Το διήγημα του μήνα (Αύγουστος 2013)

Το διήγημα του Αυγούστου από τον Βλάσση Τρεχλή.

Η μουσική του καλύτερου μέλλοντος

Ο καλύτερος μουσικός

είναι αυτός που δεν γνωρίζει τη θλίψη

της πιο βαθιάς ευτυχίας

Νίτσε

Πραγματικά μοναχικός άνθρωπος, και η μόνη περίπτωση που δικαιολογώ γι’ αυτήν την επιλογή, είναι ο δημιουργός. Ένας λογοτέχνης χωρίς μολύβια, ένας ζωγράφος χωρίς μοντέλο, ένας μουσικός χωρίς ορχήστρα, μπορεί να έχουν ανάγκη τους άλλους ανθρώπους, μα είναι σίγουρο πως, για να ανιχνεύσουν τη θλίψη της πιο βαθιάς ευτυχίας, χρειάζονται την εμπειρία αυτού που προσπαθεί να ανακαλύψει μια σταγόνα δροσιάς στην έρημο της Αραβίας. Ο μοναχικός δημιουργός το τελευταίο που χρειάζεται είναι ο παρηγορητικός λόγος, η βοήθεια από τον πλησίον, το ύπουλο γυναικείο χάδι, η ελπίδα.

Ο Ξένιος από μικρός έδειξε την αγάπη του στους ήχους και την κλίση του στη μουσική. Ό,τι κι αν έπιανε στα χέρια του μεταμορφωνόταν, με έναν μαγικό τρόπο, σε μουσικό όργανο. Συχνά οι άλλοι γύρω του μπέρδευαν το παίξιμό του με το αηδόνι του μεσονυχτίου, τη στιγμή που με τις υψηλές νότες του αποκάλυπτε τον μεγάλο του έρωτα στο σιωπηλό θηλυκό, ή το μπέρδευαν τα πρωινά με τον χαρούμενο και αδηφάγο κηρομύτη. Πολλές φορές πίστεψαν πως ακολουθούσαν το κύμα του πελάγους που σκάει στα ρηχά και κάποιες άλλες ακολουθούσαν, γεμάτοι περιέργεια, το θρόισμα αραχνοΰφαντης νυχτικιάς μιας γλυκιάς παρθένας την πρώτη νύχτα του γάμου της.

Όταν ο Ξένιος έγινε είκοσι χρονών διαπίστωσε πως όσα τον περιέβαλλαν φυλλορροούσαν όπως τα πρώιμα άνθη της άνοιξης. Μια παράξενη ιδέα τού καρφώθηκε στον νου: πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Και, επειδή οι ιδέες είναι πιο ισχυρές ακόμα και από τις πιο δυνατές αλυσίδες, δραπέτευσε από το πατρικό του σπίτι και ανέβηκε στο βουνό που οι παρυφές του άρχιζαν έξω από τα όρια της πόλης. Λίγο πριν από την κορυφή του βουνού βρήκε μια σπηλιά και εγκαταστάθηκε.

Οι άνθρωποι της μικρής του πόλης από πολύ παλιά έλεγαν, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως η τρέλα δεν πηγαίνει στα βουνά, αλλά, μετά την απόφασή του να φύγει μακριά από την πόλη τους, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ο τρελός άνθρωπος πηγαίνει στα βουνά. Μάλιστα, δεν έχασαν την ευκαιρία να τον λοιδορήσουν, να πουν κουβέντες που δεν θα έλεγαν αν ζούσε ακόμα ανάμεσά τους, να προσβάλουν τους δικούς του.

Ο Ξένιος ποτέ δεν έμαθε όσα έλεγαν πίσω από την πλάτη του, μα κι αν τα μάθαινε, σίγουρα θα φούσκωνε από χαρά, γιατί μια ιδέα τού είχε καρφωθεί στον νου από τότε που ήταν μικρό παιδί, πως οι πολλοί λίγες φορές έχουν το δίκιο με το μέρος τους.

Εκεί, στη μοναξιά του, προσπάθησε να ανακαλύψει τη δισημία των ήχων. Αν και δεν είχε μεγάλη εμπειρία από τη ζωή, αν και οι νέοι άνθρωποι, στα είκοσι χρόνια τους, δεν μπορεί παρά να είναι ανέμελοι και ευτυχισμένοι, τον Ξένιο τον βασάνιζε η υποψία πως τα πράγματα έχουν δύο όψεις και γι’ αυτό δύο σημασίες.

Είδε, λοιπόν, πως:

Το σιωπηλό φεγγάρι, όταν είναι ολόγιομο και κάτω από το βάρος του ασημιού, βγάζει μικρές πονεμένες κραυγές.

Είδε ακόμα το αστέρι που σιωπηλά διέσχισε τον σκοτεινό ουρανό σέρνοντας πίσω του ένα σύννεφο από φωτεινές επιθυμίες, έπεσε με δύναμη στα νερά του ωκεανού, τρομάζοντας με τον παφλασμό του τον ναύτη την ώρα που σφύριζε έναν μελαγχολικό σκοπό περπατώντας πέρα-δώθε στη γέφυρα του ποντοπόρου πλοίου.

Δεν ήσαν λίγες οι φορές που ο Ξένιος περίμενε, λίγο πριν χαράξει, την ανατολή των χρωμάτων. Για όσους έχουν την ικανότητα να μεταπλάθουν τα χρώματα σε ήχους, αυτή η μουσική σπάει τα τύμπανα του στερεώματος.

Με την ίδια χαρά περίμενε την ώρα του δειλινού.

Αλλά δεν ήταν μόνον αυτό. Παρατήρησε, από εκεί ψηλά που βρισκόταν, με τι ηδονή, μετά από μια κοπιαστική ημέρα, ο νεαρός εργάτης της γης έτρωγε ψωμί με λάδι. Την ίδια ώρα, στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού, η αρραβωνιαστικιά ξέβγαζε τα μαλλιά της με νερό και ξύδι. Στο κρεβάτι είχε στρώσει καθαρά σεντόνια. Το φάρμακο της δικής της κούρασης ήσαν οι μικρές κοφτές κραυγές της.

Απ’ όταν έφυγε για το βουνό, πολλοί κάτω στην πόλη τον είπανε φυγά. Μα η φούγκα που χάραξε με τον αυλό του πάνω στο μάρμαρο γλύκανε τις κατηγόριες τους.

Άφησε τη σκέψη του να ταξιδέψει, πολλές φορές το έκανε αυτό, στη νότια άκρη της Λευκής Θάλασσας, εκεί όπου αρχίζει η έρημος. Άνοιξη ήταν, τότε που οι αμμοθύελλες σέρνουν μυριάδες μικρές-μικρές νότες και φτιάχνουν μ’ αυτές το νυφικό σεντόνι της άνυδρης φύσης. Αλλά και τον αρκτικό κύκλο επισκέφτηκε, εκεί που έχουν χίλιες λέξεις για να περιγράψουν το χιόνι και μοναχά μία για τον έρωτα.

Ζούσε τόσο συναρπαστικά πάνω σ’ εκείνο το βουνό που, αν και δεν είχε βρει ακόμα τη θλίψη της πιο βαθιάς ευτυχίας δεν τον ένοιαξε. Δεν τον ένοιαξε ούτε όταν ο ήλιος καμπάνιζε μεσούρανα και τίποτα -μα τίποτα- δεν μπορούσε να του κρυφτεί. Μόνο τον υποψίασε, τέλος του καλοκαιριού ήταν, το τραγούδι των τζιτζικιών, μα δεν ήθελε να πιστέψει πως ένα τόσο δα σκαθάρι προσπαθεί να χαρεί κάθε στιγμή πριν χωθεί στο δικό του κιβούρι, στη σιωπηλή γη του πρώιμου φθινοπώρου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όλα τα έργα που κοσμούν το διήγημα είναι του Νίκου Εγγονόπουλου

23o Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας στην Αθήνα

Το 23^ο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας, που οργανώθηκε από τη Fédération International des Sociétés de Philosophie και από την Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία, είναι εδώ και δύο ημέρες παρελθόν. Δεν είναι, όμως καθόλου παρελθόν όλα όσα αποκομίσαμε από αυτό.

3000 σύνεδροι από 105 χώρες του κόσμου μαζευτήκαμε στην Αθήνα για να μιλήσουμε για φιλοσοφία: να ανταλλάξουμε απόψεις, να διατυπώσουμε σκέψεις, να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, να γνωριστούμε ανθρώπινα, να κερδίσουμε ο ένας από τον άλλον. Πολλές –πάρα πολλές- συνεδρίες να γίνονται παράλληλα, εμείς να τρέχουμε λαχανιασμένοι, ό,τι περισσότερο ακούσουμε τόσο μεγαλύτερο το όφελος. 

Τα θέματα κάλυπταν όλους τους τομείς της φιλοσοφίας και πολλά από αυτά ήσαν ιδιαιτέρως προκλητικά (για παράδειγμα: Leonard Cohen: philosophy, music, song ή Aspects de l’œuvre prolifique de Cornelius Castoriadis, philosophe de l’autonomie sociale et individuelle ή ακόμα The analytic-continental divide)  και οι περισσότεροι από τους ομιλητές  εξαιρετικά ενδιαφέροντες.

  

Βρήκα πολύ εποικοδομητικό να παρακολουθήσω φιλοσόφους από την Κίνα, την Ιαπωνία, το Καζακστάν, την Ουκρανία, το Νεπάλ, την Ινδία, ώστε να διαπιστώσω τον τρόπο που εκείνοι σκέφτονται, να ενημερωθώ για τις δικές τους φιλοσοφικές αναζητήσεις, για τη δική τους φιλοσοφική παράδοση, αλλά και για τον τρόπο που προσλαμβάνουν τη δυτική φιλοσοφική παράδοση.

Μύθοι της φιλοσοφίας, όπως ο Αλέξανδρος Νεχαμάς και o Jürgen Habermas (o Umberto Eco δυστυχώς δεν ήρθε, αν και ακούσαμε την εισήγησή του), αλλά και άλλοι πολύ σπουδαίοι φιλόσοφοι, όπως ο Simon Critsley, ο Pascal Engel, o Evandro Aggazi, o William McBride, o John McDowell, o Dermot Moran, ήσαν εκεί.

Εκτός από τις συνεδρίες που πραγματοποιήθηκαν μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο, άλλες τέσσερις συνεδριάσεις έγιναν σε τόπους εμβληματικούς για τη φιλοσοφία: στην Πνύκα η πιο φορτισμένη από όλες, κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης και με τον Παρθενώνα ολόφωτο, στο μαγευτικό τοπίο της Καλλιρρόης, στις όχθες του Ιλισσού, εκεί όπου ο Πλάτων εξηγούσε στον νεαρό Φαίδρο τη διπλή φύση του έρωτα, στην πλατωνική Ακαδημία και στο αριστοτελικό Λύκειο.

Η εξαιρετική συναυλία στο Ηρώδειο, η θεατρική παράσταση με τίτλο Σοπενάουερ του Θεοδόση Πελεγρίνη, η έκθεση με τίτλο «Art in the Age of Crisis», η συναυλία του Χρήστου Τσιαμούλη με την οποία έκλεισε το Συνέδριο και το Συμπόσιο που παρατέθηκε την τελευταία ημέρα προς τιμήν των Συνέδρων, μαζί με τη συγκίνηση όλων των συνέδρων επειδή αυτό το Παγκόσμιο Συνέδριο γινόταν στην Αθήνα, όλα αυτά βοήθησαν ώστε τούτη η διοργάνωση να έχει και τον χαρακτήρα μιας μεγάλης γιορτής της φιλοσοφίας.   

Το νέο ραντεβού είναι για το 2018 στην πόλη Beijing της Κίνας! 

Itsi bitsi, bikini

Itsi, bitsi, teenie weenie, yellow polka dot bikini. Είναι τα μαγικά λόγια που κάνουν το bikini να κερδίσει τις καρδιές των γυναικών και τα βλέμματα των αντρών. Το τραγούδι, γραμμένο από τον Paul Vance και τον Lee Pockriss και τραγουδισμένο από τον Brian Hyland, γίνεται επιτυχία το 1960.

Όμως, το bikini έχει κάνει την εμφάνισή του, πάνω στο ζουμερό κορμί μιας στριπτιζέζ, της Micelin Berardini, 14 χρόνια πριν, στο Παρίσι, σε μια υπαίθρια επίδειξη μόδας που οργανώθηκε από τον εμπνευστή του, τον Γάλλο μηχανικό  Louis Réard. Δυο πολύ μικρά κομμάτια υφάσματος, όσο πιο μικρά γίνεται, ακόμα πιο μικρά και από εκείνα που είχε παρουσιάσει με το όνομα atom ο αντίπαλος του Réard, ο Jacques Heim, δυο μήνες νωρίτερα.  

Ο Réard βαφτίζει το νέο μαγιό με το όνομα του κοραλλιογενούς νησιού που βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό και στο οποίο οι Αμερικανοί έκαναν τις πρώτες ατομικές τους δοκιμές. Πολλοί λένε επειδή προέβλεπε την έκρηξη ενθουσιασμού που θα προκαλούσε.

Η επιτυχία του bikini δεν υπήρξε ακαριαία. Χρειάστηκε καιρός για να πειστούν οι γυναίκες να φορέσουν αυτό το μαγιό που μάλλον αποκάλυπτε παρά έκρυβε τα επίμαχα σημεία του σώματός τους.

Αποκαλυπτικό δεν θα έλεγε κανείς το πουά bikini που φοράει το 1951 η Norma Jeane Mortenson, γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Marylin Monroe, όμως πάνω στο θελκτικό κορμί της πιο διάσημης ξανθιάς του Hollywood είναι σίγουρα αισθησιακό.

Έναν χρόνο μετά, η Γαλλίδα Brigitte Bardot στοιχειώνει τις αντρικές φαντασιώσεις με το bikini της στην ταινία The Girl in the Bikini ... 

... ενώ το 1953, στο Φεστιβάλ των Καννών, ο φωτογραφικός φακός την αποτυπώνει σε διάφορες πόζες να φοράει και πάλι ένα teenie bikini, λουλουδάτο αυτήν τη φορά, και να μαγνητίζει τα βλέμματα των αντρών με τα κάλλη της. 

Λευκό είναι το bikini, με μια ζώνη να συγκρατεί ένα δολοφονικό στιλέτο, της αναδυόμενης από τη θάλασσα Ursula Andress, του πρώτου και ανεπανάληπτου Bond girl στην ταινία Doctor No του 1962.

Η συνέχεια είναι εκρηκτική. Καλοκαίρι, ήλιος, άμμος και θάλασσα δεν μπορούν να νοηθούν χωρίς το bikini. Πολύχρωμο, προκλητικό, ερεθιστικό και, κυρίως, petit, tout petit, όπως το τραγουδάει η Dalida στη γαλλική εκδοχή του διάσημου Itsi bitsi. 

Υπάρχει όμως κι ένα άλλο λιγότερο γνωστό bikini. Είναι το όνομα που τυχαία επιλέχθηκε από υπολογιστή το 1970 για να αποτυπώσει την κατάσταση συναγερμού του Αγγλικού Yπουργείου Άμυνας για μη καθορισμένες μορφές απειλής (π.χ. πολιτική αναταραχή, τρομοκρατία, πόλεμος κ.λπ.). Πολύχρωμο και αυτό το bikini: white, black, black special, amber και red, με το κόκκινο να είναι η υψηλότερη κατάσταση ετοιμότητας, υποδηλώνοντας ότι η Βρετανία βρίσκεται σε πόλεμο με πιθανότητα για πυρηνικό πλήγμα. Το bikini state χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 2006, για να αντικατασταθεί έκτοτε από τα UK Threat Levels.

Πηγές:

http://www.theitaliantouch.com/en/2016/05/25/70-anni-di-bikini-10-curiosita/

https://gr.pinterest.com/marie7959/marilyn-monroe/

http://www.leninimports.com/brigitte_bardot_girl_bikini_movie_poster.html

https://gr.pinterest.com/vintagedd/1950/

https://gr.pinterest.com/kaikkikauneudes/lifestyle/

Το διήγημα του μήνα (Ιούλιος 2013)

Το διήγημα του Ιουλίου από τον Βλάσση Τρεχλή.

Το γέλιο του διαβόλου

Μέσω της μουσικής τα πάθη απολαμβάνουν τον εαυτό τους

Νίτσε

Αν και μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, δεν ισχυρίστηκα ποτέ πως τον γνώρισα καλά, ούτε είπα ποτέ πως είχα καταλάβει τι είχε μέσα στο κεφάλι του. Λέγαμε εμείς τα παιδιά της γειτονιάς πως αλλάζαμε κουβέντες μαζί του, μα ήταν μια υπερβολή από τις πολλές που βγαίνουν από τα παιδικά στόματα ή ακόμα κι ένα ψέμα. Δεν ήσαν λίγες οι φορές που στις ερωτήσεις μας απαντούσε σε μια γλώσσα ακατάληπτη, μυστική, ηχητική. Και τώρα που το σκέφτομαι, μεγάλος πια, ήχους ακούγαμε και όχι λέξεις με νόημα. Κάποιες φορές νομίζαμε πως λέει παλαβομάρες, μα τα σπιρτόζικα μάτια του μας διέψευδαν. Μετά αρχίσαμε να αμφιβάλουμε και για τις δικές μας κουβέντες. Στο τέλος τον αφήσαμε ήσυχο.

   Pablo Picasso, Man with a Violin (1912).

Philadelphia Museum of Art, Φιλαδέλφεια

Στα δεκαέξι του χρόνια χάθηκε εντελώς από την παρέα. Στα δεκαοχτώ του έφυγε από την πόλη. Τον ξεχάσαμε, όπως κι αυτός θα μας ξέχασε, εξάλλου δεν μας έδενε κάτι μαζί του. Ξανακούσαμε γι’ αυτόν δέκα χρόνια αργότερα. Είχε γίνει ένας διάσημος μουσικός. Κάποιοι δημοσιογράφοι είπαν πως είναι απρόσιτος, αλλά αυτό δεν είναι παράξενο, αφού οι καλλιτέχνες ζουν διαφορετικά από τους καθημερινούς ανθρώπους. Μετά ακούσαμε για έναν μεγάλο έρωτα που είχε παρασύρει τον νου του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά η δεξιοτεχνική του δεινότητα ξεπέρασε καθετί που είχε φανταστεί και δημιουργήσει ο ανθρώπινος νους. Πολλοί απέδιδαν αυτήν την εξέλιξη στο ελιξήριο του έρωτα και πιθανόν να μην είχαν άδικο. 
Τότε απογειώθηκε, όπως λέμε στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Και απογειώθηκε πραγματικά, αφού, με τα τεράστια κέρδη που είχε από τις εμφανίσεις του στα μεγαλύτερα θέατρα, αγόρασε το υπερπολυτελές ιδιωτικό του τζετ και γύριζε μ’ αυτό τις πρωτεύουσες του κόσμου. Αυτό το αεροπλάνο δεν το είχε μόνο για τις μετακινήσεις του, αλλά και για σπίτι του. Εκεί ζούσε, εκεί εξασκούνταν, εκεί δεχόταν τους επισκέπτες του, εκεί έκλεινε τα συμβόλαιά του και εκεί είχε εγκαταστήσει τον έρωτά του. Ανθρώπους άλλους δεν ήθελε να βλέπει. Ακόμα και στις συναυλίες του δεν έβλεπε το κοινό που είχε πληρώσει πανάκριβα για να τον ακούσει. Μέσα στη σκοτεινή αίθουσα, που θύμιζε έναστρο ουρανό, ένα αστέρι έστελνε τις μελωδικές ακτίνες του για να χαθούν στο στερέωμα, γιατί αυτό το μεγάλο ταλέντο δεν έπαιζε μουσική για τους ανθρώπους, έπαιζε μουσική για τους πλανήτες.

         Pablo Picasso, Violin (1912).
                  Musée National d’Art Moderne.

   Centre Georges Pompidou, Παρίσι

Όλους εμάς που τον ξέραμε από τα γεννητάτα του, η μοναδική του πορεία δεν μας παραξένεψε. Είχε μια καταπληκτική συνέπεια. Τίποτα δεν είχε αλλάξει στη συμπεριφορά του απ’ όταν ήταν παιδί. Μόνο κάποιοι ζηλιάρηδες έλεγαν πού και πού πως θα ήθελαν να δουν το τέλος του. Μα ήταν νέος ακόμα. Παθιασμένος όσο κανένας άλλος με τη μουσική και τον έρωτα. Κι έτσι περνούσε ο καιρός, ώσπου μια μέρα ακούσαμε στις ειδήσεις πως το αεροπλάνο του χάθηκε και ο ίδιος δεν βρέθηκε πουθενά.

 Pablo Picasso, Violin Hanging on the Wall (1912-13)

      Hermann and Margrit Rupf Foundation

Έναν μήνα αργότερα κάποιοι ορειβάτες είδαν το αεροπλάνο του καρφωμένο στην πλαγιά ενός ψηλού βουνού. Τα συνεργεία διάσωσης αναζήτησαν το μαύρο κουτί. Όταν το άνοιξαν και είδαν στα όργανα την πορεία του μικρού αεροπλάνου, διαπίστωσαν πως ακολούθησε κάθετη πορεία και πως είχε φθάσει στα πενήντα χιλιάδες πόδια ύψος όταν του τελείωσε η βενζίνη και άρχισε η πτώση. Ομιλίες δεν είχαν γραφτεί στο μαγνητόφωνο του μαύρου κουτιού, μόνο σε όλη τη διάρκεια της πτήσεις ακούγονταν τα καπρίτσια του Παγκανίνι. Τη στιγμή της πρόσκρουσης παιζόταν το Νο 13, αυτό που κάποιοι ονομάσανε: «Το γέλιο του διαβόλου».

Πηγές για τις εικόνες:

https://gr.pinterest.com/pin/367817494539075351/

https://www.wikiart.org/en/pablo-picasso/violin-1

https://en.wikipedia.org/wiki/File:Pablo_Picasso,_1913,_Violin_Hanging_on_the_Wall,_oil,_spackle_with_sand,_enamel,_and_charcoal_on_canvas,_65_x_46_cm,_Museum_of_Fine_Arts_Berne.jp

Κινούμενες εικόνες στο Grand Café

28 Δεκεμβρίου 1895. Boulevard de Capucines στο Παρίσι. Το Ινδικό Σαλόνι, που βρίσκεται στο υπόγειο του Grand Café, είναι γεμάτο από κόσμο. Καθένας έχει πληρώσει στην είσοδο ένα φράγκο για να παραστεί στο μεγάλο γεγονός. Τα φώτα κλείνουν και πάνω στον λευκό τοίχο μια σειρά από ασπρόμαυρες μαγικές εικόνες αρχίζουν να ζωντανεύουν. Είναι εικόνες οικείες, καθημερινές, που λαμβάνουν χώρα στον αριθμό 21-23 της οδού Saint-Victor (σήμερα ονομάζεται Rue du Premier-Film), στην καρδιά του Monplaisir στο 8^ο διαμέρισμα της Lyon. 

Γυναίκες και άντρες, το προσωπικό ενός εργοστασίου, βγαίνουν μαζικά από αυτό μετά τη δουλειά και ξεχύνονται προς διάφορες κατευθύνσεις. Κινούνται με τα πόδια ή με ποδήλατο, περπατούν αργά ή βιαστικά, ένας-ένας ή σε παρέες, τελευταία βγαίνει μια άμαξα. La Sortie de l’usine Lumière à Lyon (Η έξοδος από το εργοστάσιο Lumière στη Lyon) είναι η πρώτη, διάρκειας 45 δευτερολέπτων, από τις 10 συνολικά μικρού μήκους ταινίες, τις οποίες οι ιδιοφυείς αδελφοί Lumière, ο Auguste-Marie και ο Louis-Jean, προβάλλουν για πρώτη φορά δημόσια. 

Μια άλλη ταινία που προβλήθηκε την ίδια ημέρα είναι η ταινία L’ arroseur arosé (Ο ποτισμένος ποτιστής), η πρώτη με υπόθεση αλλά και η πρώτη για την οποία δημιουργήθηκε διαφημιστική αφίσα από τον Marcelline Auzolle. Το κοινό σε πρώτο πλάνο γελάει βλέποντας το νερό να καταβρέχει τον ποτιστή στην ταινία η οποία προβάλλεται στο βάθος.

Την προηγούμενη χρονιά τα δυο αδέλφια είχαν κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας τη φορητή συσκευή cinématographe (κινηματογράφος), η οποία ήταν μια μηχανή τρία σε ένα: λήψης, προβολής και εκτύπωσης της ταινίας και δούλευε με 16 καρέ το δευτερόλεπτο. Επρόκειτο για τελειοποίηση της κινητοσκοπικής κάμερας (kinetoscopic camera), την οποία είχε εφεύρει το 1889 o Thomas Alva Edison και η οποία έδινε την ψευδαίσθηση της κίνησης.

Εκείνη την ημέρα, στο υπόγειο του Grand Café έγινε η αρχή για ό,τι μεγαλειώδες θα ακολουθούσε. Ο κινηματογράφος απέκτησε εξουσία πάνω στους ανθρώπους, αφού επηρέασε τη σκέψη, τα αισθήματα και τη φαντασία τους, συνεργάστηκε ή διαχώρισε τη θέση του από τους πολιτικούς και ιδεολογικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς, αποκάλυψε γεγονότα, δημιούργησε γεγονότα, πληροφόρησε ή χειραγώγησε, διασκέδασε ή αποχαύνωσε. Και η ιστορία του συνεχίζεται μέχρι σήμερα ...

Πηγές:

http://www.biography.com/people/louis-lumi%C3%A8re-21333665

https://www.youtube.com/watch?v=lJ3tCzVBUS4

https://en.wikipedia.org/wiki/L%27Arroseur_Arros%C3%A9

https://gr.pinterest.com/pin/164381455121581475/