C’est un cap? … c’est une péninsule!

Ο Hercule-Savinien de Cyrano de Bergerac, o μοναχικός ιππότης του τάγματος των Γασκόνων, που με το ξίφος του δαμάζει ορδές εχθρών, που με τους στίχους του πληγώνει τα αυτιά των φαύλων, αυτό το ελεύθερο πνεύμα, ο εκκεντρικός, ο παληκαράς, o ρομαντικός, έχει μια τεράστια μύτη! Κι αυτό του το ελάττωμα, για το οποίο όλοι τον χλευάζουν –όχι χωρίς επιπτώσεις-, τον εμποδίζει να διεκδικήσει την αγάπη της όμορφης Ρωξάνης.

Ο Cyrano υποχωρεί δανείζοντας συγχρόνως το ποιητικό του ταλέντο στον αντεραστή του, τον ωραίο Christian de Neuvillette, ο οποίος κατακτά τη Ρωξάνη με τα λόγια και τη φωνή του Cyrano. 

                              Syrano και Roxanne

Γεννημένος το 1619, ο Cyrano θα παρέμενε ενδεχομένως άγνωστος (μόνο δυο σκηνές από το έργο του Le Pédant joué θα διασώζονταν παραλλαγμένες στο έργο του Molière με τίτλο Fourberies de Scapin), αν δεν τον διάλεγε για ήρωά του ο Γάλλος δραματουργός του 19^ου αιώνα Edmond de Rostand. Ο Rostand είναι ο πατέρας του ρομαντικού ήρωα που ξέρουμε εμείς σήμερα.

       O José Ferrer ως Syrano το 1950

Πόσο κοντά βρίσκεται ο μυθιστορηματικός ήρωας με τον πραγματικό Cyrano, ούτε το ξέρω ούτε, άλλωστε, έχει τόση σημασία. Το σημαντικό είναι πως αυτή η αντιφατική προσωπικότητα (γεμάτος αγριάδα αλλά και τρυφερότητα, αυστηρότητα αλλά και χιούμορ, περιθωριακός αλλά και αφόρητα μόνος) είναι ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς ήρωες της γαλλικής λογοτεχνίας και, πάντως, ένας από τους πιο αγαπημένους μας.

Από το 1897, που ανέβηκε στο Παρίσι η πρώτη παράσταση του έργου, ο Cyrano ήταν ο πρωταγωνιστής σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, όπερες, μυθιστορήματα, τραγούδια. Μάλιστα, το 1986 χάρισε το όνομά του σε έναν αστεροειδή.

Από όλους ο πιο διάσημος Cyrano είναι ο Γάλλος ηθοποιός Gérard Deperdieu στην ταινία του 1990 με σκηνοθέτη τον Jean-Paul Rappeneau. Από αυτήν την ταινία, δείτε δύο σκηνές.

Πηγές:

https://en.wikipedia.org/wiki/Cyrano_de_Bergerac

https://gr.pinterest.com/christellepanet/gerard-depardieu/

http://publicdomainreview.org/collections/cyrano-de-bergerac-1950/

https://www.franceinter.fr/emissions/pop-co/pop-co-27-janvier-2016

https://www.youtube.com/watch?v=7LBvX47XVvk

https://www.youtube.com/watch?v=EpHoNR9VWHw

Paul Cézanne: ζωγραφίζοντας το όρος Sainte-Victoire

Στην περιφέρεια της Προβηγκίας, στη νότια Γαλλία, 30 χιλιόμετρα από τη Μασσαλία, βρίσκεται η πόλη Aix-en-Provence. Στα ανατολικά της υψώνεται το όρος Sainte-Victoire με τους αδρούς του όγκους. Σε ένα μικρό χωριό πλάι στο βουνό βρίσκεται η καλύβα όπου έμενε από το 1880 ο ζωγράφος Paul Cézanne. Από εκεί παρατηρούσε το βουνό, το οποίο αποτύπωσε, ανάμεσα στο 1882 και το 1906, μερικές δεκάδες φορές στα έργα του, που είναι σκορπισμένα σήμερα στα μουσεία όλου του κόσμου.

Τι είναι αυτό που κάνει έναν ζωγράφο να ζωγραφίζει το ίδιο και το ίδιο τοπίο, από διάφορες πλευρές, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, σε διαφορετικές εποχές, με ελαφρά τροποποιημένη κάθε φορά τεχνική;

Ο Cézanne, ζωγραφίζοντας το Sainte-Victoire, έκανε μια μεγάλη διαδρομή, από τον ιμπρεσιονισμό στον κυβισμό. Οι ιμπρεσιονιστές αναπαριστούν τα αντικείμενα όπως μας τα φανερώνει η στιγμιαία αντίληψη, ο Cézanne, πίσω από την ατμόσφαιρα που το περιβάλλει, αναζητεί το ίδιο το αντικείμενο. Θέλει να ζωγραφίσει την ύλη τη στιγμή που προσλαμβάνει μια μορφή, όπως το διατυπώνει ο Maurice Merleau-Ponty (Η αμφιβολία του Σεζάν. Το μάτι και το πνεύμα, Αθήνα: Νεφέλη, 1991, σ. 35). Στην πραγματικότητα, κάνει μια μεγάλη διαδρομή στην προσπάθειά του να αποδώσει, κατασκευάζοντας εμβληματικά συστήματα έκφρασης, τη συνάντησή του με τον κόσμο.

Ζωγραφίζει μόνος, με τους κριτικούς να μαίνονται εναντίον του («ζωγραφική ενός μεθυσμένου εκκενωτή βόθρων» θα χαρακτηρίσει τη δουλειά του κάποιος κριτικός) και τον ίδιο να διερωτάται μήπως αυτό το άλλο που εκείνος βλέπει και ζωγραφίζει οφείλεται απλώς και μόνο σε μια διαταραχή της όρασής του, σε ένα σωματικό ατύχημα.

Ο Cézanne ζωγραφίζει και ξαναζωγραφίζει το όρος Sainte-Victoire, επειδή η έκφραση αυτού που υπάρχει είναι μια ατελεύτητη προσπάθεια. Η εντύπωση παύει να συγκαλύπτει το ον, η ζωγραφική δεν είναι πια μια οπτική απάτη. Στα πρώτα του έργα με θέμα το Sainte-Victoire ο Cézanne σχεδιάζει, αποδίδει τα δέντρα σε πρώτο πλάνο και τις κορυφογραμμές στο βάθος. Σιγά-σιγά τα περιγράμματα υποχωρούν, ώσπου, στα τελευταία του έργα, οι γραμμές είναι ανύπαρκτες και οι διαφορετικοί όγκοι αποδίδονται μόνο με την εναλλαγή του χρώματος.

1882-85, 1885-87, 1904, 1904-06

Το τοπίο, έλεγε ο Cézanne, σκέφτεται τον εαυτό μου μέσα μου^. εγώ είμαι η συνείδησή του.

Ο καλλιτέχνης βλάσταινε μαζί με το τοπίο.

Πηγές:

https://en.wikipedia.org/wiki/Paul_C%C3%A9zanne

http://www.theartwolf.com/landscapes/cezanne-montagne-sainte-victoire.htm

Βλάσσης Τρεχλής, Ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα

Το 2006 κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Αρμός το βιβλίο του Βλάσση Τρεχλή με τίτλο Ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα. Μια περιπέτεια από άλλους καιρούς, γεμάτη με θρύλους, χρώματα, αρώματα και σοφία. Η Μεσόγειος, τα λιμάνια της, η μοίρα των ανθρώπων, ο έρωτας, ο αγώνας, η αναζήτηση, η αιωνιότητα, ο θάνατος ...  

    

Αναδημοσιεύω εδώ δύο από τις κριτικές που γράφτηκαν για το βιβλίο.

Η πρώτη γράφτηκε από τον Γιώργο Βιδάλη και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία στις 15 Σεπτεμβρίου 2006:

Μια περγαμηνή κι ένας χάρτης Αλεξανδρινού σοφού του 2^ου αιώνα μ. Χ. για ένα άγνωστο απάνεμο λιμάνι της Λευκής Θάλασσας, της Μεσογείου δηλαδή (ένας ειδυλλιακός τόπος πνευματικής γαλήνης και φυσικής ομορφιάς).

Χίλια χρόνια αργότερα ένας ριψοκίνδυνος καπετάνιος εμπορικού πλοιάριου από τη Συρία, ο Ώρος, θα βρει σ’ ένα παλαιοπωλείο ένα κομμάτι της περγαμηνής. Η ζωή του θα γίνει μια συνεχής περιπλάνηση, καθώς αναζητεί τα υπόλοιπα κομμάτια στα νότια παραθαλάσσια μέρη της μεσογείου (Αίγυπτος, Συρία, Παλαιστίνη, Κύπρος, Ρόδος κ.ά.)

Με γραφή που θυμίζει μάστορες αφηγητές παραμυθιών και δοκιμασμένους συγγραφείς θαλασσινών περιπετειών, η Βλάσσης Τρεχλής κάνει το πρώτο του λογοτεχνικό βήμα με το μυθιστόρημα «Ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα» (εκδόσεις «Αρμός»). Οι σελίδες του είναι εμβαπτισμένες σ’ αισθήσεις, αξίες, όνειρα κι επιθυμίες, στη φιλία και τον έρωτα, στην αλμύρα των κυμάτων και στην κάψα της ερήμου. Η φαντασία με τη δράση, ο στοχασμός με την περιπέτεια, ο μύθος με την ποίηση εναλλάσσονται και συμπλέκονται αρμονικά, αναβιώνοντας τον πολύχρωμο κόσμο της νοτιοανατολικής Μεσογείου του 12^ου αιώνα.

Πρόσωπα αντρικά και γυναικεία, που είτε ψάχνουν είτε δέχονται μοιρολατρικά το πεπρωμένο τους. Ένα μωσαϊκό ανθρώπων αποτελούμενο από ναυτικούς, εμπόρους, πόρνες, βοσκούς, ψαράδες κ.ά.

Μέσα από την «ανάσα των λέξεων» μπορεί ν’ αφουγκραστεί κανείς την ηχώ των αστεριών, τα μυστικά της άμμου, τον θάνατο του χρόνου, τις ρυτίδες του ουρανού, τη γλώσσα των μοναχικών ανθρώπων. Χωρίς να ξεχνάμε ότι «οι δρόμοι της θάλασσας στ’ αστέρια είναι γραμμένοι». Κι ότι «όλοι οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για ανοιχτούς ορίζοντες».

Ένα βιβλίο με άρωμα Χαλιμάς, που σε ταξιδεύει σ’ αλλοτινές εποχές. Ο Κόρτο Μαλτέζε, ο ευγενής τυχοδιώκτης ναυτικός του 20^ού αιώνα, διά χειρός Ούγκο Πρατ σίγουρα θα έβρισκε κάποια μακρινή συγγένεια στον κεντρικό ήρωα του βιβλίου.

Η δεύτερη γράφτηκε από τη Λίζα Κοντομίχαλου και δημοσιεύθηκε στις 15 Μαΐου 2011 στην ένθετη έκδοση «7 ΜΕΡΕΣ ΜΑΖΙ» της εφημερίδας Ριζοσπάστης:

Ξαναδιαβάσαμε το βιβλίο του Βλάσση Τρεχλή «Ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα» των εκδόσεων ΑΡΜΟΣ, έργο εξαιρετικό! Πρόκειται για ένα θαυμάσιο ταξίδι μέσα στο χρόνο, στις πολυποίκιλες διαδρομές της Ιστορίας, στην αέναη περιπλάνηση του γένους των ανθρώπων, στον αγώνα τον καλό, στις συγκρούσεις και τις καταστροφές, στο όνειρο για την κατάκτηση της γνώσης, στην προσπάθεια κατανόησης του κόσμου και της ζωής! Ένα μυθιστόρημα συναρπαστικό που όποιος το διαβάσει δε θα το ξεχάσει ποτέ!

Στην αρχή της υπέροχης αφήγησης συναντάμε τον σοφό Αλεξανδρινό Ανώνυμο, του οποίου το έργο –περγαμηνές γεμάτες με τις σκέψεις του και ένας χάρτης σχεδιασμένος σε προβιά- χάθηκε μετά το θάνατό του. Χίλια χρόνια αργότερα, την εποχή «που η φροντίδα του μεταξοσκώληκα απασχολούσε πολλές πόλεις στη μεσόγειο», ο έμπορος Ώρος «ψάχνοντας να βρει μέσα στα δημιούργηματα των ανθρώπων το μέγεθος της ελευθερίας τους», ανακάλυψε στην αγορά της πόλης Ροζέτας, στο Δέλτα του Νείλου, τη χαμένη περγαμηνή του Αλεξανδρινού σοφού. Με οδηγό τον παλιό χάρτη, αυτός ο φιλομαθής καπετάνιος ξεκίνησε το πιο περιπετειώδες ταξίδι της ζωής του! Προορισμός του ήταν το λιμάνι που «κανείς ναυτικός δεν είχε πιάσει σκάλα σ’ αυτό»! Το καράβι του Ώρου, με τους αντρειωμένους αέρηδες της αναζήτησης στα πανιά του, ταξιδεύει τους αναγνώστες στην καθημερινότητα των λιμανιών, στις δυσκολίες του αγώνα των ναυτικών, στα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα των ανθρώπων. Γύρω πάντα η Μεσόγειος, η Λευκή θάλασσα, με τις πανάρχαιες χώρες και τα λαμπερά νησιά, τους αέναους αγώνες και τους αθάνατους πολιτισμούς, που οι λαοί της και οι αιώνες γέννησαν. Το αίνιγμα της περγαμηνής παραμένει μυστήριο μέχρι τις τελευταίες σελίδες και η λογοτεχνική μαγεία, σε συνδυασμό με την εξαίρετη συγγραφική τέχνη, μας χαρίζει μια μοναδική εμπειρία! Η γλώσσα του βιβλίου, αστραφτερή γλώσσα ελληνική, είναι εξαιρετικά προσεγμένη, γεμάτη ολοζώντανες, απρόσμενες εικόνες, ποιητικές παρομοιώσεις, μεταφορικές προεκτάσεις! Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό: Στις τελευταίες σελίδες του έργου του ο συγγραφέας μάς χαρίζει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον γλωσσάρι, ένα ακόμη μαγικό ταξίδι! Μας παρουσιάζει π.χ. γνωστές πόλεις με τα μεσαιωνικά τους ονόματα, μας οδηγεί σε μυστηριώδεις θάλασσες! Η Νέα Ιουστινιανή είναι η Αμμόχωστος, Η Νέμεσος σήμερα λέγεται Λεμεσός, Η Συκάμινος είναι η Χάιφα του Ισραήλ, η Τζουμπάιλ, στο Λίβανο, είναι η ιστορική πόλις Βύβλος, η θάλασσα των Βούρλων ή των Καλαμιών δεν είναι άλλη από την πασίγνωστη Ερυθρά θάλασσα! Αποκορύφωμα του περιπετειώδους ταξιδιού, αυτή τη φορά στου βιβλίου το γλωσσάρι, είναι η συνάντησή μας με τα ονόματα των ανέμων! Συναντήσεις γοητευτικές, πνευματική ευωχία με πλήθος γλωσσικών και ιστορικών πληροφοριών.

Αν θέλετε κάτι περισσότερο, μπορείτε να δείτε και αυτό: http://bibliofagos.blogspot.gr/2007/06/blog-post_23.html  

My name is Bond, James Bond!

Daniel Craig, Pierce Brosnan, Timothy Dalton, Roger Moore, George Lazenby, και ο ανεπανάληπτος, ο μοναδικός Sean Connery. Όλοι αυτοί είναι οι κινηματογραφικοί James Bond της πεντηκονταετίας.

Πενήντα χρόνια τώρα και ο μυθικός υπερκατάσκοπος εξακολουθεί να είναι ακόμα νέος, γοητευτικός και έτοιμος να σώσει τον κόσμο από κάθε λογής παρανοϊκούς που απειλούν να τον καταστρέψουν. Η συνταγή είναι απλή και πιασάρικη και γι’ αυτό ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας που επινόησε το 1953 ο μάλλον δευτεροκλασάτος συγγραφέας Ian Fleming ακόμα κλέβει καρδιές.

O Hoegy Carmichael
είναι κατά τον Ian Fleming ο ιδανικός Bond.

Μέσα στην καρδιά του ψυχρού πολέμου, ο Bond, πράκτορας της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας, της περίφημης ΜΙ6, με κωδικό όνομα 007, είναι το δυνατό χαρτί της Δύσης στον ανταγωνισμό της με το ανατολικό μπλοκ. Το αρρενωπό πρόσωπο του Bond, το ατσαλάκωτο σμόκιν του, το αγαπημένο Martini του –shaken, not stirred-, τα πανέμορφα κορίτσια του, τα πολυτελή του αυτοκίνητα, τα gadget που του προμήθευε ο Q, όλα αυτά έδειχναν την υπεροχή της Δύσης και βρίσκονταν στην υπηρεσία του πιο αποτελεσματικού ιδεολογικού πολέμου.

Η Aston Martin DS5,
που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στον Goldfinger.

Και η μοντέρνα εκδοχή της στο Skyfall.

Το περίφημο Walther PPK .

Με τον Bond η Δύση παίρνει τη ρεβάνς από τη Μόσχα η οποία, χρησιμοποιώντας μια εξαιρετικά ευφυή προπαγάνδα, είχε καταφέρει να ταυτίσει τη Δύση με το στερεότυπο του απολίτιστου, σχεδόν βάρβαρου, ρατσιστή, μεθυσμένου Αμερικανού της τσίχλας, της σεβρολέτ και των δολαρίων. CIA (Central Intelligence Agency), CCF (Congress for Cultural Freedom), Rockfeller Foundation, Carnegie Institution, Fairfield Foundation, Ford Foundation ήσαν τα όπλα της Αμερικής στον αγώνα της να ανακτήσει την τιμή της και να πείσει ολόκληρο τον κόσμο (μεταξύ άλλων και τους υπεροπτικούς ευρωπαίους συμμάχους της) πως η εικόνα της, όπως την παρουσίαζε η ύπουλη σοβιετική προπαγάνδα, δεν είχε καμία σχέση με τη χώρα της αλήθειας, της ελευθερίας και της δημοκρατίας που πραγματικά ήταν. Κλασικός αθλητισμός, μπαλέτο, τζαζ, σκάκι, κινηματογράφος και τεχνολογία επιστρατεύθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό.

Η Ευρώπη πάλι, πεπεισμένη για την πολιτισμική της ανωτερότητα σε σχέση με όλους τους άλλους, καχύποπτη έναντι της Αμερικής, αλλά και προσβεβλημένη από τη συντονισμένη σοβιετική προπαγάνδα, ρίχνει στη μάχη τον James Bond, κυρίως τον κινηματογραφικό James Bond, που κάνει την εμφάνισή του δυναμικά το 1962, ενσαρκωμένος από τον Sean Connery, άριστη αποτύπωση του απαράμιλλου βρετανικού φλέγματος και στυλ. Πλάι του το πιο όμορφο κορίτσι του ever, η Ursula Andress, και απέναντί του ο Dr. No.

Τα χρόνια κύλησαν, ο ψυχρός πόλεμος έληξε, άλλοι πέντε ηθοποιοί διαδέχθηκαν τον Sean Connery στον ρόλο του Bond, σκηνοθέτες ήρθαν και παρήλθαν, διάσημοι μουσικοί έγραψαν ο ένας μετά τον άλλον το κεντρικό θέμα των ταινιών, πανέμορφα κορίτσια έπεσαν το ένα μετά το άλλο στην αγκαλιά του, νέοι αντίπαλοι ήρθαν στο προσκήνιο, όμως η γοητεία που ασκεί ο φονικός υπερασπιστής της τάξης και της ισορροπίας του κόσμου παραμένει. Στις 9 Νοεμβρίου θα υποδεχθούμε στην Ελλάδα τη νέα ταινία, την εικοστή τρίτη, του 007, με τίτλο Skyfall και Bond, για τρίτη φορά, τον Daniel Craig. Λένε πως είναι ο καλύτερος Bond του κινηματογράφου. Δεν θα συμφωνήσω.

Για μένα ο Bond έχει ένα μόνο πρόσωπο για πάντα: εκείνο του Sean Connery, που σημάδεψε την εποχή της αθωότητας του ήρωα –την εποχή της αφέλειας, λένε κάποιοι. Τότε που τα εφέ δεν ήσαν τόσο εντυπωσιακά και οι υποθέσεις δεν ήσαν τόσο περίπλοκες, τότε που το μπικίνι ήταν αποκάλυψη και δεν είχε περάσει από το μυαλό κανενός πως η μπύρα Heineken θα μπορούσε ποτέ να αντικαταστήσει το Martini.

Εξαιρετικά γοητευτικός ήταν ο Pierce Brosnan –δεν ξεχνώ την αρχική σκηνή του Tomorrow Never Dies, ο Bond χωρίς το σμόκιν του, αλλά με ένα καταπληκτικό δερμάτινο σακάκι, να τρέχει μέσα στις φλόγες και να είναι η επιτομή της κομψότητας. 

Pierce Brosnan

Συμπαθητικός ήταν και ο Roger Moore, με τις καρτουνίστικες γκριμάτσες του, αδιάφοροι οι εντελώς περιστασιακοί Timothy Dalton και George Lazenby.

Roger Moore

Timothy Dalton

George Lazenby

Όμως τούτος ο νέος Bond του Daniel Craig, με τους φουσκωμένους μυς, το γωνιώδες πρόσωπο και το παγωμένο βλέμμα, 

Daniel Craig

είναι ίσως πιο συμβατός με το σύγχρονο πρότυπο ομορφιάς, αλλά του λείπει αυτή η χαμογελαστή παιδικότητα που τον έκανε ανθρώπινο –κι όχι έναν ακόμα υπερήρωα.

Πηγές για τις εικόνες:

http://redhotjazz.com/hoagy.html

http://www.carmagram.com/james-bonds-aston-martin-db5-makes-a-scene-in-skyfall/

https://gr.pinterest.com/Stoobee15/james-bond-dr-no/

http://www.007.com/skyfall/

http://www.express.co.uk/entertainment/films/707389/Sean-Connery-James-Bond-007-bags-of-ice-chest-love-scenes-Daniel-Craig

http://buy-leatherjackets.com/james-bond-pierce-brosnan-leather-jacket

http://jamesbond.wikia.com/wiki/James_Bond_(Roger_Moore)

http://www.smh.com.au/entertainment/about-town/bond-and-beyond-george-lazenby-sets-the-record-straight-20140621-zsh9s.html

http://www.hollywoodreporter.com/fash-track/daniel-craig-james-bond-tom-ford-skyfall-257716

https://gr.pinterest.com/tassiej/bond-james-bond/

Tamara de Lempicka

Η Tamara de Lempicka είναι μια καλλιτέχνις που έγινε πραγματική σταρ. 

Self Portrait
in the Green Bugatti (1925)

Γεννήθηκε το 1898 στη Βαρσοβία. Το πατρικό της όνομα ήταν Maria Górska και η εύπορη οικογένειά της μπόρεσε να της προσφέρει μια πολύ καλή εκπαίδευση. Σε ένα ταξίδι της στην Ιταλία, σε ηλικία 13 ετών, γνώρισε τους Ιταλούς καλλιτέχνες. Το επώνυμο Lempicka είναι το όνομα του συζύγου της, τον οποίο γνώρισε σε ηλικία 14 ετών, στην Πετρούπολη της Ρωσίας, όπου ζούσε μετά τον χωρισμό των γονιών της. Τον παντρεύτηκε το 1916. Κατά την επανάσταση του 1917 ο σύζυγός της συνελήφθη και, μετά την απελευθέρωσή του, η οικογένεια έφυγε για το Παρίσι. Εκεί η Tamara μπόρεσε να καλλιεργήσει το ταλέντο της.

Η ζωγραφική της είναι καθαρή, ακριβής και κομψή. Αν και κατατάσσεται στην Art Deco, διατηρεί ένα προσωπικό, και πολύ ξεχωριστό, στυλ. Υπήρξε η αγαπημένη ζωγράφος της αριστοκρατίας. Δούκες και δούκισσες πλήρωναν πολύ μεγάλα ποσά στην Tamara για να ζωγραφίσει το πορτραίτο τους.

Portrait
of the Marquis d' Afflito (1926)

Portrait of the Duchess
of La Salle (1925)

Τη δεκαετία του ’20 πιο πολυσυζητημένη και από τα έργα της ήταν η ερωτική της ζωή. Την επόμενη δεκαετία, η de Lempicka, έχοντας χάσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στο κραχ, συνέχισε να ζωγραφίζει και να ζει έντονα. Εν τω μεταξύ χώρισε με τον άντρα της και το 1934 παντρεύτηκε τον βαρώνο Raoul Kuffner von Diószeg. 

The Pink Shirt (1927)

Το 1939 έχει πια εγκαταλείψει την μποέμικη ζωή της και αρχίζει να παίρνει στα σοβαρά τον ρόλο της βαρόνης. Ενώ ο πόλεμος πλησιάζει απειλητικά, εκείνη εγκαθίσταται στην Αμερική, όπου γνωρίζεται με τους μεγάλους σταρ του Hollywood.

La-Musicienne (1929)

Όμως, σιγά-σιγά, και καθώς η de Lempicka αλλάζει το καλλιτεχνικό της στυλ, χάνει τη δημοφιλία της, οι κριτικοί και το κοινό απορρίπτουν τη δουλειά της, ώσπου, από το 1962 και μετά, η Tamara αποσύρεται από την ενεργό καλλιτεχνική δράση. Ο κόσμος που εκείνη ζωγράφιζε έχει πια χαθεί. 

The Sleeper (1932)

Girl with Gloves (1930)

At the Opera (1941)

Mια δεκαετία αργότερα κι ενώ η Tamara έχει χάσει τον σύζυγό της και ζει με την κόρη της, το κοινό θα την ανακαλύψει εκ νέου και θα την αποθεώσει. Πέθανε το 1980, έχοντας εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες, ζωγράφους που προσπάθησαν να την μιμηθούν και ηθοποιούς που προσπάθησαν να μεταφέρουν στη σκηνή την αστείρευτη ενέργειά της.

Πηγές για τις εικόνες:

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/portrait-in-the-green-bugatti-1925

https://gr.pinterest.com/kia2828/tamara-de-lempicka/

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/portrait-of-the-duchess-of-la-salle-1925

https://biblioklept.org/2016/05/16/the-pink-shirt-tamara-de-lempicka/

http://www.wikigallery.org/wiki/painting_289840/Tamara-de-Lempicka/La-Musicienne

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/the-sleeper-1932

https://www.wikiart.org/en/tamara-de-lempicka/girl-with-gloves-1929

https://gr.pinterest.com/pin/212513676144920346/