Μ' όποιον δάσκαλο ...

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

My name is Bond, James Bond!

Daniel Craig, Pierce Brosnan, Timothy Dalton, Roger Moore, George Lazenby, και ο ανεπανάληπτος, ο μοναδικός Sean Connery. Όλοι αυτοί είναι οι κινηματογραφικοί James Bond της πεντηκονταετίας.

Πενήντα χρόνια τώρα και ο μυθικός υπερκατάσκοπος εξακολουθεί να είναι ακόμα νέος, γοητευτικός και έτοιμος να σώσει τον κόσμο από κάθε λογής παρανοϊκούς που απειλούν να τον καταστρέψουν. Η συνταγή είναι απλή και πιασάρικη και γι’ αυτό ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας που επινόησε το 1953 ο μάλλον δευτεροκλασάτος συγγραφέας Ian Fleming ακόμα κλέβει καρδιές.

O Hoegy Carmichael
είναι κατά τον Ian Fleming ο ιδανικός Bond.

Μέσα στην καρδιά του ψυχρού πολέμου, ο Bond, πράκτορας της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, της περίφημης ΜΙ6, με κωδικό όνομα 007, είναι το δυνατό χαρτί της Δύσης στον ανταγωνισμό της με το ανατολικό μπλοκ. Το αρρενωπό πρόσωπο του Bond, το ατσαλάκωτο σμόκιν του, το αγαπημένο Martini του –shaken, not stirred-, τα πανέμορφα κορίτσια του, τα πολυτελή του αυτοκίνητα, τα gadget που του προμήθευε ο Q, όλα αυτά έδειχναν την υπεροχή της Δύσης και βρίσκονταν στην υπηρεσία του πιο αποτελεσματικού ιδεολογικού πολέμου.

Η Aston Martin DS5,
που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον Goldfinger.

Και η μοντέρνα εκδοχή της στο Skyfall.

Το περίφημο Walther PPK .

Με τον Bond η Δύση παίρνει τη ρεβάνς από τη Μόσχα η οποία, χρησιμοποιώντας μια εξαιρετικά ευφυή προπαγάνδα, είχε καταφέρει να ταυτίσει τη Δύση με το στερεότυπο του απολίτιστου, σχεδόν βάρβαρου, ρατσιστή, μεθυσμένου Αμερικανού της τσίχλας, της σεβρολέτ και των δολαρίων. CIA (Central Intelligence Agency), CCF (Congress for Cultural Freedom), Rockfeller Foundation, Carnegie Institution, Fairfield Foundation, Ford Foundation ήσαν τα όπλα της Αμερικής στον αγώνα της να ανακτήσει την τιμή της και να πείσει ολόκληρο τον κόσμο (μεταξύ άλλων και τους υπεροπτικούς ευρωπαίους συμμάχους της) πως η εικόνα της, όπως την παρουσίαζε η ύπουλη σοβιετική προπαγάνδα, δεν είχε καμία σχέση με τη χώρα της αλήθειας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας που πραγματικά ήταν. Κλασικός αθλητισμός, μπαλέτο, τζαζ, σκάκι, κινηματογράφος και τεχνολογία επιστρατεύθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό.

Η Ευρώπη πάλι, πεπεισμένη για την πολιτισμική της ανωτερότητα σε σχέση με όλους τους άλλους, καχύποπτη έναντι της Αμερικής, αλλά και προσβεβλημένη από τη συντονισμένη σοβιετική προπαγάνδα, ρίχνει στη μάχη τον James Bond, κυρίως τον κινηματογραφικό James Bond, που κάνει την εμφάνισή του δυναμικά το 1962, ενσαρκωμένος από τον Sean Connery, άριστη αποτύπωση του απαράμιλλου βρετανικού φλέγματος και στυλ. Πλάι του το πιο όμορφο κορίτσι του ever, η Ursula Andress, και απέναντί του ο Dr. No.

Τα χρόνια κύλησαν, ο ψυχρός πόλεμος έληξε, άλλοι πέντε ηθοποιοί διαδέχθηκαν τον Sean Connery στον ρόλο του Bond, σκηνοθέτες ήρθαν και παρήλθαν, διάσημοι μουσικοί έγραψαν ο ένας μετά τον άλλον το κεντρικό θέμα των ταινιών, πανέμορφα κορίτσια έπεσαν το ένα μετά το άλλο στην αγκαλιά του, νέοι αντίπαλοι ήρθαν στο προσκήνιο, όμως η γοητεία που ασκεί ο φονικός υπερασπιστής της τάξης και της ισορροπίας του κόσμου παραμένει. Στις 9 Νοεμβρίου θα υποδεχθούμε στην Ελλάδα τη νέα ταινία, την εικοστή τρίτη, του 007, με τίτλο Skyfall και Bond, για τρίτη φορά, τον Daniel Craig. Λένε πως είναι ο καλύτερος Bond του κινηματογράφου. Δεν θα συμφωνήσω.

Για μένα ο Bond έχει ένα μόνο πρόσωπο για πάντα: εκείνο του Sean Connery, που σημάδεψε την εποχή της αθωότητας του ήρωα –την εποχή της αφέλειας, λένε κάποιοι. Τότε που τα εφέ δεν ήσαν τόσο εντυπωσιακά και οι υποθέσεις δεν ήσαν τόσο περίπλοκες, τότε που το μπικίνι ήταν αποκάλυψη και δεν είχε περάσει από το μυαλό κανενός πως η μπύρα Heineken θα μπορούσε ποτέ να αντικαταστήσει το Martini.

Εξαιρετικά γοητευτικός ήταν ο Pierce Brosnan –δεν ξεχνώ την αρχική σκηνή του Tomorrow Never Dies, ο Bond χωρίς το σμόκιν του, αλλά με ένα καταπληκτικό δερμάτινο σακάκι, να τρέχει μέσα στις φλόγες και να είναι η επιτομή της κομψότητας.

Pierce Brosnan

Συμπαθητικός ήταν και ο Roger Moore, με τις καρτουνίστικες γκριμάτσες του, αδιάφοροι οι εντελώς περιστασιακοί Timothy Dalton και George Lazenby.

Roger Moore

Timothy Dalton

George Lazenby

Όμως τούτος ο νέος Bond του Daniel Craig, με τους φουσκωμένους μυς, το γωνιώδες πρόσωπο και το παγωμένο βλέμμα,

Daniel Craig

είναι ίσως πιο συμβατός με το σύγχρονο πρότυπο ομορφιάς, αλλά του λείπει αυτή η χαμογελαστή παιδικότητα που τον έκανε ανθρώπινο –κι όχι έναν ακόμα υπερήρωα.

Πηγές για τις εικόνες:

http://redhotjazz.com/hoagy.html

http://www.carmagram.com/james-bonds-aston-martin-db5-makes-a-scene-in-skyfall/

https://gr.pinterest.com/Stoobee15/james-bond-dr-no/

http://www.007.com/skyfall/

http://www.express.co.uk/entertainment/films/707389/Sean-Connery-James-Bond-007-bags-of-ice-chest-love-scenes-Daniel-Craig

http://buy-leatherjackets.com/james-bond-pierce-brosnan-leather-jacket

http://jamesbond.wikia.com/wiki/James_Bond_(Roger_Moore)

http://www.smh.com.au/entertainment/about-town/bond-and-beyond-george-lazenby-sets-the-record-straight-20140621-zsh9s.html

http://www.hollywoodreporter.com/fash-track/daniel-craig-james-bond-tom-ford-skyfall-257716

https://gr.pinterest.com/tassiej/bond-james-bond/

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Tamara de Lempicka

Η Tamara de Lempicka είναι μια καλλιτέχνις που έγινε πραγματική σταρ.

Self Portrait
in the Green Bugatti (1925)

Γεννήθηκε το 1898 στη Βαρσοβία. Το πατρικό της όνομα ήταν Maria Górska και η εύπορη οικογένειά της μπόρεσε να της προσφέρει μια πολύ καλή εκπαίδευση. Σε ένα ταξίδι της στην Ιταλία, σε ηλικία 13 ετών, γνώρισε τους Ιταλούς καλλιτέχνες. Το επώνυμο Lempicka είναι το όνομα του συζύγου της, τον οποίο γνώρισε σε ηλικία 14 ετών, στην Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου ζούσε μετά τον χωρισμό των γονιών της. Τον παντρεύτηκε το 1916. Κατά την επανάσταση του 1917 ο σύζυγός της συνελήφθη και, μετά την απελευθέρωσή του, η οικογένεια έφυγε για το Παρίσι. Εκεί η Tamara μπόρεσε να καλλιεργήσει το ταλέντο της.

Η ζωγραφική της είναι καθαρή, ακριβής και κομψή. Αν και κατατάσσεται στην Art Deco, διατηρεί ένα προσωπικό, και πολύ ξεχωριστό, στυλ. Υπήρξε η αγαπημένη ζωγράφος της αριστοκρατίας. Δούκες και δούκισσες πλήρωναν πολύ μεγάλα ποσά στην Tamara για να ζωγραφίσει το πορτραίτο τους.

Portrait
of the Marquis d' Afflito (1926)

Portrait of the Duchess
of La Salle (1925)

Τη δεκαετία του ’20 πιο πολυσυζητημένη και από τα έργα της ήταν η ερωτική της ζωή. Την επόμενη δεκαετία, η de Lempicka, έχοντας χάσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στο κραχ, συνέχισε να ζωγραφίζει και να ζει έντονα. Εν τω μεταξύ χώρισε με τον άντρα της και το 1934 παντρεύτηκε τον βαρώνο Raoul Kuffner von Diószeg.

The Pink Shirt (1927)

Το 1939 έχει πια εγκαταλείψει την μποέμικη ζωή της και αρχίζει να παίρνει στα σοβαρά τον ρόλο της βαρόνης. Ενώ ο πόλεμος πλησιάζει απειλητικά, εκείνη εγκαθίσταται στην Αμερική, όπου γνωρίζεται με τους μεγάλους σταρ του Hollywood.

La-Musicienne (1929)

Όμως, σιγά-σιγά, και καθώς η de Lempicka αλλάζει το καλλιτεχνικό της στυλ, χάνει τη δημοφιλία της, οι κριτικοί και το κοινό απορρίπτουν τη δουλειά της, ώσπου, από το 1962 και μετά, η Tamara αποσύρεται από την ενεργό καλλιτεχνική δράση. Ο κόσμος που εκείνη ζωγράφιζε έχει πια χαθεί.

The Sleeper (1932)

Girl with Gloves (1930)

At the Opera (1941)

Mια δεκαετία αργότερα κι ενώ η Tamara έχει χάσει τον σύζυγό της και ζει με την κόρη της, το κοινό θα την ανακαλύψει εκ νέου και θα την αποθεώσει. Πέθανε το 1980, έχοντας εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες, ζωγράφους που προσπάθησαν να την μιμηθούν και ηθοποιούς που προσπάθησαν να μεταφέρουν στη σκηνή την αστείρευτη ενέργειά της.

Πηγές για τις εικόνες:

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/portrait-in-the-green-bugatti-1925

https://gr.pinterest.com/kia2828/tamara-de-lempicka/

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/portrait-of-the-duchess-of-la-salle-1925

https://biblioklept.org/2016/05/16/the-pink-shirt-tamara-de-lempicka/

http://www.wikigallery.org/wiki/painting_289840/Tamara-de-Lempicka/La-Musicienne

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/the-sleeper-1932

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/girl-with-gloves-1929

https://gr.pinterest.com/pin/212513676144920346/

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

28η Οκτωβρίου 1940

Ένα τραγούδι για την Ελλάδα μας την ημέρα της μεγάλης επετείου, την ημέρα της δόξας και της μνήμης.

Στίχοι, μουσική και τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας

Πηγή:

https://www.youtube.com/watch?v=zfIIjZK47_4

Niccolò Paganini

Στις 27 Οκτωβρίου 1782 γεννήθηκε στη Γένοβα ο μεγαλύτερος βιολονίστας όλων των εποχών και διάσημος συνθέτης Niccolò Paganini.

Ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας του, η εκκεντρικότητα στην εξωτερική του εμφάνιση και στη συμπεριφορά του και η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία και τεχνική του στο βιολί τον έκαναν, όσο ζούσε, μυθικό πρόσωπο. Οι άνθρωποι διηγούνταν τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες (θανάτου και μαγείας) για να εξηγήσουν τα υπερφυσικά ακούσματα που έβγαιναν από το βιολί του και την υπνωτιστική επίδραση που ασκούσε στο κοινό του. Ο «διαβολεμένος» μουσικός, ο «μάγος», πέθανε στη Νίκαια στις 27 Μαΐου 1840 δίχως να βρει εύκολη ανάπαυση και μετά τον θάνατό του.

Τα καπρίτσια Νο 1 και Νο 2 εκτελεί ο Salvatore Accardo.

Και μια εκτέλεση του καπρίτσιου Νο 24 με ηλεκτρικό βιολί από τη Vanessa Mae.

Πηγές:

https://it.wikipedia.org/wiki/Niccol%C3%B2_Paganini

https://www.youtube.com/watch?v=eblB2-y23Dc

https://www.youtube.com/watch?v=Dxfh-dlTH3M

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Μητέρες και παιδιά στη ζωγραφική

Εδώ είμαι πάλι μετά από πολύ- πολύ καιρό. Ζωγραφική κι αυτήν τη φορά. Μητέρες και παιδιά το θέμα μου, αγαπημένο θέμα πολλών ζωγράφων, πάντα με μια αύρα τρυφερότητας. Τι να πρωτοδιαλέξει κανείς; Η επιλογή –το εξομολογούμαι- είναι απολύτως υποκειμενική και αυθαίρετη.

Αρχίζω με τον Μητρικό θαυμασμό του προραφαηλίτη William-Adolphe Bouguereau, που ζωγραφίστηκε το 1869 (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Ο Claude Monnet ζωγράφισε σε πολλές εκδοχές τη γυναίκα του Camille και τον γιο του Jean. Ο πίνακας που βλέπετε έχει επίσης τον τίτλο Γυναίκα με ομπρέλα και φιλοτεχνήθηκε το 1875 (λάδι σε καμβά, National Gallery of Art, Washington).

Και ο Pierre Auguste Renoir έχει ζωγραφίσει κάμποσες μητέρες με τα παιδιά τους.

Τo 1874, την εποχή που έμενε κοντά στο σπίτι του Monet, στο Argenteuil, η κυρία Monet ποζάριζε συχνά γι’ αυτόν. Την ζωγράφισε, λοιπόν, μαζί με τον μικρό Jean σε μια στιγμή χαλαρότητας μέσα στον κήπο του Monet (λάδι σε καμβά, National Gallery of Art, Washington, DC, USA).

Μια άλλη μητέρα με τον γιο της, σε μια χαμογελαστή στιγμή, ζωγράφισε ο Renoir το 1881 (λάδι σε καμβά, Barnes Foundation, Lincoln University, Merion, PA, USA).

Κι ο Vincent Van Gogh, to 1885, ζωγραφίζει, με σκούρα δυσοίωνα χρώματα, μια χωρική με το παιδί στην αγκαλιά της (λάδι σε καμβά πάνω σε χαρτόνι, Ιδιωτική συλλογή).

Ο Paul Gauguin σε πολλούς πίνακές του ζωγραφίζει μητέρες και παιδιά. Εδώ το έργο του 1901 με τίτλο Ταϊτινή γυναίκα και δυο παιδιά (λάδι σε καμβά, Art Institut of Chicago, Chicago, IL, USA).

Ο Paul Cézanne ζωγραφίζει τη σύντροφό του, την Ορτάνς, θηλυκή και αξιαγάπητη, να θηλάζει τον γιο τους. Την παντρεύτηκε μετά από συμβίωση 16 χρόνων, για να την χωρίσει 9 χρόνια μετά (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

O Sir Lawrence Alma-Tadema, εκπρόσωπος του βικτωριανού κλασικισμού, ονόμασε Επίγειο παράδεισο τον πίνακα που ζωγράφισε το 1891 (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Αγαπημένο θέμα της αμερικανής Mary Cassatt η μητρότητα και η παιδική ηλικία. Εδώ ο πίνακάς της με τίτλο Νεαρή μητέρα που ράβει και παιδί, ζωγραφισμένος το 1900 (λάδι σε καμβά, The Metropolitan Museum of Art, New York).

Ο πριμιτιβιστής Diego Rivera ζωγραφίζει, το 1904, το έργο Delfina and Dimas (λάδι σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).

Το έργο Μητέρα και παιδί του αυστριακού Gustav Klimt, του μεγάλου ζωγράφου της Art Nouveau, είναι λεπτομέρεια από τον πίνακα Οι τρεις ηλικίες της γυναίκας και έχει ζωγραφιστεί το 1905 (λάδι σε καμβά, Galleria Nazionale d'Arte Moderna, Rome).

Ο Pablo Picasso επίσης, πιθανότατα το 1905, στη ροζ περίοδό του, ζωγραφίζει τη Μητρότητα.

Ο Amedeo Modigliani ζωγραφίζει, το 1919, μια Τσιγγάνα με ένα παιδί (λάδι σε καμβά, The National Gallery of Art, Washington, DC, USA).

Από τα πολλά έργα με όμοιο θέμα του κολομβιανού Fernando Botero διαλέγω έναν πίνακα που ζωγραφίστηκε το 1990 (υδατογραφία και μολύβι σε χαρτί πάνω σε καμβά, Ιδιωτική συλλογή).