Τα Χριστούγεννα της Emma Woodhouse (Μέρος Β΄)

Και να που η μέρα φτάνει. 24 Δεκεμβρίου, με παγωνιά και πιθανότητα το βράδυ να χιονίσει. Αν επρόκειτο για άλλο σπίτι και για άλλη συντροφιά, η έξοδος θα είχε ματαιωθεί. Όχι όμως τώρα. Ακόμη και ο κύριος Woodhouse, που απεχθάνεται όσο κανένας άλλος να απομακρύνεται από την οικία του, δηλώνει ότι το κρύο δεν θα τον εμποδίσει να γιορτάσει την παραμονή των Χριστουγέννων στο σπίτι των Weston.

Οι άμαξες ετοιμάζονται και όλοι, ντυμένοι με τις καλές τους φορεσιές, άλλος με περισσότερο και άλλος με λιγότερο κέφι, άλλος γκρινιάζοντας κι άλλος όχι, επιβιβάζονται. Λείπει μόνον η Harriet, γιατί ένα κρυολόγημα την κρατάει στο κρεβάτι.

Η βραδιά στο Randalls κυλάει θαυμάσια. Δυνατή φωτιά, άφθονα κεριά, όμορφα στολισμένο σπίτι, πλούσια εδέσματα, γέλια, ευχάριστες συζητήσεις για απόντες φίλους, κυρίως για τον γιο από πρώτο γάμο του κυρίου Weston, τον κύριο Frank Churchill, ο οποίος σύντομα αναμένεται στο Highbury. Μια μόνο μικρή ενοχλητική λεπτομέρεια: ο κύριος Elton είναι μάλλον υπερβολικά αβρός προς την Emma, η οποία, αφενός, θα τον ήθελε κάπως πιο μελαγχολικό λόγω της ασθένειας και της απουσίας της Harriet, αφετέρου, δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό της τον εξωφρενικό ισχυρισμό του κυρίου Georges Knightley ότι ο εφημέριος είναι ερωτευμένος με την ίδια αντί με τη μικρή της φίλη.

Όμως, καθώς έχει φτάσει η ώρα του τσαγιού και ο κύριος Woodhouse δεν βλέπει την ώρα να επιστρέψει στο σπίτι του, φαίνεται ότι επιβεβαιώνονται οι προβλέψεις των πιο απαισιόδοξων σχετικά με τον καιρό. Το χιόνι είναι στρωμένο και ο άνεμος, που όλο δυναμώνει, θυμίζει ανεμοστρόβιλο.

Οι άμαξες ετοιμάζονται στο λεπτό. Αυτήν τη φορά η Emma θα ταξιδέψει με τη συντροφιά του κυρίου Elton, αφού ο γαμπρός της προτιμά να συνοδεύσει τη γυναίκα του και τον πεθερό του και ο κύριος Knightley προπορεύεται με το άλογό του.

Το κάπως παραπάνω κρασί που έχει πιει και η ελαφριά ζάλη που αυτό του έχει προκαλέσει κάνει τον κύριο  Elton πολύ τολμηρό. Ούτε λίγο ούτε πολύ εκφράζει τον έρωτά του προς την Emma και της ζητάει να γίνει γυναίκα του, αφήνοντάς την αποσβολωμένη, καθώς, εκτός των άλλων, υποστηρίζει με θέρμη πως ουδέποτε είχε φανταστεί τη Harriet, τόσο κατώτερή του σε επίπεδο, ως σύζυγό του, αλλά και πως όλες του οι φιλοφρονήσεις είχαν ως αποδέκτη την Emma, εκτιμώντας μάλιστα πως λάμβανε εκ μέρους της ιδιαίτερη ενθάρρυνση.

Αυτό το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων η νεαρή Emma Woodhouse νιώθει να κλονίζεται κάπως η αυτοπεποίθησή της για την εξυπνάδα κα τη διορατικότητά της.

Πόσα λάθη θα κάνει ακόμη για να γίνει μια ολοκληρωμένη και μυαλωμένη γυναίκα θα μας το πει η Jane Austen στη συνέχεια του μυθιστορήματός της.

Πηγές για τις εικόνες:

http://ladyofanorien.blogspot.gr/2014/10/movie-review-emma-1996-with-kate.html

https://sophieisgod.dreamwidth.org/103633.html

Τα Χριστούγεννα της Emma Woodhouse (Μέρος Α΄)

Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα στο Hartfield, στην οικία του κυρίου Woodhouse, όπου αυτός και η κόρη του Emma αναμένουν με ανυπομονησία τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας: την Isabella, τον σύζυγό της κύριο John Knightley και τα πέντε παιδιά τους. Η μεγαλύτερη κόρη του κυρίου Woodhouse ζει με την οικογένειά της στο Λονδίνο. Όμως, παρότι μόλις 16 μίλια μακριά από την πατρική οικία, η οικογένεια Knightley αυτήν τη χρονιά έλειψε από το Hartfield πολύ περισσότερο, καθώς το φθινόπωρο επέλεξε για χάρη των παιδιών της τα θαλάσσια μπάνια.

Δέκα ημέρες θα μείνουν στο Hartfield και οι ετοιμασίες είναι πυρετώδεις. Την πρώτη κιόλας ημέρα που φτάνει η Isabella, μαζί με την οικογένεια γευματίζει και ο κύριος Georges Knightley, αδελφός του γαμπρού τους και στενός φίλος της Emma, του οποίου όμως οι συνετές συμβουλές δεν είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες από την κάπως ανεξάρτητη και ξεροκέφαλη Emma.

Η Emma και ο κύριος Knightley

Λίγες ημέρες νωρίτερα οι δυο φίλοι διαφώνησαν με αφορμή το μέλλον του νεαρού εφημέριου του Highbury κυρίου Elton. Η Emma τον φαντάζεται σύντομα αποκατεστημένο με την όμορφη αλλά «απροσδιορίστου» καταγωγής νεαρή προστατευομένη της, τη δεσποινίδα Harriet Smith. Πρόσφατη γνωριμία της Emma, η Harriet είναι όμορφη και γλυκιά, δεν διακρίνεται όμως για την ευφυΐα της. Η Emma πάλι φροντίζει να της καλλιεργεί τη ματαιοδοξία, ενώ επιπλέον της υποδεικνύει να αρνηθεί την πρόταση γάμου που της κάνει ένας νεαρός αγρότης, όχι πλούσιος αλλά έντιμος και μυαλωμένος, ο κύριος Robert Martin. O κύριος Knightley, από την πλευρά του, επικροτεί τον γάμο της Harriet με τον Robert, εκτιμώντας ως αδύνατη τη σύνδεσή της με τον εφημέριο, επειδή αυτός έχει κατά τη γνώμη του απολύτως κατανοήσει τη σημασία ενός ικανοποιητικού εισοδήματος που θα του απέφερε μια έξυπνη επιλογή συζύγου. Αυτό το πρώτο βράδυ των χριστουγεννιάτικων διακοπών με τη χαλαρή οικογενειακή ατμόσφαιρα στέκεται ιδανικό για τη συμφιλίωση της Emma και του κυρίου Knightley.

Η Emma και η Harriet

Οι επόμενες ημέρες είναι πολύ φορτωμένες για την οικογένεια Woodhouse. Αποφεύγοντας να ξεβολεύουν τον γηραιό κύριο Woodhouse, οι νεότεροι βρίσκουν ευκαιρία να διασκεδάζουν: βόλτες στο Highbury για επισκέψεις σε φίλους, βραδινά δείπνα και ευχάριστες συζητήσεις ανάμεσα στον πατέρα και στις κόρες του.

Η Emma και ο κύριος Elton

Όμως, αυτό που όλοι περιμένουν είναι το δείπνο στο Randalls, στην κατοικία των Weston. Η δεσποινίς Taylor, η γκουβερνάντα των δυο κοριτσιών και αγαπημένη φίλη της Emma,  έχοντας πρόσφατα γίνει κυρία Weston, εννοεί να παραθέσει δείπνο για όλη την παρέα.

Και από αυτό αρχίζουν τα απρόοπτα.

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες είναι από την τηλεταινία Emma σε σκηνοθεσία Diarmuid Lawrence, με την Kate Beckinsale στον ομώνυμο ρόλο, τον Mark Strong στον ρόλο του κυρίου Knightley, τη Samantha Morton ως Harriet Smith και τον Dominic Rowan ως κύριο Elton.

Πηγές για τις εικόνες:

https://janeaustensworld.wordpress.com/tag/emma-woodhouse/

https://petticoatjunction.wordpress.com/2010/01/25/emma-1996-the-one-with-kate-beckinsale/

http://missgeorgianadarcy.blogspot.gr/2011/08/review-emma-1996-starring-kate.html

Δεκέμβριος

Τον Δεκέμβριο μας τον συστήνει ο Γιάννης Τσαρούχης με μια αυτοπροσωπογραφία του αγγελικά πλασμένη. 

Ώριμος, στοχαστικός, στιβαρός ο τελευταίος μήνας του χρόνου, κουβαλάει στην πλάτη του μνήμες και εμπειρίες ζωής, ενώ ο Γενάρης και ο νέος χρόνος προσμένουν τη σειρά τους.

Πηγή για την εικόνα:

http://www.ipernity.com/doc/evangrek63/5962158

Daniele da Volterra, ο "βρακωτής"

Το 1534, με εντολή του πάπα,  ανατίθεται στον Michelangelo να ζωγραφίσει τον τοίχο πίσω από το ιερό της Capella Sixtina. Το έργο είναι επίπονο και επικίνδυνο, καθώς ο Michelangelo είναι ήδη 60 χρονών. Ο καλλιτέχνης, μέσα σε 7 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων δεν επέτρεπε σε κανέναν να δει την πρόοδο των εργασιών τροφοδοτώντας έτσι πάρα πολλές φήμες, φιλοτεχνεί μια πολύ μεγάλη νωπογραφία (13,7 Χ 13,2) με τίτλο Giudizio universale (Δευτέρα παρουσία). Πάνω σε μπλε φόντο από λάπις λάζουλι υπάρχουν 400 μορφές, όλες εν κινήσει, και μια ατμόσφαιρα φόβου και θανάτου. 

Όταν τον Σεπτέμβριο του 1940 αποσύρονται οι πρώτες σκαλωσιές, ξεσπάει σκάνδαλο. Ο τελετάρχης του πάπα Biagio da Cesena διαμαρτύρεται στον προϊστάμενό του, αποκαλώντας τις πολύ γήινες, γυμνές μορφές του Michelangelo άσεμνες και ασεβείς. Ο Michelangelo, εξοργισμένος, αντιδρά δίνοντας τη μορφή του da Cesena σε ένα πρόσωπο της νωπογραφίας, τον Μίνωα, που απεικονίζεται γυμνός, κατατρομαγμένος, να απειλείται από ένα τεράστο φίδι τυλιγμένο γύρω του. Ο da Cesena ζητεί από τον πάπα να μην επιτρέψει την ταπείνωσή του, όμως εκείνος του απαντά ότι η εξουσία του, που απλώνεται στη γη και στον παράδεισο, δεν φτάνει μέχρι την κόλαση.

Το 1955, ο νέος πάπας Παύλος Δ΄ απαιτεί από τον Michelangelo να ντύσει τις γυμνές του μορφές, επειδή θεωρεί ότι προσβάλλουν τη χριστιανική ηθική. Ο καλλιτέχνης αρνείται απαντώντας με τόλμη: «αυτό είναι ένα ασήμαντο ζήτημα που μπορεί εύκολα να αντιμετωπιστεί. Ας συμμορφώσει ο πάπας τον κόσμο και η ζωγραφική θα ακολουθήσει».

Το έργο όμως δεν θα σωθεί. Στις 21 Ιανουαρίου 1564, έναν μήνα πριν από τον θάνατο του Michelangelo και λίγο μετά τη Σύνοδο του Trento, λαμβάνεται απόφαση οι γυμνές μορφές της Δευτέρας παρουσίας να καλυφθούν. Το έργο αυτό ανατίθεται σε έναν μαθητή του Michelangelo, τον Daniele da Volterra, ο οποίος έκτοτε φέρει το κοροϊδευτικό παρωνύμιο «Il Braghettone» (= ο Βρακωτής).

Οι επεμβάσεις του da Volterra θα αφαιρεθούν κατά την αποκατάσταση του 1994, μαζί με τα εμφανή ίχνη από την καύση κεριών και καντηλιών.

Πηγές για τις εικόνες:

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Michelangelo,_Giudizio_Universale_02.jpg

http://www.biblestudy.org/biblepic/does-michelangelo-last-judgment-show-what-bible-teaches.html

Νοέμβριος

Με φτερά στην πλάτη, αγγελικός και αρρενωπός, είναι και ο Νοέμβρης του Γιάννη Τσαρούχη. Μελαχροινός, με γενειάδα και, όπως όλοι, σχεδόν γυμνός^. ένα ύφασμα καλύπτει όσα δεν θέλει να αφήσει να φανούν. Ο πιο αναγεννησιακός και ελκυστικός, από τους πιο ηδονικούς και ρωμαλέους.

Ενδέκατος μήνας του χρόνου ο Νοέμβριος. Χειμωνιάτικος, μουντός, συννεφιασμένος, μα και ελπιδοφόρος: ένας ακόμη μήνας και ο κύκλος κλείνει.

Πηγή για την εικόνα:

http://www.sansimera.gr/articles/500/187

Το "αθώο μάτι"

Το 1981 ο Αμερικανός ζωγράφος Mark Tansey κάνει ένα απολύτως σαρκαστικό σχόλιο πάνω στις θεωρίες για τη σχέση κουλτούρας και αντίληψης, ζωγραφίζοντας τον πίνακα με τίτλο The Innocent Eye Test (Το τεστ του αθώου ματιού).

Μια ομάδα σοβαρών επιστημόνων έχουν φέρει σε αίθουσα μουσείου μια αγελάδα και καταγράφουν με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις της την ώρα που της παρουσιάζουν ένα έργο ζωγραφικής. Πρόκειται για τον πίνακα του Paulus Potter The Young Bull (Ο νεαρός ταύρος), που φιλοτεχνήθηκε το 1947. Το ζήτημα είναι πώς θα αντιδράσει το «αθώο μάτι» της αγελάδας. Θα επικρατήσει το ένστικτο της αναπαραγωγής στη θέα του ρωμαλέου ταύρου; Ή θα επικρατήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης,  οπότε η αγελάδα θα στραφεί προς τον πίνακα του Claude Monet, που απεικονίζει μια θημωνιά και διακρίνεται κρεμασμένος ακριβώς δίπλα;

Η σκηνή αποδίδεται με χρώματα σέπιας, που την κάνουν να μοιάζει με παλιά φωτογραφία, ενώ συγχρόνως αυτή η γκρίζα μονοχρωμία σχετίζεται με την παράδοση της ακαδημαϊκής ζωγραφικής αλλά και αποτελεί ιδίωμα του ίδιου του Tansey που εργαζόταν ως εικονογράφος στους New York Times.

Είναι το «αθώο μάτι» τυφλό; Χρειάζεται να εκπαιδευτεί κανείς στον κόσμο των εικόνων, όπως εκπαιδεύεται στον κόσμο των εννοιών και στον κόσμο των αντικειμένων, ώστε να εξοικειωθεί αντιληπτικά με αυτούς τους κόσμους; Εν τέλει, πόση από την αθωότητά του πρέπει να χάσει το «αθώο μάτι» για να καταφέρει να διακρίνει στη ζωγραφική κάτι πέρα από μια συγκινησιακή αμεσότητα λαμπρών χρωμάτων; Και παρόμοια, για να υπερβεί την εντύπωση που δημιουργούν οι ρυθμοί και οι εντάσεις της μουσικής, οι επιβλητικοί όγκοι στη γλυπτική;

Πηγές:

Μαρτινίδης, Π. (2011), Κριτική και Ευαισθησία. Η εξέλιξη του κριτικού στοχασμού για την τέχνη. Αθήνα: Νεφέλη.

http://www.metmuseum.org/collection/the-collection-online/search/484972?=&imgno=0&tabname=label

Café Zimmermann

Το νούμερο 14 της οδού Saint-Catherine, της πιο κομψής οδού της Λειψίας, επέλεξε ο Gottfried Zimmermenn για να ιδρύσει το καφενείο που είχε το όνομά του: café Zimmermann ή Zimmermannsche Kaffeehaus. Το μπαρόκ κτήριο, που στέγαζε το καφενείο, είχε κατασκευαστεί από τον Doering γύρω στο 1715 και περιλάμβανε δύο μεγάλες αίθουσες.

Από το 1720, κάθε εβδομάδα, ο φιλόμουσος ιδιοκτήτης φιλοξενούσε στο μαγαζί του χωρίς να απαιτεί πληρωμή ένα μουσικό σύνολο, ένα Collegium Musicum, το οποίο αποτελούσαν κυρίως φοιτητές και το οποίο είχε δημιουργήσει ο καλός του φίλος Georg Philipp Telemann. Οι πελάτες του καταστήματος απολάμβαναν τα κοντσέρτα δίχως να πληρώνουν είσοδο, ενώ ο ευφυής Zimmermann κέρδιζε χρήματα από την αυξημένη πώληση καφέ.

Όταν το 1723 ο Johann Sebastian Bach μετακόμισε στη Λειψία, το café Zimmermann ήταν ήδη το πιο διάσημο της πόλης, σημείο συνάντησης ανθρώπων της μεσαίας τάξης αλλά και gentlemen.  Το 1729 και για τα δέκα επόμενα χρόνια ο Bach ανέλαβε τη διεύθυνση του Collegium Musicum και στον ζεστό αρωτισμένο χώρο του café παρουσίασε κάμποσες από τις έξοχες κοσμικές του καντάτες, ανάμεσά τους και τη λεγόμενη Coffee Cantata, αλλά και αρκετά ορχηστρικά έργα.

Τα κοντσέρτα έπαψαν το 1741, με τον θάνατο του Zimmermann, ενώ το κτήριο κατέρρευσε από τον βομβαρδισμό της Λειψίας το 1943.

Πηγές για τις εικόνες:

https://en.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9_Zimmermann

https://en.wikipedia.org/wiki/Johann_Sebastian_Bach#/media/File:Johann_Sebastian_Bach.jpg

Για τη Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα

Πώς να πεις ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που με τη διδασκαλία του μπήκε στην καρδιά σου, στον νου σου, μπήκε στο DNA σου και άλλαξε τις πληροφορίες που σου κληροδότησαν οι γονείς σου;

Και τι να σκεφτείς, όταν φτάνει η ώρα της απώλειας;

Να σκεφτείς τι;

Για ποια απώλεια να μιλήσεις;

Γι’ αυτό που είναι ολοζώντανο μέσα σου;

Γι’ αυτό που ολοζώντανο πέρασε στους δικούς σου ανθρώπους. στη γυναίκα σου, στα παιδιά σου, στους μαθητές σου;

Γι’ αυτό που είδες ολοζώντανο στα πρόσωπα όσων συγκεντρώθηκαν στο Α΄ Νεκροταφείο για να αποχαιρετίσουν τη σεβαστή ύλη;

Δεν είναι η απώλεια ενός συγγενούς, που την καθορίζει ένα αρχετυπικό συναίσθημα, κοινό σε όλους τους ανθρώπους.

Είναι η απώλεια, η κοινωνός στιγμή, που όλοι εμείς, γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ μας, αναβαπτιστήκαμε στο πνεύμα του ανώτερου ανθρώπου.

Μνήμες, μνήμες, μνήμες.

Λέξεις, φράσεις, βλέμματα.

Στιγμές, στιγμές, στιγμές.

Ήχοι, ρυθμοί, όρια.

Σιωπές.

Η κρούστα σπάει.

Αυτογνωσία,

Και μετά, ελεύθεροι και πλούσιοι, πορευτήκαμε στη ζωή με τη βίβλο της απόλυτης προσφοράς παραμάσχαλα και φτιάξαμε ή ξαναφτιάξαμε τη ζωή μας.

Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα.

Θα είσαι όμορφη, γαλήνια, ευτυχισμένη στον γαλάζιο ουρανό.

Κανείς από όλους εμάς που σε γνωρίσαμε δεν αμφιβάλλει γι’ αυτό.

Ευγνώμων

Βλάσσης Τρεχλής

Η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα γεννήθηκε στην Αθήνα. Πηγαίνει στη σχολή της Πράτσικα σε ηλικία 8 χρονών. Συγχρόνως αρχίζει μαθήματα πιάνου. Από πολύ νωρίς αποφασίζει ότι θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα της δασκάλας χορού και όχι της χορεύτριας. Το 1949 παίρνει το πτυχίο της από τη σχολή και ενώ έχει ήδη πάρει το πτυχίο στο πιάνο από το Εθνικό Ωδείο. Συμμετέχει στις παραστάσεις της σχολής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρακολουθεί σεμινάρια στο εξωτερικό: Σουηδία, Δανία, Αγγλία, Βέλγιο και Αυστρία. Διδάσκει στη σχολή της Πράτσικα (το 1972 ανοίγουν μαζί σχολή Ορχηστικής για την εκπαίδευση των παιδιών), καθώς και σε άλλες σχολές και σχολεία. Συγκεκριμένα, διδάσκει στα Ανάβρυτα, στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, στη σχολή Μωραΐτη,στη Μαράσλειο, στη σχολή Νηπιοβρεφοκομίας των Τ.Ε.Ι., στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής και Προσχολικής Εκπαίδευσης Αθηνών και Πατρών. Επίσης διδάσκει στο Ωδείο «Φίλιππος Νάκας» και σε ιδιωτικές επαγγελματικές σχολές χορού. Από το 1965 ως το 2006 χορογραφεί στο Θέατρο Τέχνης, αρχίζοντας με τους «Πέρσες», πολλές παραστάσεις κι παράλληλα διδάσκει στη σχολή σχεδόν 30 χρόνια. Ακόμα χορογράφησε το «Μεγάλο μας τσίρκο» με τον θίασο Τζένης Καρέζη-Κώστα Καζάκου. Συμμετείχε σε πολλές επιτροπές του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, δίδαξε σε σεμινάρια, έκανε ομιλίες στο αντικείμενό της και έγραψε πολλά βιβλία (με κασέτες) σε σχέση με τη Ρυθμική και τη Μουσικοκινητική Αγωγή -και όχι μόνο.

Στις 6 Οκτωβρίου 2015 η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε στις 8 Οκτωβρίου, στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, με πολιτική κηδεία.

Πηγές:

http://www.onlytheater.gr/buzz/announce/item/to-theatro-texnis-apoxaireta-ti-maria-kynhgou

http://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/4314-kinigou-maria