ημίγυμνος άντρας με φτερά αγγέλου, μελαχρινός, καθισμένος σε κίονα. Μας κοιτάζει κάπως λοξά και πλάι του έχει λίγα φθινοπωρινά φρούτα. 

Η ίδια χαλαρότητα και ηδυπάθεια που στέκεται στο πρόσωπο και στο σώμα των άλλων νεαρών μηνών του υπάρχει κι εδώ. Και μαζί υπάρχει και μια αναμονή, η αναμονή ίσως του χειμώνα.

Πηγή για την εικόνα:

https://www.pinterest.com/

Hostes ante portas: Αττίλας

434 μ.Χ. Οι Ούννοι, που είχαν ξεκινήσει από την Ασία και με τις συνεχείς κατακτήσεις είχαν εγκατασταθεί στην κοιλάδα του Δούναβη, αποκτούν νέο βασιλιά, τον Αττίλα.

Ο Αττίλας στο Χρονικό της Νυρεμβέργης (1493)

Ο Αττίλας ήταν ένας προικισμένος και σκληροτράχηλος πολεμιστής. Έτρωγε σε μια ξύλινη γαβάθα, ζούσε σε μια απλή σκηνή και λένε ότι κανένας δεν τον είχε δει ποτέ να γελάει. Ο χρυσός και το ασήμι δεν σήμαιναν τίποτα γι’ αυτόν, παρόλο που τα σεντούκια του ξεχείλιζαν από τα δύο πολύτιμα μέταλλα. Οι κατακτήσεις του ήσαν τεράστιες και ο στρατός του το ίδιο. Αυτοί οι κοντόσωμοι άνθρωποι με το κίτρινο δέρμα, τα τραβηγμένα μάτια και τα προεξέχοντα μήλα, που τον ακολουθούσαν, ήσαν ανθεκτικοί και ανελέητοι. Λεγόταν ότι απ’ όπου περνούσαν το χορτάρι δεν φύτρωνε ξανά.

Ο Anthony Quinn ως Αττίλας 

στην ομώνυμη ταινία του Petro Francisci (1954)

Το Βυζάντιο θάμπωσε τον Αττίλα και βάλθηκε να το εξουσιάσει. Απαίτησε, λοιπόν, από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ υπέρογκα χρηματικά ποσά. Όταν εκείνος αρνήθηκε να τα καταβάλει, εξαπέλυσε τις ορδές του, που κατέστρεψαν τη Μυσία, τη Θράκη και τη Μακεδονία και ερήμωσαν 70 πόλεις, υποχρεώνοντάς τον έτσι να υπογράψει μια ταπεινωτικότατη συνθήκη. Η «Μάστιγα του Θεού» ήταν το όνομα που του έδωσαν οι Βυζαντινοί για την αγριότητά του, θεωρώντας, επιπλέον, ότι ήταν η τιμωρία του Θεού για τα κρίματά τους.

Eugène Delacroix, Attila the Hun (1843-1847)

Το 450 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Μαρκιανός αρνήθηκε να πληρώσει τα συμφωνημένα, όμως αυτήν τη φορά ο Αττίλας αγνόησε την προσβολή, καθώς είχε άλλα σχέδια: να υποτάξει τη Δύση. Έστειλε, μάλιστα, στον αυτοκράτορα Βαλεντινιανό έναν απεσταλμένο με το εξής μήνυμα: «Ο κύριός μου και δικός σου κύριος Αττίλας σού διαμηνύει ότι πρέπει να του δώσεις το μισό σου βασίλειο και την κόρη σου για γυναίκα του». Ό,τι ο αυτοκράτορας δεν του προσέφερε οικειοθελώς, ο Αττίλας βάλθηκε να το κατακτήσει με το σπαθί του. Το 451 μ.Χ. συγκρούστηκε με τον ρωμαϊκό στρατό στα Καταλαυνικά Πεδία. Απέναντι από τον Αττίλα είχαν παραταχθεί όχι μόνον οι Ρωμαίοι, αλλά και πολλά γερμανικά φύλα, που τον μισούσαν τόσο πολύ, ώστε ξέχασαν την έχθρα τους με τους Ρωμαίους. Αρχιστράτηγος ήταν ο ικανότατος Φλάβιος Αέτιος οοποίος, από μια ειρωνεία της τύχης, υπήρξε παιδικός φίλος του Αττίλα (νεότατος είχε σταλεί ως όμηρος ειρήνης στην αυλή των Ούννων). Η μάχη, που ονομάστηκε Μάχη των Εθνών, ήταν σφοδρή, όμως δεν ανέδειξε νικητή. Αργότερα, ο Αττίλας κινήθηκε με τις ορδές του εναντίον της Ρώμης. Ένας νέος εχθρός, αιώνες μετά τον Αννίβα, ήταν προ των πυλών της αιώνιας πόλης. Επικράτησε πανικός.

Και τότε βρέθηκε ένας άνδρας να σώσει την πόλη και την Ευρώπη: ο πάπας Λεόντιος. Κρατώντας λάβαρα και με τη συνοδεία ιερέων, βγήκε να συναντήσει τον βάρβαρο βασιλιά. Τι να του είπε άραγε ο Λεόντιος σε αυτήν την παράδοξη συνάντηση; Πάντως, ο Αττίλας όχι μόνο δεν τον κατέσφαξε, όπως περίμεναν όλοι, αλλά και πείστηκε να αποχωρήσει, αποσύροντας τα στρατεύματά του από την Ιταλία.

Raphael, The Meeting Between Leo the Great and Attila

Η Ευρώπη είχε για δεύτερη φορά σωθεί.

Πηγές για τις εικόνες:

http://www.wikiart.org/en/eugene-delacroix/attila-the-hun

https://en.wikipedia.org/wiki/Attila

http://gallerytheimage.com/node/1787/

Hostes ante portas: Αννίβας

2 Αυγούστου 216 π.Χ. Στις Κάννες, στη νοτιοανατολική Ιταλία, οι Ρωμαίοι κατατροπώνονται από τον στρατό του Καρχηδόνιου Αννίβα.

Μαρμάρινη προτομή του Αννίβα

Η Καρχηδόνα ήταν μια πλούσια φοινικική αποικία στην Αφρική. Τα πλοία της έπλεαν σε μακρινές θάλασσες μεταφέροντας αγαθά σε όλες τις χώρες. Οι Ρωμαίοι, αντίθετα, ήσαν στεριανοί. Ούτε διέπλεαν τα πελάγη, ούτε ήξεραν να ναυμαχούν, ούτε καν ήξεραν να ναυπηγούν πλοία, κι αυτό –το καταλάβαιναν- περιόριζε την ισχύ τους. Κάποτε όμως, σύμφωνα με την παράδοση, ένα καρχηδονιακό πλοίο εξόκειλε στις ιταλικές ακτές. Οι Ρωμαίοι, πεισματάρηδες και ακούραστοι, δούλεψαν ακατάπαυστα χρησιμοποιώντας το ως μοντέλο και μέσα σε δύο μήνες είχαν κατασκευάσει έναν ολόκληρο στόλο από πανομοιότυπα πλοία. Με αυτόν τον στόλο ανακατέλαβαν την Σικελία που είχε πέσει στα χέρια των Καρχηδονίων. Οι Καρχηδόνιοι τότε στράφηκαν προς την Ισπανία και επιβλήθηκαν εύκολα στις άγριες φυλές που κατοικούσαν εκεί.

Όταν οι Ρωμαίοι άρχισαν να εποφθαλμιούν την Ισπανία, ο Αννίβας, ατρόμητος, ανυποχώρητος και γεννημένος στρατηγός, δεν μπόρεσε να το ανεχθεί.  Επικεφαλής μιας τρομερής δύναμης, διέσχισε όλη τη σημερινή νότια Γαλλία, πέρασε ποτάμια, χαράδρες και απάτητα βουνά (ακόμα και τις Άλπεις) και βρέθηκε, με 50000 πεζούς, 9000 ιππείς και τους 37 ελέφαντες που είχε πάρει μαζί του, στην Ιταλία. Εκεί συνέτριψε τους Ρωμαίους σε αιματηρές μάχες, πρώτα στον ποταμό Τρέβια (το 217 π.Χ.) και την επόμενη χρονιά στη λίμνη Τρανσιμένη.

J. M. W. Turner, 

Snow-storm. Hannibal and his army crossing the Alpes (1812)

Οι Ρωμαίοι είχαν επικεφαλής του στρατού τους έναν πολύ ικανό στρατηγό, τον Κόιντο Φάβιο Μάξιμο, ο οποίος είχε αντιληφθεί τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε ο Αννίβας. Ως πολεμική τακτική είχε επιλέξει να μην αντιμετωπίζει τον αντίπαλό του κατά μέτωπον, αλλά να τον πλήττει στα αδύνατα σημεία του και να περιμένει πότε εκείνος, εκνευρισμένος από την αναμονή, θα έκανε κάποιο σφάλμα. Οι Ρωμαίοι, που δεν καταλάβαιναν το σχέδιο του Φάβιου Μάξιμου, του είχαν δώσει κοροϊδευτικά το προσωνύμιο Cunctator (=διστακτικός). Κι έτσι, αγνοώντας τον, επιτέθηκαν στον Αννίβα στις Κάννες. 40000 νεκρούς κόστισε στους Ρωμαίους η ανοησία τους, η οποία συγχρόνως άνοιξε στον Αννίβα τον δρόμο για τη Ρώμη. Hannibal ante portas (=ο Αννίβας προ των πυλών) ήταν η σπαρακτική κραυγή που ακούστηκε τότε σε ολόκληρη την Ιταλία.

Όμως ο Αννίβας έκανε το μοιραίο λάθος. Αντί να επιτεθεί στη Ρώμη τη στιγμή που οι υπερασπιστές της ήσαν τσακισμένοι από την ήττα τους, κινήθηκε προς τη νότια Ιταλία, περιμένοντας να λάβει πρώτα ενισχύσεις από την Καρχηδόνα, ενισχύσεις που δεν έφτασαν ποτέ.

14 χρόνια συνολικά ο Αννίβας παρέμεινε στην Ιταλία μαζί με τους εξαγριωμένους στρατιώτες του, οι οποίοι λεηλατούσαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Το 204 π.Χ. οι Ρωμαίοι, έχοντας αναδιατάξει τις δυνάμεις τους, επιτέθηκαν εκ νέου στην Καρχηδόνα. Οι Καρχηδόνιοι έδωσαν τότε εντολή στον Αννίβα να επιστρέψει στην πατρίδα του για να αντιμετωπίσει τον εχθρό. Μπροστά από τα τείχη της πόλης, όπου είχαν φτάσει οι Ρωμαίοι υπό την ηγεσία του στρατηγού Σκιπίωνα, του επονομαζόμενου και Αφρικανού, στην περίφημη μάχη της Ζάμας, ο Αννίβας έχασε τη μάχη.

Το 202 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Καρχηδόνα και υποχρέωσαν τους Καρχηδόνιους να κάψουν ολόκληρο τον στόλο τους  και να τους καταβάλουν γενναία πολεμική αποζημίωση. Ο Αννίβας κατάφερε να διαφύγει και προσπάθησε να οργανώσει την αντίσταση εναντίον των Ρωμαίων, ώσπου το  183 π.Χ., για να μην πέσει στα χέρια των Ρωμαίων, αυτοκτόνησε με δηλητήριο σε μια πόλη που λεγόταν Λίμπισα.

Sébastien Slodtz, Hannibal (1704)

Η Ρώμη σώθηκε και μαζί της η Ευρώπη.

Η ανάμνηση όμως της Καρχηδόνας πάντοτε βασάνιζε τους Ρωμαίους. Μάλιστα, ο πατρίκιος Κάτων ο πρεσβύτερος, γνωστός για τον ανυποχώρητο χαρακτήρα του, άρχιζε κάθε ομιλία του στις συνεδριάσεις της Συγκλήτου, όποιο κι αν ήταν το θέμα, με τη φράση που έμεινε παροιμιώδης: Carthago delenda est (=η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί).

Οι Ρωμαίοι εν τέλει ακολούθησαν τη συμβουλή του. Η Καρχηδόνα καταστράφηκε το 146 π.Χ. και όλοι οι πολίτες της είτε θανατώθηκαν είτε συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Οι Ρωμαίοι γκρέμισαν όλα τα σπίτια, ισοπέδωσαν τη γη, όργωσαν με αλέτρια το έδαφός της και έριξαν αλάτι, για να μην ξαναφυτρώσει ποτέ τίποτα. Η Ρώμη έμεινε η ισχυρότερη πόλη του κόσμου.

Πηγές για τις εικόνες:

https://en.wikipedia.org/wiki/Hannibal

http://www.tate.org.uk/art/artworks/turner-snow-storm-hannibal-and-his-army-crossing-the-alps-n00490

https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Cannae

Σεπτέμβριος

Πολύ νερό κύλησε στον ποταμό του χρόνου από την τελευταία μου ανάρτηση, με πολλά κρίσιμα γεγονότα να σημαδεύουν τη ζωή μας και τη ζωή της πατρίδας μας.

Είμαι πάλι εδώ με τον ερχομό του Φθινόπωρου, σε ένα ζεστό ακόμη αποκαλόκαιρο κι ενώ τα σχολεία μόλις άνοιξαν, με έναν πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989).

Μαθητής του Φώτη Κόντογλου, ο Γιάννης Τσαρούχης μυήθηκε σε μια ιδιότυπη ελληνική ζωγραφική που στο κεντρικό βυζαντινό της ύφος ενσωμάτωνε πολλά στοιχεία της Αναγέννησης, αλλά και του ευρωπαϊκού μοντερνισμού.

Σαν βγαλμένος από τη βυζαντινή αγιογραφία μα και από πίνακα του Caravaggio είναι ο Σεπτέμβρης του, όπως εξάλλου όλοι οι νεαροί άνδρες που συμβολίζουν τους μήνες, σε μια σειρά από έργα που φιλοτεχνήθηκαν το 1972. 

Στιβαρό ημίγυμνο κορμί με φτερά αγγέλου, επειδή στη λαϊκή παράδοση με τα φτερά τους οι μήνες ταξιδεύουν αέναα και κυκλικά στον χρόνο. Μελαχρινός, με απαλό μουστάκι, είναι καθισμένος σε μαρμάρινο κίονα, ακουμπάει νωχελικά το χέρι σε μάρμαρο και στο πλάι του είναι χυμένα τρία-τέσσερα σχολικά τετράδια. Μας κοιτάζει καταπρόσωπο, με μια δύσκολα κρυμμένη ηδυπάθεια στα μάτια και στα χείλη.

Αυτός είναι ο δικός μας Σεπτέμβριος.

Πηγή για την εικόνα:

https://paletaart.wordpress.com/